Υπέροχα πλάσματα

Υπάρχουν κάποια μαγικά πλάσματα στο ελληνικό θέατρο, ίδια αερικά. Αλλα φτιαγμένα από σύννεφα κι άλλα από χάλυβα. Αλλα με τις ερμηνείες τους προκαλούν ανατριχίλα διαρκείας, άλλων η ευφυΐα σε αφήνει άφωνο και άλλα εμπνέουν σεβασμό για τις αντοχές τους σε θεατρικές κακουχίες και το πείσμα τους να υπηρετούν τίμια την υπόθεση «θέατρο». Ευτυχώς, δεν είναι πολύ λίγες αυτές οι φωτεινές προσωπικότητες, όμως δυστυχώς δεν χωρούν όλες στο άρθρο.

Επισημαίνω την περίπτωση του Βασίλη Παπαβασιλείου, που συνεχίζει ασκήσεις θεατρικού ακτιβισμού στο «Τέχνης», επιστρέφοντας ως δαφνοστεφανωμένος «Ψεκασμένος της οκταετίας» στο έργο «Τους ζυγούς λύσατε».

Η Αναστασία Παπαστάθη, που με το «Ραντάρ» της δημιούργησε, όπως εύστοχα υπογράμμισε ο Φοίβος Δεληβοριάς, «ένα νησί μέσα στην πόλη». Στο «Φαινόμενο Ρασομόν», που ξεχωρίζει, και στο «Καλημέρα μητέρα», που έρχεται, είναι -κυριολεκτικά- αφιερωμένη η ύπαρξή της. Ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος, που μεγαλουργεί στο «Τίμημα» του Μίλερ, στο «Ιλίσια». Η Ελένη Ουζουνίδου στον «Αρίστο» και στην «Ψιλικατζού». Η Πέγκυ Τρικαλιώτη που «ζωντάνεψε» και μας ξανασύστησε την Κιουρί και τώρα σαγηνεύει στον «Καλό άνθρωπο του Σετσουάν». Η Μαρία Πρωτόπαππα στην «Εμμα» της. Η Μυρτώ Αλικάκη και ο Θέμης Πάνου, δύο πολύτιμα πλάσματα που έρχονται, εκείνη στο «Πείραμα» κι εκείνος στον «Σκύλο». Και ακόμη, ο Μάνος Καρατζογιάννης, που έδωσε το φιλί της ζωής στο θέατρο «Σταθμός» και σίγουρα ο Νικορέστης Χανιωτάκης, από τους πιο ευαίσθητους και ικανούς σκηνοθέτες της νέας γενιάς, και ο πολύ καλός ηθοποιός Γεράσιμος Σκαφίδας, που ανέλαβε φέτος το θέατρο «Θησείον», αγωνίζονται για τα καλύτερα, κρατώντας ψηλά τον πήχυ.

Κουράγιο σε όλους. Είστε σπουδαίοι!