«Μιλάω πολύ και δυνατά, αλλά δυστυχώς δεν με ακούει κανείς»

Τη στιγμή που ο βασικός ιδεολογικοπολιτικός σου αντίπαλος βρίσκεται εγκλωβισμένος στις εσωκομματικές του περιπέτειες με οσμή σκανδάλου και εσύ δεν μπορείς να κάνεις τη διαφορά και να κερδίσεις πόντους, τότε το μέλλον δεν είναι ευοίωνο.

Ο λόγος για το Κίνημα Αλλαγής και τους δοκησίσοφους της Χαριλάου Τρικούπη που αφήνουν τις ευκαιρίες να περνούν. Που επιλέγουν τον ρόλο του παρατηρητή σε μια περίοδο έντονων κοινωνικοπολιτικών διεργασιών. Την ώρα που η εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ θολώνει από τα «έργα» πρωτοκλασάτων στελεχών του. Την ώρα που φαίνεται ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης χάνει την έξωθεν καλή μαρτυρία του αδιάφθορου, αδέκαστου και αμερόληπτου κόμματος. Την ώρα που η Κουμουνδούρου προσπαθεί να ανασυνταχθεί και να αλλάξει την πολιτική ατζέντα, ώστε να μην απολογείται και να μπαίνει, από την κοινωνία, στο ίδιο «τσουβάλι» με τα κόμματα της διαφθοράς. Αυτή την ώρα, που μοιάζει με ευκαιρία για το Κίνημα Αλλαγής να «αναστηθεί» πολιτικά και να διεκδικήσει με αξιώσεις τον ρόλο του ηγέτη στον χώρο της Κεντροαριστεράς, η Χαριλάου Τρικούπη εμφανίζεται απροετοίμαστη. Χωρίς εμπειρία και πολιτική διορατικότητα. Απουσιάζουν από το Κίνημα Αλλαγής εκείνα τα στελέχη που δεν θα ήταν απλοί παρατηρητές του αγώνα που γίνεται στον ΣΥΡΙΖΑ για να διατηρηθούν οι «λυκοφιλίες» και οι επίπλαστες ισορροπίες ώστε να αποφευχθεί η σύγκρουση των τάσεων. Να αποφευχθούν οι διαρροές όσο έρχονται στο φως σκάνδαλα, ονόματα και... εκατομμύρια που πηγαινοέρχονται παράνομα. Και όταν αναφερόμαστε σε διαρροές, δεν είναι μόνο κάποιων μικρών ή μεγαλύτερων στελεχών. Είναι η απομάκρυνση της βάσης. Των έντιμων ανθρώπων του μεροκάματου που ήλπιζαν σε δικαιοσύνη και σε «καθαρά χέρια» στηρίζοντας τον ΣΥΡΙΖΑ. Ολοι αυτοί οι άνθρωποι που διαπιστώνουν ότι το χρήμα και τα σκάνδαλα δεν έχουν πολιτικό χρώμα. Ολοι αυτοί οι δυσαρεστημένοι και οι απογοητευμένοι, που αποτελούν τη «ραχοκοκαλιά» της Κεντροαριστεράς, δεν θα έπρεπε να αισθάνονται πολιτικά «άστεγοι», αλλά να υπάρχει έτοιμος ο λόγος που σε πολλούς θα επέτρεπε να επιστρέψουν στη Χαριλάου Τρικούπη πεπεισμένοι ότι κάτι άλλαξε, ότι κάποιοι αντιλήφθηκαν τα λάθη τους.

Το Κίνημα Αλλαγής δείχνει να πάσχει από στρουθοκαμηλισμό και να μην έχει στην πραγματικότητα το σχέδιο και τις δυνάμεις για να κατακτήσει αυτό που διεκδικεί. Τα ηγετικά του στελέχη κρύβουν το κεφάλι τους στην άμμο, όχι για να μην δουν τον εχθρό που έρχεται, αλλά για να μην αναγκαστούν να κοιτάξουν την κοινωνία στα μάτια. Μια κοινωνία που μπορεί να συγχωρεί τα λάθη του χθες, και το έχει κάνει πολλές φορές στο παρελθόν, αρκεί να την εμπνεύσει κάποιος όχι μόνο με τον καταγγελτικό λόγο, αλλά και με τις φρέσκες ιδέες που καταθέτει. Η κοινωνία δεν χρειάζεται φωνές και εξυπνακίστικες ανακοινώσεις. Εχει ανάγκη από στιβαρές πολιτικές θέσεις για όλα τα καυτά θέματα, όπως της Παιδείας, της Υγείας, του Περιβάλλοντος κ.λπ. Για έξυπνες λύσεις για τα μεγάλα θέματα, όπως είναι η οικονομία, τα εθνικά και το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Και για να κερδίσεις την εμπιστοσύνη της κοινωνίας δεν φτάνουν οι «μαύρες και οι άσπρες βίβλοι». Απαιτείται το «βιβλίο της αλήθειας». Το «βιβλίο» που δεν διαψεύδεται από κανέναν και που δίνει πειστικές απαντήσεις στους προβληματισμούς και στις ανησυχίες του λαού.

Εάν τα στελέχη της πάλαι ποτέ κραταιάς Χαριλάου Τρικούπη έχουν διαβάσει σωστά τους αριθμούς των πρόσφατων δημοσκοπήσεων και είναι ικανοποιημένα από τη σταθερότητα του κόμματός τους στο 5% στην πρόθεση ψήφου, τότε ας συνεχίσουν την ίδια πολιτική. Την πολιτική των άσφαιρων πυρών. Την πολιτική του «μιλάω πολύ και δυνατά», αλλά δυστυχώς δεν με ακούει κανείς, ούτε κεντρίζω το ενδιαφέρον ορισμένων. Και σε αυτή την περίπτωση δεν φταίει αυτός που δεν ακούει, αλλά αυτός που δεν λέει κάτι καινούργιο, κάτι ενδιαφέρον. Ας συνεχίσουν την πορεία της φθοράς, γιατί πολύ απλά ηγέτης της Κεντροαριστεράς δεν γίνεσαι όταν από τις διαρροές ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ το Κίνημα Αλλαγής παίρνει το 3,3% και η Νέα Δημοκρατία το 12,3%.

Αυτούς τους αριθμούς πρέπει να μελετήσουν η Φώφη Γεννηματά και η ηγετική της ομάδα και ας μη βιαστούν να ψάξουν τον «εχθρό» εκτός των τειχών του κόμματός τους, γιατί βρίσκεται εκεί, δίπλα τους. Είναι το σκαθάρι που δεν τους επιτρέπει να ανανεωθούν, όχι κατ’ ανάγκη ηλικιακά, αλλά σε ιδέες και δυναμισμό. Το Κίνημα Αλλαγής πρέπει να τολμήσει και να διεκδικήσει με πειστικό λόγο και συγκεκριμένο σχέδιο για να «κερδίσει» όλα αυτά που θεωρεί ότι είναι δικά του στην πολιτική σκακιέρα, αλλά και για να φανεί χρήσιμο στην κοινωνία. Και, τέλος, ας γνωρίζουν ότι οι πολιτικοί και τα κόμματα «τιμωρούνται» όταν οι πολίτες αδιαφορούν για την ύπαρξή τους!