Στο «Ανάκτορο της Ανω Τούμπας»

Με συνεπαίρνουν πάντα οι ιστορίες του Παναγιώτη Μέντη. Αυτό συνέβη και τώρα, που μου διηγήθηκε το πώς εμπνεύστηκε την ιστορία του «Ανακτόρου στην Ανω Τούμπα». «Φιλοξενήθηκα», μου εξομολογήθηκε, «σε φίλους στην Ανω Τούμπα της Θεσσαλονίκης. Η γειτονιά μού γέννησε την επιθυμία να γράψω κάτι. Αυτό, όμως, που με έκανε να το υλοποιήσω ήταν μια συνάντηση με την Ελένη Γερασιμίδου.

Η ηρωίδα μου, η κυρία Αγάπη, απαιτούσε να ζήσει στη σκηνή μέσα από την ψυχή και την τέχνη της Ελένης.

Μια μονοκατοικία, πάνω από το μεγάλο ρέμα που διασχίζει την Ανω Τούμπα, είναι το περιβόητο Ανάκτορο. Μια μονοκατοικία χρισμένη με εκείνα που έμπαιναν στην άκρη, από ζωές που τόκισαν στη μετανάστευση την αξία της ύπαρξης και του βίου τους. Τρεις γενιές όνειρα, λαχτάρες και διαψεύσεις. Η κυρία Αγάπη, όταν ήταν κοριτσάκι, κρατώντας το χέρι της μάνας της στην “παραλία των εξοχών”, τη σημερινή Βασιλίσσης Ολγας, ρωτούσε αν και το δικό τους σπίτι, που θα χτιζόταν κάποτε με τις οικονομίες του ξενιτεμού, θα ήταν σαν τα ερειπωμένα αρχοντικά των Εβραίων, που στα μάτια της φάνταζαν ανάκτορα. Ηξερε, βέβαια, πως τα ανάκτορα βλέπουν σε θάλασσες και σε ανθισμένους κήπους. Ηξερε πως το δικό τους οικόπεδο ήταν πλάι στο ρέμα. Τα όνειρα, όμως, δεν απαγορεύονται, μόνο που τις περισσότερες φορές διαψεύδονται».

Αυτό μου είπε ο Π. Μέντης πως ήθελε να καταθέσει γράφοντας το έργο. Ηθελε να τιμήσει τις διαψεύσεις, με ευαισθησία και χιούμορ, με λόγια κειμένου θεατρικού...

Το «Ανάκτορο» ξεκινάει στις 17 Μαρτίου, στο «Από Κοινού Θέατρο», σε σκηνοθεσία Αγγελικής Ξένου.