Αρχική > Media, Time, Twitter, Facebook

Ένα σύκο, ένα παιχνίδι κι ένας Σάιμον

18/9/2015 4:16:20 μμ


Της Μαρίνας Τσικλητήρα

Κάθε Σεπτέμβριο, στη Δράμα, μια πόλη όμορφη με πραγματικά όμορφους ανθρώπους, χτυπάει η καρδιά του «μικρού» σινεμά.

Το Φεστιβάλ Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους, που φέτος διεξάγεται από τις 14 έως τις 19 του μηνός, συμπληρώνει τα 38 του χρόνια ενώ το Διεθνές, που φιλοξενεί ταινίες από όλο τον κόσμο, τα 21.

Αποστάγματα

Παρόλο που, προφανώς, το σινεμά μικρού μήκους δεν στοχεύει στα ταμεία και στη μεγάλη δημοσιότητα, η σημασία του είναι μεγάλη.

Καταρχάς, η πολυχρησιμοποιημένη μέχρι αηδίας, έκφραση «κατάθεση ψυχής» εφαρμόζει εδώ σαν γάντι.



Οι δημιουργοί του, νέοι στη μεγάλη τους πλειοψηφία, κινούνται από αυθεντικό μεράκι για τον κινηματογράφο και από τη δίψα τους να πουν κάτι που για τους ίδιους είναι ουσιαστικό.

Και πρέπει να το πουν, με πειστικό και γοητευτικό για τον θεατή τρόπο, μέσα σε 10, 15 λεπτά, ακόμα και μέσα σε 3! Δεν είναι καθόλου εύκολο αυτό- η φλυαρία είναι, για τους περισσότερους από μας, ευκολότερη και πολύ πιο πιο αβίαστη από την περίληψη, τη συμπύκνωση του νοήματος, την κεντρική ιδέα.



Η μικρού μήκους είναι ακριβώς αυτό. Μια περίληψη. Αν, μάλιστα, κατορθώσει να πυροδοτήσει συναισθήματα και σκέψεις στο θεατή και να χαραχτεί στο μυαλό του, τη λες και απόσταγμα –ένα απόσταγμα ενδεικτικό του ταλέντου ενός δημιουργού το οποίο, αυτομάτως, αποτελεί υπόσχεση για το μέλλον.

Αυτό είναι το Φεστιβάλ Δράμας. Ένα Φεστιβάλ υποσχέσεων. Και , μην σας φαίνεται παράξενο, συγκινήσεων.



Όχι μόνο εξαιτίας των ίδιων των ταινιών (που καταπιάνονται με ό,τι θέμα μπορεί να φανταστεί κανείς, από το πιο μικρό, εσωστρεφές και ανθρώπινο μέχρι το εθνικού, ιστορικού ενδιαφέροντος) αλλά και εξαιτίας της αξιοθαύμαστης επιμονής εκείνων που τις φτιάχνουν-του σκηνοθέτη, των ηθοποιών, των σεναριογράφων, των τεχνικών, των παραγωγών.

Υπάρχουν ταινίες που δημιουργούνται σχεδόν εξ ολοκλήρου από έναν άνθρωπο, υπάρχουν κι άλλες που κρύβουν πίσω τους ολόκληρη ομάδα.
Μια ομάδα που, σε πολλές περιπτώσεις, πληρώνεται πολύ λιγότερο από όσο πρέπει ή δεν πληρώνεται καν.

«Την ταινία την κάναμε σχεδόν δωρεάν, δεν υπήρχαν χρήματα», είναι η πιο συχνή ατάκα που ακούς στη Δράμα. Χρήματα δεν υπάρχουν, αλλά σίγουρα υπάρχει καρδιά.

Ελληνικά διαμαντάκια

Στο δια ταύτα: μέχρι στιγμής, η φετινή σοδειά δεν είναι τόσο εντυπωσιακή όσο ήταν η περσινή και το πρόγραμμα είναι αρκετά άνισο. Τα διαμαντάκια, όμως, δεν λείπουν.

Στο Simon says, o εμφανώς ταλαντούχος Νίκος Τσεμπερόπουλος, γιος του γνωστού σκηνοθέτη, έχτισε σπασπένς και έναν πρωτότυπο, επίκαιρο, ακραία περιθωριακό χαρακτήρα, για να σχολιάσει τη διαφορετικότητα και τη σύγχρονη μοναξιά.




Ο Χρήστος Χουλιάρας, στο θαυμάσιο Dream Toy, μας σύστησε ένα παιδικό αυτοκινητάκι με ανθρώπινα συναισθήματα και επίμονη μνήμη.

Το «Σύκο» του Νικόλα Κολοβού, ένας συγκινητικός ύμνος στην αγάπη, περιγράφει (χωρίς να του λείπει το χιούμορ) τον γολγοθά ενός υπερήλικα που παλεύει να ικανοποιήσει την επιθυμία της ετοιμοθάνατης συντρόφου του.

Αφαιρετικά γοητευτικός και εικαστικά ενδιαφέρων ο «Ανάδρομος» του Βασίλειου Κεκάτου, ανθρώπινη και γεμάτη γλύκα η «Αλ» του Αλέξη Κουάντα, καλοδουλεμένος ο «Σπόρος» της Ιφιγένειας Κοτσώνη (με μια μαγευτική Γιούλικα Σκαφιδά).

Ο Στέλιος Καμμίτσης μας πρόσφερε ένα στιλάτο, ανάλαφρο, έξυπνο σχόλιο για το λεπτό θέμα της ομοφυλοφιλίας (έξοχη η Λυδία Φωτοπούλου στο ρόλο μιας μητέρας σε άρνηση).

Στον «Πωγωνίσκο», ο περσινός νικητής του Φεστιβάλ, Θανάσης Νεοφώτιστος, έστρεψε, γεμάτος αγάπη, τον φακό στους παπούδες του, ενώ ο γνωστός σκηνοθέτης Παναγιώτης Φαφούτης μας έκλεισε το μάτι με την ώριμη επίδοξη νύφη που υποδύεται απολαυστικά η Υβόννη Μαλτέζου στη «Joanna» του.

Οι προβολές θα συνεχιστούν επιφυλάσσοντας, ίσως, μερικές ακόμα εκπλήξεις, ενώ η τελετή λήξης και τα βραβεία του φεστιβάλ Δράμας απονέμονται το Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου, στις 20.00, στο Δημοτικό Ωδείο της πόλης.





Κλείσιμο Παραθύρου