Αν ήμουν πικ απ


Aν ήμουν πικ απ και παντρεμένη με το ραδιόφωνο, εκεί λίγο πριν τα ‘70ς, η σχέση μας θα περνούσε κρίση. Εκείνο θα έλεγε συνέχεια ειδήσεις της χούντας και κοσμοϊστορικά γεγονότα (όχι όλα) κι εγώ θα έπαιζα τα ωραιότερα ελληνικά τραγούδια.

Όταν θα ήμουν off, εκείνο θα πανηγύριζε την νίκη της ΑΕΚ επί της Σλάβια Πράγας, την αποτυχημένη απόπειρα του Παναγούλη να δολοφονήσει τον δικτάτορα Παπαδόπουλο, θα ανακοίνωνε το θάνατο του Γεωργίου Παπανδρέου και το γάμο Ωνάση- Τζάκι.
Εγώ, πάλι, θα στροβιλιζόμουν σε μελωδίες Μούτση και Λοίζου. Μισό αιώνα πριν, ο Κόκκοτας ψιθύριζε: «Απόψε μην αργείς» και ο 'Άκης Πάνου έγραφε: «Όταν σημάνει η ώρα», «Παράνομη αγάπη» , «Πήρα απ’ το χέρι σου νερό».

Ο σύντροφός μου το ραδιόφωνο δε βάζει ποτέ Θεοδωράκη, απαγορεύεται δια νόμου! Θριαμβολογεί για το νόθο «δημοψήφισμα» , πληροφορεί ότι δολοφονήθηκαν ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ο βουλευτής της ΕΔΑ Τσαρουχάς, ο Ρόμπερτ Κένεντι... Στα κέφια μου, βάζω Διονυσίου και Βοσκόπουλο. Έχουμε μάθει τους στίχους της «Αγωνίας» απ’ έξω.

Στα ψιλά των FM, οι διαδηλώσεις στο Παρίσι και κάποιος «Μάης του ’68». Eγώ παίζω Τσιτσάνη και Λαμπράκη: «Απόψε στις ακρογιαλιές» και «Με παράσυρε το ρέμα», Καζαντζίδη: «Μη μου λέτε γι’ αυτήν», «Απόψε σ’ έχω στην αγκαλιά μου», «Νυχτερίδες κι αράχνες», Μαρινέλλα : «Οι άντρες δεν κλαίνε», «Σταλιά-σταλιά», «Άνοιξε πέτρα», Μπιθικώτση: «Επίσημη αγαπημένη», «Αμφιβολίες».

Περιμένω πώς και πώς τη μουσική για την ταινία "Blue"με τον Τέρενς Σταμπ, που ηχογραφεί ο Χατζιδάκις στο Χόλιγουντ.
Όταν με απενεργοποιούν για ν’ ακούσουν ειδήσεις από το ραδιόφωνο, σκέφτομαι να το χωρίσω.