Αιώνιο πάθος!

Ελεγε πως «η τέχνη δεν είναι απασχόληση, δεν είναι για να περνάς την ώρα σου. Είναι η θρησκεία του ζωντανού και αιώνιου πάθους».

Υποψιαζόταν πως «μόνο με παραμύθια κατακτώνται οι άνθρωποι».

Είχε καταλήξει πως «φιλία είναι η συμφωνία δύο ανθρώπων εναντίον όλου του κόσμου». Και επαναλάμβανε: «Είναι αγών ο έρωτας. Αγών επικρατήσεως».

Ο μέγας Πειραιώτης Γιάννης Τσαρούχης, που γεννήθηκε στις 13 Ιανουαρίου του 1910, παραμένει ανάμεσά μας με το έργο, την κοσμοθεωρία, τις μεγάλες κουβέντες του. Και με ένα παράπονό του: «Οι άνθρωποι δεν περίμεναν τίποτα από μένα, με θεωρούσαν κατώτερο ον, και οι συγγενείς μου και οι ελάχιστοι φίλοι μου. Αυτή η περιφρόνηση με ανάγκασε να δουλέψω πιο εντατικά».

Προς το τέλος της ζωής του δήλωνε πως οι ομοφυλόφιλοι στην Ελλάδα προσέφεραν στέρεες πολιτιστικές και αισθητικές βάσεις, «διότι ήταν άνθρωποι που διώκονταν και μετρούσαν τα λόγια τους. Οι άλλοι ήταν βέβαιοι και δεν έκαναν τίποτε». Σαν να τον ακούμε σήμερα: «Στην Ελλάδα ζούμε πολυτελέστερα από όσο μας επιτρέπουν οι οικονομικές μας δυνατότητες και οι ψυχικές μας ικανότητες. Αυτό ήδη μας δημιουργεί προβλήματα και θα μας προξενήσει μεγάλο κακό».

«Ο Ελληνας έχασε ένα μεγάλο κίνητρο στη ζωή του. Την πείνα. Τώρα όλοι έχουν κοιλιά και στομάχι. Δεν έχουν τη δραστηριότητα που είχαν ως πεινασμένοι. Ο,τι μεγάλο έκανε η Ελλάς, έγινε από πείνα. Ο Ελληνας, φαγωμένος, γίνεται αποκτηνωμένο ζώο».

Ακούγοντας Κάλλας και Μπέλλου, που λάτρευε, τον θυμάμαι να ψιθυρίζει: «Πιστεύω στον Βερλέν: “Η Λογική και η Ηθική είναι κάτι το παράλογο”».

Το υποψιαζόμουν.