Οι κεραυνοί του Σόιμπλε

Σαν κεραυνός εν αιθρία χτύπησε τους Ευρωπαίους πολίτες η υποβάθμιση της ζωής των λόγω οικονομικών αντιξοοτήτων μετά το 2010. Αυτό που κάνει τέτοιες αντιξοότητες ιδιαίτερα εκνευριστικές, καθώς γεμίζουν με αγωνία την ύπαρξη, «χτυπήματα της μοίρας» αποκαλούνται ενίοτε, είναι ότι δεν τις περιμένουμε να εμφανιστούν, ότι μπορεί να είναι τόσο κοντά, ενώ εμείς καθόμαστε αμέριμνοι. Γιατί μας χτυπούν ξαφνικά, οπότε καμιά πρόβλεψη δεν είναι εφικτή, ώστε να τις αποτρέψουμε. Κανένας δεν περιμένει έναν κεραυνό σε έναν ανέφελο ουρανό. Ετσι και εμείς πιστεύαμε ότι ο κόσμος της Ε.Ε., όσο και να μην ήταν τέλειος, ήταν όμως αξιόπιστος, αφού για αρχές στον ουρανό του, με νομικά μάλιστα κείμενα δεσμευτικά για όλους, είχε την ανάπτυξη και ευημερία των λαών της. Οπότε κανείς δεν περίμενε κεραυνούς σ’ έναν τέτοιο ανέφελο ευρωπαϊκό ουρανό.

Τι συνέβη, λοιπόν, έκτοτε και τέτοιες αρχές δεσμευτικές μεταξύ κρατών για τους πολίτες των πήγαν περίπατο; Γιατί είναι κοινή διαπίστωση ότι η Ευρώπη μετά το 2010 χτυπήθηκε από ύφεση και λιτότητα, ήτοι βρέθηκε να ζει σε μια άλλη πραγματικότητα. Κατά τον Σόιμπλε, σε πρόσφατη συνέντευξή του, αυτό συνέβη «διότι οι Ελληνες δεν τηρούσαν τους κανόνες», υπαινισσόμενος τους δημοσιονομικούς κανόνες της Ε.Ε. Απάντηση που φυσικά δεν εξηγεί γιατί «κεραυνός» πάλι έπληξε τους Ιταλούς, τους Ισπανούς στον τρόπο ζωής των, υποχρεώνοντάς τους σε λιτότητα. Η πρόσφατη αντίδραση της ιταλικής κυβέρνησης να αποφασίσει να καταθέσει στην Κομισιόν προϋπολογισμό που δεν συμμορφώνεται με τους δημοσιονομικούς κανόνες της Ε.Ε., μέσω των οποίων, και σε συνδυασμό με τα προγενέστερα μνημόνια, η Γερμανία απέκτησε τον πολιτικοοικονομικό έλεγχο μέχρι πρόσφατα και της Ιταλίας, προκάλεσε «ρωγμή» στο αφήγημα Σόιμπλε ότι για όλα φταίμε «εμείς»! Ο Σαλβίνι είπε ξεκάθαρα ότι «δεν μας απασχολούν τα “νούμερα” τέτοιων κανόνων. Εμείς πρώτα ιεραρχούμε ότι οι Ιταλοί πρέπει να διάγουν ζωή με αξιοπρέπεια, χωρίς αβεβαιότητα, που σημαίνει φόβο», με λίγα λόγια ότι δημοκρατία και φόβος δεν πάνε μαζί. Οποιος λοιπόν αφιερώσει λίγο χρόνο να σκεφτεί ότι οι κεραυνοί στον ανέφελο ουρανό της Ε.Ε. ήταν έργο ανθρώπινο, τότε μπορεί να καταλάβει ότι το αφήγημα Σόιμπλε μπάζει από παντού κι ότι ο Σαλβίνι έχει δίκαιο. Οτι η λιτότητα, την οποία έφερε στον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής εκατομμυρίων πολιτών ο Σόιμπλε, μπορεί, αν επιμείνουν οι Ιταλοί, να αραιώσει. Απέχουμε βέβαια από το να ξαναδούμε «ουρανό», όσο δεν γυρεύουμε την επανάκτηση αυτών των αξιών. Φυσικά, πρώτα να πάψουμε να πιστεύουμε ότι όλως τυχαίως καταλύθηκαν οι πολιτικοοικονομικές αρχές της Ε.Ε. από απρόσμενους κεραυνούς!