Παραδοθήκαμε στους μεσάζοντες

Πίστεψα ότι μου έκαναν πλάκα όταν μου είπαν πως το κράτος διαθέτει στα περιφερειακά ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα για τη σίτιση των φοιτητών 2,5 ευρώ ημερησίως για κανονικό φαγητό μεσημέρι-βράδυ. Είναι όμως η αλήθεια. Και, παρά ταύτα, τα παιδιά τρώνε σχεδόν υποφερτά. Υπάρχουν οργανωμένα κέτερινγκ που κάνουν οικονομίες κλίμακος και, επειδή είναι πολλοί οι φοιτητές και ο τζίρος μεγάλος, κουτσά-στραβά τα καταφέρνουν.

Στη Μόρια οι τιμές είναι αλλιώς. Η μερίδα έχει 5 ευρώ και είδαμε όλοι τι περιλαμβάνει. Ενα ρύζι (ο Θεός να το κάνει ρύζι, σαν πλαστικό μοιάζει) και ένα μπουκάλι νερό.

Μάθαμε επίσης τώρα ξαφνικά (και παριστάνουμε τους δήθεν αιφνιδιασμένους) από τα ξένα ΜΜΕ κάτι που δεν ξέραμε σε όλη του τη διάσταση: τους βιασμούς μικρών παιδιών, τη δημόσια κακοποίηση γυναικών, τις κλοπές, τους ξυλοδαρμούς, τα μαχαιρώματα, την εμπορία ναρκωτικών, την τρομοκρατία των τζιχαντιστών στους αδύναμους, τη βρόμα και τη δυσωδία που μετατρέπουν τους καταυλισμούς σε υγειονομικές βόμβες, το πάρτι των πρακτόρων, που κρύβονται μέσα σε ύποπτες ΜΚΟ και ανά πάσα στιγμή μπορούν να στήσουν όποια προβοκάτσια επιθυμούν τα εκτός χώρας αφεντικά τους.

Γι’ αυτή την κόλαση, που χειρότερη δεν θα μπορούσε να υπάρξει, έχουν σπαταληθεί κοντά στο 1,6 δισ. Η έρευνα της Δικαιοσύνης ίσως βγάλει κάποια άκρη. Ισως δεν μάθουμε ποτέ. Αυτό που σίγουρα θα καταλάβουμε καλά όταν τελειώσει ο σημερινός εφιάλτης στη Μόρια είναι ότι και το χειρότερο Δημόσιο είναι καλύτερο από μια ανεξέλεγκτη μη κυβερνητική οργάνωση που δεν έχει λογοδοσία. Αυτό θα είναι και ένα μάθημα προς εταίρους και συμμάχους, που εμπιστεύτηκαν τη διαχείριση κονδυλίων σε ανθρώπους που ντύθηκαν τον μανδύα του φιλάνθρωπου και κανείς δεν ξέρει για ποιον δουλεύουν και με ποιο στόχο. Ο κακός δημόσιος λειτουργός, ακόμη και αν είναι επιπόλαιος, αναποτελεσματικός, τεμπέλης, ανίκανος, κακών προθέσεων και επιρρεπής στον χρηματισμό, είναι μάλλον απίθανο να παίζει με πρακτοριλίκια. Επιπλέον, έχει ένα αυστηρό πλαίσιο εντός του οποίου πρέπει αναγκαστικά να κινηθεί, αλλά και τη μέγγενη του εισαγγελέα και του επιτρόπου, που ενεργοποιείται από μια ανώνυμη καταγγελία. Αυτά προς το παρόν.

Η κυβέρνηση παρακολουθεί με αμηχανία την ανεξέλεγκτη δράση ΜΚΟ και «αλληλέγγυων». Η αμηχανία οφείλεται στην πρακτική αδυναμία του ελληνικού κράτους να αντιμετωπίσει το προσφυγικό τσουνάμι και παραδόθηκε στους μεσάζοντες. Με άλλα λόγια, τα κενά που προέκυψαν ήρθαν να καλύψουν δεκάδες ΜΚΟ που ενεπλάκησαν στη διάσωση, στη στέγαση, στη σίτιση και στην υγειονομική περίθαλψη των δεκάδων χιλιάδων προσφύγων-μεταναστών.

Τώρα η χώρα βρίσκεται ξανά στη δίνη του κυκλώνα, με τα μεγάλα διεθνή μέσα ενημέρωσης να έχουν στραμμένους τους προβολείς στους καταυλισμούς. Η αρνητική δημοσιότητα είναι σε καθημερινή βάση, έτσι που ξεχνιέται και σβήνει στη συνείδηση της παγκόσμιας κοινότητας πως μόνο οι χρεοκοπημένοι Ελληνες άνοιξαν μεγάλη αγκαλιά στους κατατρεγμένους και έσωσαν τη φήμη του λεγόμενου δυτικού πολιτισμού, τον οποίο στη βόρεια Ευρώπη επικαλούνται με στόμφο στα συνέδρια χωρίς να ξέρουν στην πράξη τι σημαίνει. Οταν έρχονται τα δύσκολα, κλείνονται στα ζεστά διαμερίσματά τους και καλωσορίζουν την ακροδεξιά στα σαλόνια τους.

Πράγματι, πριν από 3 χρόνια τα πράγματα ήταν αλλιώς. Οι πρόσφυγες ήταν περισσότεροι. Η ροή των δυστυχισμένων δεν σταματούσε μέρα-νύχτα. Οι πολίτες αυτής της χώρας που τους δέχθηκαν ήταν τρομαγμένοι από αυτά που ζούσαν και για τα χειρότερα που φοβόντουσαν. Ομως, άνοιξαν μια μεγάλη αγκαλιά και ξέπλυναν τον μίζερο ευρωπαϊκό πολιτισμό.

Τώρα, εκεί που ξεχείλιζε η προσφορά, φωλιάζουν ο φόβος και η απόγνωση. Το κράτος δεν κατάλαβε αυτό που επρόκειτο να ακολουθήσει. Εχασε τον έλεγχο. Οι άνθρωποι στα νησιά φοβήθηκαν και κουράστηκαν. Εφθασαν στα όριά τους.

Κι όμως, τα λεφτά υπήρχαν για την προστασία πρώτα των παιδιών και την ένταξή τους σε οργανωμένες κοινωνικές δράσεις μέχρι να βρουν τον δρόμο τους, αλλά και για την αξιοπρεπή διαβίωση των μεγάλων. Τα ποσά που εστάλησαν στην Ελλάδα για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες είναι ασύλληπτα. Εκατοντάδες εκατομμύρια έχουν φτάσει μέχρι τώρα από ΗΠΑ, Γαλλία, Γερμανία και από άλλες αναπτυγμένες χώρες.

Αυτό που έλειπε ήταν η διορατικότητα, ο σχεδιασμός και η οργάνωση. Οι Ευρωπαίοι αποφάσισαν να κάνουν την Ελλάδα αποθήκη ψυχών, έδωσαν χρήματα από εδώ και από εκεί και άφησαν και τους πρόσφυγες και εμάς στη μοίρα μας. Πίστευαν ότι η συμφορά δεν θα φτάσει στην πόρτα τους. Αμ δε... Κάθε μέρα εξαφανίζονται άνθρωποι από τους καταυλισμούς. Εχει κανείς αμφιβολία ότι, με τον όποιο τρόπο κάποια ώρα, κάποια μέρα, θα φθάσουν σε Παρίσι και Βερολίνο; Και επειδή τα πράγματα θα χειροτερεύσουν -ήδη οι ροές αυξάνονται- τώρα είναι η ώρα για γενναία αλλαγή στρατηγικής. Τι σημαίνει αυτό; Αμεση δημιουργία οργανωμένων δομών φιλοξενίας στην πρώτη φάση, με συντονισμό και εποπτεία ενός σοβαρού ευρωπαϊκού μηχανισμού που θα έχει την πλήρη ευθύνη, αλλά και υποχρέωση της λογοδοσίας. Επιστήμονες εξειδικευμένοι, αξιωματικοί και προσωπικό με γνώση στη διαχείριση μεγάλων ανθρωπιστικών κρίσεων. Σταδιακά οι άνθρωποι αυτοί, εφόσον το θέλουν και προσαρμοστούν στον τρόπο ζωής της Δύσης, να ενταχθούν στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Αλλωστε, το δημογραφικό πρόβλημα το επιβάλλει. Μόνο έτσι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες θα πάψουν να είναι βάρος και θα γίνουν πλούτος. Αν είσαι η Μέρκελ και ο Μακρόν, άντε να το πεις στον Ορμπαν της Ουγγαρίας τώρα αυτό. Εδώ σε θέλω!