Ανθρωποι, άνθρωποι…

Λίγο πριν στηθούν οι κάλπες για την τριπλή εκλογική αναμέτρηση, σχεδόν όλοι οι κομματικοί σχηματισμοί, κι από κοντά υποψήφιοι περιφερειάρχες και δήμαρχοι, θυμήθηκαν τον «άνθρωπο». Τον έκαναν κεντρικό σύνθημα στις προεκλογικές τους εκστρατείες και ομιλίες. Πρωταγωνιστεί σε μπροσούρες, διαφημιστικά σποτάκια και προγράμματα. «Δόλωμα» για να τσιμπήσουν ψηφοφόρους κυρίως από τη δεξαμενή των αναποφάσιστων.

Ολοι υποστηρίζουν ότι αγωνίζονται για τον άνθρωπο! Για την ευημερία του! Για τη βελτίωση της καθημερινότητάς του! Για πόλεις ανθρώπινες! Για μια Ευρώπη με ανθρώπινο πρόσωπο! Ομορφα λόγια που όμως απέχουν πολύ από την πραγματικότητα. Γιατί η σκληρή αλήθεια είναι ότι όλοι τους χρησιμοποιούν τον «άνθρωπο» ευκαιριακά και με στόχο τη δική τους πολιτική επιβίωση. Ποντάρουν στη λέξη «άνθρωπος» για να παραπλανήσουν και να παγιδεύσουν τους ανθρώπους!

Σε αυτή την προεκλογική περίοδο, που όποια πέτρα κι αν σηκώσεις θα βρεις από κάτω έναν υποψήφιο, ειπώθηκαν πολλά. Μισές αλήθειες, ψέματα και ανέξοδες υποσχέσεις. Κυριάρχησαν οι ανούσιοι τσακωμοί, οι πλαστικές κομματικές σημαιούλες και οι μεταφερόμενοι χειροκροτητές. Ολα, όμως, θα ξεχαστούν την επομένη και ο «άνθρωπος», το κεντρικό πρόσωπο αυτών των εκλογικών αναμετρήσεων, θα επιστρέψει στη θέση του κομπάρσου, από τον οποίο όλοι θα ζητάνε. Θα του ζητούν να πληρώσει δημοτικά τέλη για να έχει βρόμικες, σκοτεινές, αφιλόξενες και επικίνδυνες πόλεις. Φόρους, εισφορές και χαράτσια για να έχει ράντζα στους διαδρόμους των νοσοκομείων, για να υπολειτουργούν τα Κέντρα Υγείας στην περιφέρεια, για να μην έχουν δασκάλους τα σχολεία, για να σπρώχνουν οι αστυνομικοί τα περιπολικά μήπως και πάρουν μπροστά, για να θρηνήσουμε και άλλα θύματα από πυρκαγιές και πλημμύρες.

Και σε αυτή την προεκλογική περίοδο ο «άνθρωπος» βρέθηκε στο προσκήνιο συγκυριακά. Επιστρατεύτηκε για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των πολιτικών, που είναι ικανοί να τα θυσιάσουν όλα αρκεί να εκλεγούν.

Αποδείχθηκε, επίσης, ότι η πλειονότητα όσων δηλώνουν ότι θέλουν να ασχοληθούν με τα κοινά ενδιαφέρεται αποκλειστικά για την εξουσία. Μικρή, μεγάλη, δεν έχει σημασία. Καρέκλα να είναι κι όπου να είναι! Από την τοπική κοινότητα στις εσχατιές της πατρίδας μας έως της Ευρωβουλής με τους «παχυλούς» μισθούς.

Ολοι όσοι θυμήθηκαν ξαφνικά τον «άνθρωπο» και το κοινωνικό κράτος ευθύνονται για την υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής των πολιτών. Για το πρώτο, το δεύτερο και το τρίτο μνημόνιο. Για τα φανερά, αλλά και τα κρυφά «συμβόλαια» με τους δανειστές, που μετά από δέκα χρόνια καταστροφής αναγνώρισαν τα λάθη τους. Για τις επαναλαμβανόμενες φοροεπιδρομές, για τα λουκέτα στις επιχειρήσεις, για τις τεράστιες ουρές των ανέργων, για τις περικοπές στους μισθούς και στις συντάξεις, για τη μετανάστευση χιλιάδων νέων, για τη γενιά που χάθηκε προσπαθώντας να επιβιώσει αντί να δημιουργεί και να κατακτά κορυφές!

Ολοι όσοι μιλούν σήμερα για τον «άνθρωπο» κατόρθωσαν με τα λάθη τους, τα πειράματά τους, την υποτέλειά τους στους ξένους και στους εγωισμούς τους να τον απαξιώσουν. Να συντρίψουν την υπερηφάνειά του και να τον καταδικάσουν σε πολυετή λιτότητα, φτώχεια και μιζέρια. Ολοι οι όψιμοι κοινωνιστές ευθύνονται για τη διάλυση του κράτους, για την υποβάθμιση της υγείας, της παιδείας, της πρόνοιας και της ασφάλειας. Συνέβαλαν με τον τρόπο τους στην ισοπέδωση των όποιων κοινωνικών δομών υπήρχαν και σήμερα γεμάτοι υπερηφάνεια για τα κατορθώματά τους εξαγγέλουν την ανασυγκρότησή τους. Ταπείνωσαν μισθωτούς και συνταξιούχους και σήμερα τους μοιράζουν «ψίχουλα» για να πάνε ικανοποιημένοι στις κάλπες.

Οι άνθρωποι απαιτούν πρωτίστως σεβασμό από τους πολιτικούς, γιατί η αξιοπρέπεια δεν εξαγοράζεται και γιατί οι πληγές που τους προκάλεσαν δεν κλείνουν με δωράκια και υποσχέσεις της τελευταίας στιγμής. Τρανή απόδειξη της αποτυχίας των πολιτικών είναι η φράση που ολοένα και περισσότερο ακούγεται από τα στόματα των νέων: «Να φύγω από αυτό τον τόπο μήπως και ζήσω σαν άνθρωπος»!

Σε αυτούς τους ανθρώπους τι έχουν να πουν οι πολιτικοί μας; Οχι σήμερα που κυνηγούν την ψήφο τους, αλλά αύριο που θα κληθούν να πάρουν αποφάσεις για το μέλλον ΟΛΩΝ των ανθρώπων και όχι των «λίγων» ή των «πολλών»!