Καλοσύνη και έμπνευση

Οταν, πριν από αρκετά χρόνια, επισκέφθηκα το Μουσείο «Χαλίλ Γκιμπράν», σε ένα αναπαλαιωμένο μοναστήρι Καρμελιτών μοναχών στο Λίβανο, δυστυχώς δεν ήξερα όσα ξέρω σήμερα γι’ αυτόν τον τεράστιο  Λιβανοαμερικανό ποιητή και φιλόσοφο. Τον έψαξα, όμως, μετά και τον αγάπησα πολύ. Με αυτόν επιλέγω λοιπόν, να «ξεκινήσω»  το 2019. 

Ο «άνθρωπος από τον Λίβανο», όπως είναι γνωστός στο ευρύ κοινό, είναι αυτός που κάποτε μας προέτρεψε σοφά: «Αν αγαπάς κάποιον άσ’ τον να φύγει! Αν γυρίσει πίσω, είναι δικός σου. Αν δεν γυρίσει, δεν ήταν ποτέ!».

Μελετώντας τον  Γκιμπράν, μαθαίνεις πως «η στάση σου απέναντι στη ζωή καθορίζει και τη στάση της ζωής απέναντί σου». Οτι «η καλοσύνη είναι αρετή των δυνατών» και ότι «η επιθυμία είναι το μισό της ζωής και η αδιαφορία το μισό του θανάτου».

«Πρόσεχε τις σκέψεις σου», έλεγε, «γίνονται λόγια. Πρόσεχε τα λόγια σου - γίνονται πράξεις. Πρόσεχε τις πράξεις σου, γίνονται συνήθειες. Πρόσεχε τις συνήθειές σου, γίνονται χαρακτήρας. Πρόσεχε τον χαρακτήρα σου, γίνεται η μοίρα σου».

Ο επαναστάτης διανοητής δεν πίστεψε ποτέ ότι το πιο βασανιστικό μαρτύριο είναι η κόλαση. Κόλαση θεωρούσε «την άδεια καρδιά».

Πίστευε, ωστόσο, βαθιά πως «στα όνειρα κρύβεται η πύλη της αιωνιότητας» και πως «κάθε δράκος γεννά και έναν Αγιο Γεώργιο που θα τον σκοτώσει». 

Ο Χαλίλ Γκιμπράν σήμερα θα είχε γενέθλια κι εγώ νιώθω πως του χρωστάω πολλά, μετά από εκείνη την επίσκεψη και τη βόλτα στους χιονισμένους Κέδρους του Λιβάνου. Σκέφτομαι τα λόγια του: «Για να καταλάβεις την καρδιά και το μυαλό ενός ανθρώπου, δες τι σε εμπνέει να κάνεις». 

Καλή Χρονιά!