Real FM
realfm Στο μικρόφωνο: Γιώργος Λιάνης (Ε)
Αμέσως μετά: Γιώργος Ψάλτης
ΑΡΧΕΙΟ ΕΚΠΟΜΠΩΝ ΕΛΛΗΝΟΦΡΕΝΕΙΑ REALFM107.1 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Αθήνα, 17 - 29 °C
Αθήνα - 4:29 πμ
17 - 29 °C
Κατεύθυνση ανέμου: ΒΑ
Ελάχιστη ένταση ανέμου: 2
Μέγιστη ένταση ανέμου: 3
Ρυθμίσεις
Εισάγετε πόλη ή περιοχή:
 
 
 

«Ανεβαίνω στη σκηνή, για να γίνω περισσότερο άνθρωπος»

  • (6)
  • (0)

Έχοντας χορέψει με σπουδαία σχήματα διεθνώς και θητεύσει κοντά στους μεγαλύτερους χορογράφους της εποχής μας, όπως στον Γουίλιαμ Φόρσαϊθ, ο Γιάννης Μανταφούνης δεν σταμάτησε ποτέ να μας εκπλήσσει, όχι μόνο με τις σπάνιες ερμηνευτικές δυνατότητές του, αλλά και με την αστείρευτη διάθεσή του για πειραματισμό όταν χορογραφεί.

Αυτό το διάστημα, βρίσκεται στην Αθήνα μετά από πρόσκληση του Εθνικού θεάτρου και παρουσιάζει με μία ομάδα ηθοποιών το έργο «Μυστήριο Μπουφφ», μέσα από τη δική του πρωτοποριακή μέθοδο.

Στο έργο που γράφτηκε για την πρώτη επέτειο της μπολσεβίκικης επανάστασης, ο κορυφαίος Σοβιετικός ποιητής, μέγας σατιρικός συγγραφέας και ευφυής θεατράνθρωπος Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, παρωδεί τη δομή του μεσαιωνικού κύκλου μυστηρίων και εξηγεί τον τίτλο ως εξής: «Μυστήριο είναι ό,τι μεγάλο υπάρχει στην επανάσταση. Μπουφφ ό,τι είναι σε αυτή γελοίο». Όλα αυτά θα ακούγονταν κάπως παρωχημένα, αν ο Μαγιακόφσκι δεν είχε προνοήσει να «δώσει την άδεια» στους μελλοντικούς σκηνοθέτες να μη διστάσουν να κάνουν ό,τι θέλουν στο έργο του, ώστε να το μεταφέρουν στην εποχή τους.

Στη σκηνική σύνθεση, που παρουσιάζει ο Γιάννης Μανταφούνης στο ισόγειο του θεάτρου Rex, με τίτλο «MayaBuff. Ένα ντελίριο του Μαγιακόφσκι», ο χρόνος διαστέλλεται και η πρόθεση αποστασιοποιείται από τη δράση.

Με την απλότητα του ήχου των κορμιών τους στον χώρο και με ρούχα καθημερινά, οι χορευτές-ηθοποιοί δημιουργούν μπροστά στα μάτια του θεατή το έργο που παράλληλα ερμηνεύουν.

Ο διεθνούς φήμης χορογράφος μίλησε στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων για την πρόκληση να σκηνοθετεί για πρώτη φορά ένα θεατρικό έργο, για τη μεθοδολογία και τον σχεδιασμό της παράστασης αλλά και για το τελευταίο σόλο της καριέρας του.

Το πλήρες κείμενο της συνέντευξης έχει ως εξής:

Ερ.: Πόσο εύκολη ή δύσκολη υπόθεση ήταν να αναδείξετε αυτό που είχατε στο μυαλό σας;

Απ.: Το δύσκολο ήταν να δουλέψω για πρώτη φορά με θεατρικό κείμενο, που έχει αρχή, μέση και τέλος. Στο παρελθόν, έχω δουλέψει με κείμενα αυτοσχεδιαστικά, με ποιήματα, αλλά σ' ένα θεατρικό έργο, νιώθεις ότι υπάρχει ένα «τόξο» που πρέπει να ακολουθήσεις. Είναι η πρώτη φορά που το κάνω γιατί δεν δουλεύω συνήθως πάνω σε δουλειές άλλων. Δεν σκηνοθετώ ή χορογραφώ κλασικά έργα όπως, για παράδειγμα, την «Κάρμεν» ή το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα». Πάντα παρουσιάζω τις δικές μου δημιουργίες, ακόμα και αν εμπνέομαι από κάτι. Οπότε αυτή η πρόταση από το Εθνικό θέατρο ήταν μία πρόκληση για μένα. Γιατί παρόλο που έχω συνεργαστεί αρκετά με ηθοποιούς, είναι η πρώτη φορά που δουλεύω μαζί τους και τους ζητάω να γίνουν ουσιαστικά χορευτές και να δουλέψουμε πάνω σε θεατρικό λόγο. Το σημαντικό εδώ ήταν να μην δείξουμε κάτι αυθαίρετο. Χρειάστηκε να κόψουμε τα 2/3 του έργου, προκειμένου αυτό που θα παρουσιάσουμε να είναι κατανοητό, με όρους απλούς, αλλά και με το βάθος της κάθε λέξης να μπορεί να βγει και να φτάσει στον θεατή.

Ερ.: Ποια ήταν η μέθοδος που ακολουθήσατε στο σχεδιασμό της παράστασης;

Απ.: Η παράσταση βασίζεται καθαρά στον αυτοσχεδιασμό. Δουλέψαμε με μια συγκεκριμένη μεθοδολογία, η οποία μας οδήγησε στο να μπορούν οι ηθοποιοί να γίνουν σκηνοθέτες την ώρα της παράστασης παίρνοντας αποφάσεις και διαμορφώνοντας το έργο μπροστά στους θεατές. Αυτό που μ' ενδιαφέρει είναι το κοινό να έχει την αίσθηση ότι υπάρχει κάτι γραμμένο, αλλά όχι προαποφασισμένο. Είναι ένας «μη χορογραφημένος χορός», ένα έργο που φτιάχνεται στη σκηνή επί τόπου. Δεν υπάρχει ούτε μία «δοσμένη» κίνηση, όλοι οι ηθοποιοί γνωρίζουν ολόκληρο το κείμενο, και δεν γνωρίζουμε ποιος θα πει τι, ούτε πως θα κινηθεί μέσα στο χώρο. Κάθε βράδυ έχουμε μία εντελώς νέα εμπειρία παράστασης.

Ερ.: Συνεπώς, οι ηθοποιοί είναι ταυτόχρονα και δημιουργοί της παράστασης;

Απ.: Ακριβώς. Επωμίζονται όλη την ευθύνη. Οι ηθοποιοί οι οποίοι κάθονται στην πρώτη σειρά του θεάτρου, αφουγκράζονται τον χώρο και καταλαβαίνουν πότε πραγματικά χρειάζεται να ανέβουν στη σκηνή, γιατί θα προσφέρουν κάτι έξτρα σ' αυτό που γίνεται ήδη. Αυτό απαιτεί να είναι σε μία συγκεκριμένη κατάσταση για να μπορεί όλη αυτή η ενέργεια του έργου να ρέει μέσα τους και να βγαίνει προς το κοινό. Αυτή η μέθοδος θυμίζει μ' έναν τρόπο τις πολεμικές τέχνες, όπου η έκθεση είναι τεράστια. Πάνω σε αυτό είναι βασισμένη και η μεθοδολογία της παράστασης, στο «δέχομαι το οτιδήποτε έρχεται για να μπορώ να το επεξεργαστώ εκείνη τη στιγμή, live μπροστά σας». Επομένως δεν έχει να κάνει με αποφάσεις που παίρνονται εκείνη τη στιγμή, αλλά με ανάγκες που δημιουργούνται επί σκηνής και κάποιος έρχεται και τις καλύπτει.

Ερ.: Ποιες ιδέες που διαπερνούν το έργο νιώθετε ότι αγγίζουν το σήμερα;

Απ.:Ο Μαγιακόφσκι μας οδηγεί σε ένα μονοπάτι το οποίο μας ταξιδεύει σε βάθος χρόνου. Δεν μιλάει μόνο για τη ρωσική επανάσταση και για τα θέματα που απασχολούν την ανθρωπότητα το 1918. Το «Μυστήριο Μπουφφ» δεν είναι ένα μανιφέστο για τον κομμουνισμό, αλλά ένα έργο που αναδεικνύει τον άνθρωπο και τις διαφορετικές πτυχές της ύπαρξής του. Σε μία βαθύτερη ανάγνωση, ο Μαγιακόφσκι μιλάει για τον άνθρωπο, για το πώς βιώνει την καθημερινότητά του έχοντας και υπαρξιακά ερωτήματα και γι' αυτά που περιμένει από τη ζωή του. Γι' αυτό και στην παράσταση έβαλα τους ηθοποιούς να βρίσκονται σε μία τέτοια διαθεσιμότητα, μ' ενδιέφερε ν' αναδείξω το ανθρώπινο στοιχείο. Έτσι ώστε ο θεατής να μην βλέπει τον ρόλο, αλλά αυτό που έχουν μέσα στην ψυχή τους.

  • (6)
  • (0)
  • (6)
  • (0)


 
 
 
 
 

 
 

Real Life

Ειδήσεις σε RealTime