Να μπει ένα τέλος στην κοροϊδία!

Δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία το πόσα ευρώ έφερε ο πρωθυπουργός από τις Βρυξέλλες κατά το μοίρασμα της «πίτας» του Ταμείου Ανάκαμψης.

Σημασία έχει το πού και πώς θα διατεθούν. Εάν θα πιάσουν τόπο ή εάν χαθούν και αυτά σε επιδοματικές πολιτικές ή σε επενδύσεις-φούσκες, που κάποιους θα κάνουν πλούσιους, αλλά όχι την κοινωνία, που θα εξακολουθεί να περιμένει την απόδοσή τους.

Οι Ελληνες έχουν κουραστεί να έρχονται χρήματα από τα ευρωπαϊκά ταμεία, να εξαγγέλλονται έργα που θα άλλαζαν την πορεία της χώρας, τα οποία όμως στη συνέχεια εξαφανίζονται. Χρεώνονται στη χώρα, αλλά ούτε έργα γίνονται, ούτε τα χρήματα επιστρέφονται.

Αρα, λοιπόν, επειδή οι πολίτες έχουν βαρεθεί να παρακολουθούν τις μίζες να πηγαινοέρχονται, τους παρανόμους να κυκλοφορούν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο ελεύθεροι ανάμεσά μας και τον λογαριασμό στο τέλος να τον πληρώνουν οι γνωστοί «ημίονοι», επιτέλους να μπει ένα τέλος σε αυτή την κοροϊδία. Γιατί μέχρι σήμερα, ως χώρα, κινούμαστε ευκαιριακά. Πρόχειρα και με πρόθεση να βάλουμε τα ευρώ στο χέρι και μετά βλέπουμε ποιο ρουσφέτι θα καλύψουμε και όχι τι έχει ανάγκη ο τόπος, ποιες είναι οι προτεραιότητες, τι θα φέρει ανάπτυξη και θα ανταποδοθεί στο σύνολο της κοινωνίας.

Το πρόβλημα τόσες και τόσες δεκαετίες δεν είναι πόσα ευρωπαϊκά χρήματα μπαίνουν στα ελληνικά ταμεία, αλλά τι έγιναν, πού πήγαν, γιατί δεν έπιασαν τόπο. Η απάντηση είναι απλή και γνωστή. Δεν υπάρχει πολιτική βούληση για ουσιαστικές παρεμβάσεις με πολιτικό κόστος. Δεν υπάρχει αναπτυξιακό σχέδιο που να μην επικεντρώνεται στον τουρισμό, ο οποίος φέτος αποδείχθηκε ιδιαίτερα τρωτός κλάδος, παρασύροντας ολόκληρη την οικονομία.

Αυτό το αναπτυξιακό σχέδιο, που καμία κυβέρνηση δεν κατόρθωσε να συντάξει, αποτελεί τη μεγάλη πληγή της χώρας. Το αξιόπιστο αναπτυξιακό σχέδιο που, όταν και εφόσον φτιάχτηκε, είτε απορρίφθηκε από τους Ευρωπαίους εταίρους, είτε εγκαταλείφθηκε σε κάποιο συρτάρι, γιατί οι επόμενοι είχαν εντελώς αντίθετες απόψεις ή ιδέες.

Και εκεί πάντα κόλλαγε και χάλαγε η όποια προσπάθεια γινόταν για να έρθει επιτέλους στη χώρα της μιζέριας και των απογοητευμένων. Στη χώρα όπου στους πανηγυρισμούς και στις επιτυχίες είμαστε όλοι μαζί, αλλά στις ήττες όλοι οι υπεύθυνοι χάνονται για να αποφύγουν τις όποιες ευθύνες και αφήνουν τον λαό να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά.

Ετσι φοβούμαι ότι θα συμβεί και με τα πρόσφατα ευρωπαϊκά κονδύλια, που συμπίπτουν και με την έκτακτη ενίσχυση για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της καταστροφικής πανδημίας. Από τη μία τα γνωστά κοράκια έχουν στήσει καρτέρι για να κατασπαράξουν τη μερίδα του λέοντος και από την άλλη οι ουρές των ανέργων ολοένα και πληθαίνουν χωρίς να βρίσκουν διέξοδο.

Αυτή τη φορά, βέβαια, υπάρχουν και 15 Αξονες Αναπτυξιακής Πολιτικής που συνέταξαν ο οικονομολόγος-νομπελίστας Χριστόφορος Πισσαρίδης και η ομάδα του. Στις 151 σελίδες των επιστημόνων δεν συμπεριλαμβάνονται καινοτόμες προτάσεις, ούτε πρωτότυπες ιδέες. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι επαναλαμβάνονται τετριμμένες πρακτικές που έχουν χιλιοειπωθεί, αλλά δεν έχουν εφαρμοστεί σε διάρκεια ή με πειστικότητα.

Στις 151 σελίδες αναφέρεται επανειλημμένως η ανάγκη μείωσης της ανεργίας και στήριξης των ανέργων, με τα γνωστά εργαλεία, όμως, που δεν διαφέρουν από τα επιδόματα και την στήριξη της εργασίας και της ημιαπασχόλησης ή καλύτερα της ημιανεργίας. Ειδική αναφορά γίνεται στις πράσινες επενδύσεις, που επί μία δεκαετία, τουλάχιστον, αποτελούν βασικό στόχο της κάθε κυβέρνησης, που όμως ποτέ δεν υλοποιείται, γιατί πολύ απλά δεν είναι συγκεκριμένο και περιορίζεται στην αιολική ενέργεια και στα φωτοβολταϊκά.

Ακόμα και στην πράσινη ενέργεια η εσωτερική οικονομική κοινότητα δεν μπορεί να πρωτοτυπήσει. Δεν μπορεί να βρει κάτι νέο που και δουλειές θα φέρει και χρήματα στα κρατικά ταμεία. Σε αυτό το αναπτυξιακό «παιχνίδι» πρωτεύοντα ρόλο πρέπει να έχει η τοπική αυτοδιοίκηση, μετατρέποντας όλα τα δημοτικά κτίρια σε «πράσινα», με απόσυρση ακινήτων, εκτός των διατηρητέων, με αύξηση των χώρων πρασίνου και όχι με αυτοκινούμενους κήπους από γειτονιά σε γειτονιά. Αναμένονται επιτέλους και από την τοπική αυτοδιοίκηση ουσιαστικές παρεμβάσεις για την ανάπτυξη του τόπου. Η προσπάθεια για την ανάταξη της οικονομίας είναι εξαιρετικά σύνθετη και για τον λόγο αυτόν πρέπει να κινητοποιηθούν όλες οι διαθέσιμες δυνάμεις του τόπου!