Οι μεγάλοι εκβιασμοί!

Ο φτωχός Νότος της Ευρώπης. Ο Νότος των επαιτών επιχείρησε να εκβιάσει τους πλούσιους του Βορρά. Να ακουστεί η φωνή του, μήπως και κερδίσει λίγα παραπάνω ευρώ στο «παζάρι» των Βρυξελλών. Ενας καβγάς μεταξύ Γολιάθ και Δαβίδ, που επαναλαμβάνεται κάθε φορά που πρόκειται να ανοίξει το «πουγκί» της Ευρωπαϊκής Ενωσης για να μοιραστούν δανεικά που συνοδεύονται με τοκογλυφικό συμφωνητικό.

Ο Ερντογάν εκβιάζει την παγκόσμια κοινότητα είτε με τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, είτε με την παράνομη συμφωνία με τη Λιβύη για την «πειρατεία» στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, όπου έχει επιλέξει τον δρόμο της σύγκρουσης με τη χώρα μας, είτε με την αμφισβήτηση των διεθνών συμβάσεων για το Αιγαίο, που ονειρεύεται να το μετατρέψει σε «κόκκινη» θάλασσα, είτε με τη νέα «εισβολή» στην Κύπρο αμφισβητώντας κυριαρχικά της δικαιώματα.

Την ίδια ώρα, στην Αθήνα τα κόμματα συμπεριφέρονται ως «σχολές πολιτικών επιστημόνων». Εκβιάζουν την κοινή γνώμη με την πολιτική τους ατζέντα και τον πολιτικό τους λόγο και διαγκωνίζονται για το ποιος θα επιβεβαιώσει πρώτος τη ρήση του δικτάτορα Γεωργίου Κονδύλη πως «την Ελλάδα μπορεί να την κυβερνήσει κι ένας ημιαγράμματος δεκανέας». Αποφεύγουν να ασχοληθούν με καυτά θέματα, πέρα από τα εθνικά, όπως η κατάρρευση της οικονομίας και η έκρηξη της ανεργίας. Χρησιμοποιούν σκάνδαλα -υπαρκτά και μη- για να αποσυντονίζεται η κοινωνία. Αποφεύγουν να ασχοληθούν με το τραγικό σήμερα και το εφιαλτικό αύριο. Ενα αύριο που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει, γιατί σε όλα τα μέτωπα κυριαρχεί η αβεβαιότητα. Η αβεβαιότητα που προκαλείται επειδή το πολιτικό σύστημα αργεί να αντιληφθεί τον όποιο κίνδυνο και να αντιδράσει εγκαίρως και όχι «στο παρά 5».

Το πολιτικό σύστημα που χάνει τον χρόνο του με περιττές ενέργειες είτε αφορούν τα εθνικά ζητήματα είτε την οικονομία που είναι ο «μεγάλος ασθενής». Ενας «ασθενής» που δεν πρόκειται να γιατρευτεί όσο επιμένουν οι κυβερνώντες στα επιδόματα της φτώχειας. Οσο πιστεύουν ότι, μοιράζοντας χρήματα στους πολίτες, τους έχουν υπό έλεγχο. Οσο φαντάζονται ότι με τα επιδόματα εξαγοράζουν την κοινωνική ειρήνη.

Οι εκβιασμοί, που καμιά φορά βαφτίζονται μεσολάβηση ή και μέτρα προστασίας των αδύναμων, πλέον δεν γίνονται κάτω από το τραπέζι. Στα κρυφά και με μυστικές διαβουλεύσεις. Ολα γίνονται στα φανερά. Μπροστά στα μάτια της κοινωνίας και όχι πίσω από την κουρτίνα. Μιας κοινωνίας που αποπροσανατολίζεται από έναν εσμό κολάκων της εξουσίας. Που παρακολουθεί την προσπάθεια του πολιτικού συστήματος να κάνει το άσπρο μαύρο και να παρουσιάζει την ήττα ως νίκη. Μιας κοινωνίας που δεν μπορεί να κατανοήσει πως η υφήλιος «υποκλίνεται» στα νεανικά βίτσια του Ερντογάν, που ήθελε να στρώσει τουρκικό χαλί στην Αγία Σοφία και να επανιδρύσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Μιας κοινωνίας που μαθαίνει ξαφνικά ότι στα καμένα, εκτός από καταπατητές, «φύτρωναν» και γαλόνια για τους μεγαλοπυροσβέστες. Μοίραζαν «αστέρια» και πυροσβεστικά όπου ήθελαν και, όπου δεν ήθελαν, αφήνουν τον κόσμο να καεί.

Το σκάνδαλο της Πυροσβεστικής δεν έχει προηγούμενο. Γιατί σε αυτό δεν «παίζονταν» μίζες και εκατομμύρια. Παίζονταν ανθρώπινες ζωές και περιουσίες πλούσιων και φτωχών. Τόσα χρόνια οι γαλονάδες έπαιζαν με τη ζωή των ανθρώπων για να πάρουν μια προαγωγή. Για να γίνουν υπαρχηγοί και αρχηγοί. Και το κυριότερο είναι ότι όλοι ήξεραν το κόλπο. Ολοι βολεύονταν και κανείς δεν μιλούσε.

Το ζητούμενο, όμως, είναι το πώς θα αντιμετωπιστεί η φτώχεια που έρχεται και φέρνει λουκέτα σε επιχειρήσεις, νέες ουρές ανέργων στον ΟΑΕΔ και έντονη ανησυχία στους πολίτες. Οχι μόνο επειδή δεν υπάρχει σχέδιο για την αντιμετώπισή της, αλλά και γιατί βλέπουν ότι ο «καπετάνιος» δεν πορεύεται για να απομακρύνει οριστικά το καράβι από τα βράχια, αλλά για να αποφύγει τώρα τη μοιραία σύγκρουση, μοιράζοντας επιδόματα.

Η κυβέρνηση, στην προσπάθειά της να φαίνεται ότι όλα βρίσκονται «υπό έλεγχο», έχει έναν απρόσμενο σύμμαχο. Εναν σύμμαχο που δεν είναι άλλος από τον ΣΥΡΙΖΑ. Τον ΣΥΡΙΖΑ της υπερβολής, που ό,τι έκανε το εμφάνιζε στον υπερθετικό βαθμό για την παραπλάνηση μιας κοινωνίας που αντιλαμβάνεται ότι στα χρόνια που κυβερνούσε η αυτοαποκαλούμενη Αριστερά το παιχνίδι δεν ήταν της εξουσίας, αλλά δυστυχώς της «παρα-εξουσίας», όπου κανείς δεν ελέγχει κανέναν, αρκεί στην «ούγια» να έγραφε «Ερνέστο Γκεβάρα» ή «Τσε», που κοσμούσε τους τοίχους πολλών υπουργών και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που καπηλεύτηκαν και το όνομα και την ιστορία του Λατινοαμερικανού επαναστάτη.