Θεατές για… πολύ ξύλο!

Πέντε τύποι θεατών που μπορούν να σε τρελάνουν. Nα σε τρελάνουν όμως... Κανονικά.

Πέντε τύποι θεατών που μπορούν να σε τρελάνουν. Nα σε τρελάνουν όμως... Κανονικά.
----------------------------------

Συζητούσα με τη φίλη μου ηθοποιό, σκηνοθέτη και θεατρολόγο Αγγελική Καρυστινού, πως ναι μεν, το θέατρο έχει μια απαραίτητη προϋπόθεση, το κοινό και πως η επικοινωνία με τους θεατές, είναι η ουσία της θεατρικής τέχνης, (μόνο τότε άλλωστε μπορεί να συμβεί το θαύμα), πλην όμως, όλα μπορούν να τιναχτούν στον αέρα, αν κάποιοι από τους θεατές, ανήκουν σε μια από τις παρακάτω κατηγορίες:

1. Οι άλλα αντ’ άλλων
Συνήθως αυτοί οι θεατές δεν έχουν κανέναν σεβασμό ούτε για την παράσταση, ούτε για τους υπόλοιπους που παρακολουθούν. Μιλάνε δυνατά με τον διπλανό τους, αφήνουν ανοιχτό το κινητό τους, απαντούν όταν χτυπάει, λες και βρίσκονται σπίτι τους και γενικώς είναι εξαιρετικά ενοχλητικοί κι θορυβώδεις. Προκαλούν τις αντιδράσεις του κοινού και μερικές φορές πραγματικά η παράσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί εξαιτίας τους.

2. Οι βαριεστημένοι
Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν συνήθως άνδρες- είναι γνωστό πως το θεατρόφιλο κοινό είναι ως επί το πλείστον γυναικείο- που τους έσυραν οι σύντροφοί τους η οι φίλες τους, σε μια παράσταση. Έχουν τα νεύρα τους, κουνιούνται συνεχώς στις θέσεις, ενίοτε δε, κοιμούνται, με δυνατό ροχαλητό.



3. Οι ξερόλες
Έρχονται στο θέατρο «διαβασμένοι», έχουν αποστηθίσει διάφορα τσιτάτα, μελετούν αποσπασματικά συνεντεύξεις άλλων δημιουργών, που έχουν κάνει το ίδιο έργο. Οι πιο ψαγμένοι της κατηγορίας, έχουν ρίξει και μια ματιά σε αναλύσεις. Οπότε έχουν άποψη για τα πάντα και αναμένουν να δουν, αν έγινε αυτό που είπε ο Πίτερ Μπρουκ στη σελίδα 98. Όμως δυστυχώς έτσι χάνουν την ευκαιρία να απολαύσουν αυτό που διαδραματίζεται μπροστά τους και να έχουν τη δική τους γνώμη,

4. Οι κλασσικοί και οι προχώ
Δυο κατηγορίες που στην ουσία είναι μία. Οι μεν πρώτοι, θυμούνται τον Κουν, τον Μινωτή και την Παξινού, που όλα τα έκαναν καλύτερα, και γκρινιάζουν διαρκώς, αρνούμενοι να αποδεχτούν ότι, όπως όλα τα πράγματα, έτσι και το θέατρο εξελίσσεται και ακολουθεί την εποχή του. Από την άλλη, οι προχώ, δεν μπορούν με τίποτα να δουν μια παράσταση, αν δεν είναι πλήρως αποδομημένη, δεν βρίθει εντυπωσιασμών και εξυπνάδων, δεν είναι trend. Κι όπως σε όλα τα πράγματα, η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση.

5. Οι «ψυχαναλυτικοί»
Αυτοί θυμούνται να πάνε στο θέατρο, μόνο όταν είναι χάλια και βρίσκουν μια παράσταση, που κάτι τους θυμίζει από το δικό τους δράμα. Ναι, στο θέατρο πάμε και για να συγκινηθούμε και για να παρηγορηθούμε, αλλά – θα σας απογοητεύσω- δεν είναι το ντιβάνι του ψυχαναλυτή μας. Αυτή η κατηγορία, έρχεται στο θέατρο θεραπευτικά. Συνήθως ανήκουν σε αυτήν, κάποιοι που κλαίνε με μαύρο δάκρυ ή ξεκαρδίζονται, πριν ακόμα να ανάψει το φως της σκηνής. Το κλάμα γίνεται οδυρμός, το γέλιο υστερία κατά τη διάρκεια της παράστασης, με αποτέλεσμα να μην αφήνουν τους διπλανούς τους να συγκεντρωθούν.

Γενικά, οι ηθοποιοί -μου λέει η Αγγελική- δεν αναστατώνονται από τις αντιδράσεις του κοινού, εκτός αν κάποιος φτάσει σε ακρότητες. Αυτές όμως οι κατηγορίες είναι πολύ βασανιστικές, για όσους κάθονται δίπλα τους (λέω εγώ). Ο θεατής πρέπει να έρχεται στο θέατρο με ελεύθερη βούληση, καθαρή ματιά και ανοιχτή ψυχή. Μόνο έτσι μπορεί να του συμβεί πραγματικά κάτι.

Κι αν αυτό το «κάτι» δεν το επιθυμεί για τον εαυτό του, τουλάχιστον πρέπει να το επιτρέπει στους υπόλοιπους γύρω του.