Τα χαμένα εθνικά στοιχήματα

Το «Εθνικό στοίχημα» που επιβάλλεται να βάλουν και να διεκδικήσουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας είναι το πώς θα σταματήσει η ξεπερασμένη συνήθεια να βάζουν «εθνικά στοιχήματα» για να πάρουν το χειροκρότημα και να κερδίσουν τις εντυπώσεις του πατριώτη.

Εθνικό στοίχημα είναι το πώς θα σταματήσουν τα «εθνικά στοιχήματα» των πολιτικών και οι μεγάλες υποσχέσεις που όχι μόνο δεν υλοποιούνται, αλλά, ακόμα χειρότερα, ξεχνιούνται επιδεικτικά. Ξεχνιούνται σε κάποιο κυβερνητικό ερμάρι μέχρι να επιστρέψει ο «προεκλογικός πυρετός» και τα κόμματα να επαναλάβουν ιστορικές δεσμεύσεις για την υλοποίηση μεγάλων παρεμβάσεων που πρέπει να ξεπερνούν κλαδικά ή συντεχνιακά αιτήματα.

Ξεχνιούνται στην «πολιτική ντουλάπα», που έχει ξεχειλίσει από «εθνικά στοιχήματα» και στην οποία είχε στριμωχτεί και η δέσμευση όλων των κομμάτων για την επιστροφή των 500.000 και πλέον νέων Ελλήνων που μετανάστευσαν στα χρόνια της μεγάλης χρεοκοπίας. Στα χρόνια των σκληρών μνημονίων και της μεγάλης φυγής των παιδιών που υποχρεώθηκαν να ψάξουν ευκαιρίες σε άλλους τόπους. Τα παιδιά που αποτελούν το μέλλον της χώρας, αλλά ξεχάστηκαν από το πολιτικό σύστημα.

Ο επαναπατρισμός των νέων κυριάρχησε ως θέμα πρώτης γραμμής μέχρι και τις πρόσφατες εκλογές. Τα κόμματα πλειοδοτούσαν για να κερδίσουν ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων. Ολα στην ίδια γραμμή. «Εθνικό στοίχημα» με προεκτάσεις και εκτός της οικονομίας έλεγαν όλοι και υπόσχονταν άμεσες παρεμβάσεις για να μη χάσει η χώρα τους επιστήμονες που έχει ανάγκη για να στηριχθεί η «αντεπίθεση» και να κερδηθεί ο χαμένος χρόνος.

Το αποτέλεσμα γνωστό. Το «εθνικό στοίχημα» για την επιστροφή των νέων επιστημόνων «παραμερίστηκε». Ηρθαν άλλα προβλήματα. Μπήκαν νέα «στοιχήματα». Ελληνοτουρκικά, μεταναστευτικό-προσφυγικό, κορωνοϊός κ.λπ. Ολα χαρακτηρίστηκαν «στοιχήματα» από τον πολιτικό κόσμο, αποδεικνύοντας τη σοβαρότητα με την οποία πρέπει να αντιμετωπιστούν. Ομως, όταν κάτι επαναλαμβάνεται, αγγίζει τα όρια της φαιδρότητας. Τα «εθνικά στοιχήματα» για να κερδηθούν χρειάζονται πολιτικές συμμαχίες. Συμμαχίες όχι για τα μάτια του κόσμου, αλλά για την αντιμετώπιση των ζητημάτων, που ξεπερνούν τα κομματικά όρια και τις προσωπικές στρατηγικές. Και, πρωτίστως, να σταματήσει η όποια πολιτική εκμετάλλευση. Αυτό, δηλαδή, που άρχισε να κυκλοφορεί σε κομματικά πηγαδάκια περί σταδιακής επιστροφής νέων επιστημόνων, που αποτελεί και «ψήφο εμπιστοσύνης» στις κυβερνητικές πολιτικές και στην πολιτική σταθερότητα που επικρατεί στη χώρα.

Η τάση επαναπατρισμού, σύμφωνα με εκτιμητές, δεν οφείλεται στην ανάπτυξη της οικονομίας και στην παρουσίαση νέων επαγγελματικών ευκαιριών εξαιτίας του κλίματος στην αγορά εργασίας, αλλά στην εισβολή του κορωνοϊού, που ανάγκασε πολλά νέα παιδιά να βρίσκονται κοντά στην οικογένειά τους, την ώρα, μάλιστα, που η παγκόσμια αγορά εργασίας δεχόταν τεράστιες ανατροπές εις βάρος πάντα των εργαζομένων. Επειδή σχεδόν πουθενά δεν υπάρχει σήμερα «εργασιακός παράδεισος», επικράτησε η άποψη σε πολλούς ότι η ασφάλεια από την πανδημία είναι ένα ισχυρό επιχείρημα για επιστροφή στα πάτρια εδάφη που θεωρούνται ή παρουσιάζονται περισσότερο ασφαλή εξαιτίας και του «καλού βαθμού» που πήρε η χώρα στην αντιμετώπιση του πρώτου κύματος.

Βέβαια, από τότε μέχρι σήμερα δεν έχει αλλάξει τίποτα. Τα στοιχήματα χάθηκαν, μαζί με τις νέες και αξιοπρεπείς θέσεις εργασίας που θα δημιουργούνταν για να καλύψουν τις φιλοδοξίες των νέων επιστημόνων. Χάθηκαν μαζί με τις υποσχέσεις για αύξηση των μισθών, για μείωση των φόρων και των εισφορών. Χάθηκαν μαζί με τις δεσμεύσεις για επιβολή τάξης στην εργασιακή ζούγκλα που έχει ξεπεράσει κατά πολύ την εποχή του «έχω μπάρμπα στην Κορώνη...».

Η αλήθεια είναι ότι τουλάχιστον στην αγορά εργασίας και στην ποιότητα ζωής δεν έχει αλλάξει απολύτως τίποτα. Παραμένει η ίδια μιζέρια, η απαισιοδοξία για το αύριο και η αγωνία μήπως κοπεί το επίδομα. Το επίδομα που συντηρεί ολόκληρες οικογένειες.

Καμία πολιτική υπόσχεση δεν τηρήθηκε, με αποτέλεσμα να χαθεί ακόμα μία ευκαιρία, ένα ακόμα «εθνικό στοίχημα», γιατί η γλύκα της εξουσίας για τον πολιτικό κόσμο έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από το όφελος της κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που εμφανίζει δείγματα σύγχυσης. Που έχει χάσει τον προσανατολισμό της και τις προτεραιότητές της. Μιας κοινωνίας που «κοιμάται» με τους εφιάλτες της χρεοκοπίας και του κορωνοϊού, γιατί έχει χαθεί η εμπιστοσύνη στο σύνολο του πολιτικού κόσμου, ο οποίος πρέπει να αγωνιστεί με εντιμότητα για να κερδίσει τη χαμένη του αξιοπρέπεια!