Η «κυρία μίνι» ογδοντάρισε

Η Μαίρη Κουάντ, υπεύθυνη της μεγαλύτερης ενδυματολογικής ανατροπής στο γυναικείο ντύσιμο, συμπλήρωσε τα 80.
Μία φορά επαναστάτρια, πάντα επαναστάτρια, είναι το σύνθημα που ταιριάζει στην αγγλίδα σχεδιάστρια που σήμερα ζει στην κατοικία της στην αγγλική εξοχή του Σάρεϊ. Χιλιόμετρα μακριά από τον σύγχρονο μητροπολιτικό ρυθμό του Λονδίνου και δεκαετίες από την εποχή της βασιλείας της στην Κινγκς Ρόουντ των 60s. Ωστόσο εξακολουθεί να επιμελείται συμβουλευτικά τη σειρά μακιγιάζ με το όνομά της και το ίδιο λουλούδι-λογότυπο που συνοδεύει την υπογραφή της από τότε που ξεκίνησε τη διαδρομή της στον κόσμο της μόδας.

«Σήμερα οι γυναίκες απολαμβάνουν τη ζωή τους περισσότερο από ποτέ άλλοτε. Και το στυλ τους, που αποκαλύπτει τα πόδια τους, το βρίσκω εξαιρετικό», δηλώνει η Μαίρη Κουάντ σε ένα ηλεκτρονικό μήνυμα που έστειλε στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων με αφορμή τα γενέθλιά της.

Η πιο πρόσφατη συνεισφορά της στα σύγχρονα πράγματα ήταν η κυκλοφορία της αυτοβιογραφίας της το 2012.Εκεί περιγράφει τον θαυμασμό της για τις «σούπερ γυναίκες, οι οποίες τώρα κινούνται σαν αθλήτριες και κάθονται σαν άνδρες, με τα γόνατά τους ανοιχτά. Αυτές οι γυναίκες έχουν τον έλεγχο της ζωής τους. Ακόμη και τα παιδιά τους παίρνουν το δικό τους επίθετο και όχι του πατέρα τους».

Το μίνι γεννήθηκε στην Κινγκς Ρόουντ από τα κορίτσια που περπατούσαν στο Λονδίνο στα μέσα των 60s και αναζητούσαν να ανακαλύψουν τη νέα εποχή και τη σεξουαλικότητά τους. Ηταν τότε που κάτι ήθελαν να πουν με το σώμα τους και το βρήκαν στις φούστες αρχικά και αργότερα στα φορέματα της μπουτίκ Μπαζάρ της Κουάντ.

Εκείνη έδωσε στο μίνι τα γνωρίσματα για να γίνει το αντίθετο της έννοιας που η αγγλική γλώσσα κατονομάζει «flair»: Μια διακριτική δηλαδή αίσθηση του στυλ.
Το μίνι δεν πέρασε απαρατήρητο ούτε στη μόδα των δρόμων, αλλά ούτε και στην ιστορία τα μόδας. Ηταν αδιάκριτο, γιατί κάθε χρόνο από το 1965 και ύστερα το μήκος του ολοένα και λιγόστευε. Με το μίνι εμφανίστηκε και το «κορίτσι-χαμίνι».

Η Τουίγκι, με τα λεπτά σαν κλαράκια δέντρου πόδια της, ήταν η ιδανική φιγούρα για να φορέσει τις φούστες και τα φορέματα με την ελαφρώς εβαζέ Α γραμμή που το μήκος τους σταματούσε στη μέση των μηρών. Το λεπτοκαμωμένο σώμα έδωσε έμφαση στη φρεσκάδα της νεαρής ηλικίας και τα κοντά μαλλιά, ψαλιδισμένα από τα χέρια του κομμωτή Βιντάλ Σασούν, απογείωσαν τον θρίαμβο του νέου ύφους.

Σε αυτή τη νεανική επανάσταση η Μαίρη Κουάντ πρόσθεσε άλλους δύο συντελεστές για να ξεφύγει η εμφάνιση των νέων γυναικών από τις παραδόσεις της κομψότητας που κατοικούσε στα σαλόνια της υψηλής ραπτικής: τα χρωματιστά καλσόν και τα παπούτσια με χαμηλό τετράγωνο τακούνι ή τις λευκές μπότες από λουστρίνι.

Ηταν η εποχή που το περιοδικό «Time» στο τεύχος της 15ης Απριλίου 1966 έκανε λόγο για το «Swinging London». Στο «Ξέφρενο Λονδίνο» τα πάντα άρχιζαν στην κεντρική περιοχή του Τσέλσι, από τα νεανικά και μοντέρνα μαγαζιά της Κινγκς Ρόουντ.

Τα οποία πολύ γρήγορα γέμισαν από κόπιες αυτού του ρούχου που σκανδάλιζε όσους και όσες ντύνονταν με τουίντ κοστούμια και ταγέρ παστέλ αποχρώσεων. Οσοι έπιναν το απογευματινό τους τσάι με γάλα και μία φέτα λεμόνι σοκάρονταν από το υπερβολικά εκτεθειμένο σώμα των κοριτσιών που έβαφαν τα μάτια τους με έντονη τιρκουάζ σκιά και φόρτωναν τις βλεφαρίδες τους με μαύρη μάσκαρα, ακολουθώντας τις οδηγίες του στυλ που τελειοποιούσε η Μαίρη Κουάντ.

Και σαν μην ήταν αρκετές οι αποκαλύψεις του σώματος, συνοδεύθηκαν από τις προκλητικές χορευτικές φιγούρες του σέικ και της μουσικής των Rolling Stones, των Who, των Kings και των Beatles.

Ηταν ό,τι δεν άντεχαν οι λονδρέζοι αριστοκράτες που χαρακτήριζαν το μίνι της Κουάντ «ανήθικο και αηδιαστικό». Ηταν επίσης αυτό με το οποίο εκνευρίστηκε η Κοκό Σανέλ και το αποκάλεσε «απλά απαίσιο».
 
Ισως επειδή ενδόμυχα το σύμβολο της γαλλικής μόδας συνειδητοποίησε πως είχε έρθει η στιγμή για να παραδώσει στην αγγλίδα σχεδιάστρια τα ηνία του απελευθερωτικού για τις γυναίκες στυλ.

ΠΗΓΗ: tanea.gr