Το καμπανάκι χτύπησε για όλους μας!

Ο Κορωνοϊός ήρθε για να ταράξει, στο καλό σενάριο, ή και για να ανατρέψει τα στάνταρ της κοινωνίας μας. Μιας κοινωνίας που, αν και πέρασε 10 χρόνια σε περιβάλλον ολοκληρωτικής χρεοκοπίας με θυσίες και στερήσεις εξαιτίας των μνημονίων, δεν διδάχθηκε απολύτως τίποτα. Μόλις χαλάρωσε το «λουρί» των δανειστών, ξεχάστηκαν τα πάντα και μέσα σε ελάχιστους μήνες άρχισαν να επαναλαμβάνονται τα ίδια λάθη και ο «πόλεμος» για εύκολο και γρήγορο πλουτισμό, κλέβοντας με κάθε τρόπο το κράτος και αδιαφορώντας παντελώς για τον διπλανό, τον γείτονα, τον υπάλληλο ή τον εργαζόμενο στον δημόσιο τομέα.

Ο «άγνωστος» ιός ήρθε για να βγάλει την κοινωνία μας από την αφασία, να μας ξεβολέψει και κυρίως να θυμίσει σε όλους ότι εκτός από το «εγώ» υπάρχει και το «εμείς», ότι στον πλανήτη δεν είμαστε μόνοι μας, ότι έχοντες και μη έχοντες κινδυνεύουν το ίδιο και φοβούνται το ίδιο.

Ο κορωνοϊός δεν ξεχωρίζει πλούσιους και φτωχούς. Είναι ένα ηχηρό καμπανάκι προς όλους πως όλα μπορεί να καταρρεύσουν από τη μια στιγμή στην άλλη και πως πρέπει ως πολιτεία και ως κοινωνία να είμαστε προετοιμασμένοι για όλα. Είναι καμπανάκι προς τον πολιτικό κόσμο που ακόμα και σήμερα, στην πλειονότητά του, επαναπαύεται στις τηλεοπτικές του εμφανίσεις για να επαναλάβει ευχολόγια και κοινοτοπίες, αντί να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της μάχης, αντί να αναλογιστεί ότι εάν είχε αγωνιστεί περισσότερο τα προηγούμενα χρόνια, ίσως σήμερα να υπήρχαν περισσότερα νοσοκομεία, περισσότεροι γιατροί και νοσηλευτές. Ισως οι πολίτες της Περιφέρειας να είχαν πιο άμεση ιατρική φροντίδα, αν αντί να μοιράζει υποσχέσεις, είχε φροντίσει να γίνουν έργα.

Είναι καμπανάκι προς τους συνδικαλιστές που μέχρι σήμερα περιορίζονταν σε ανούσια «αντιπολίτευση», ανάλογα με το ποιος κυβερνούσε, και αντί να επισημαίνουν τα λάθη και τις ελλείψεις στο Σύστημα Υγείας ασχολούνταν με τα συντεχνιακά μικροσυμφέροντά τους. Και, δυστυχώς, ακόμα και την ώρα που ο εφιάλτης του θανατηφόρου ιού είναι εδώ, συνεχίζουν την ίδια τακτική.

Είναι ένα καμπανάκι προς τα μέσα ενημέρωσης που δεν διέθεταν λίγο χρόνο ή λίγες σελίδες για να προβληθούν τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετώπιζε ο τομέας της Υγείας.

Είναι, όμως, και ένα ηχηρό καμπανάκι προς τους πολίτες. Εκείνους που τα προηγούμενα χρόνια κατηγορούσαν τα δημόσια νοσοκομεία για τις παρεχόμενες υπηρεσίες, εκείνους που, αναφερόμενοι στο ιατρικό προσωπικό, χωρίς καμία εξαίρεση, μιλούσαν για διεφθαρμένους επιστήμονες που το μόνο που σκέφτονταν ήταν το πώς θα εκβιάσουν τους ασθενείς για να πάρουν το παχυλό φακελάκι. Εκείνους που σήμερα, στα πολύ δύσκολα, βγαίνουν στα μπαλκόνια των σπιτιών τους για να χειροκροτήσουν τους «διεφθαρμένους» γιατρούς και νοσηλευτές, που προσπαθούν να μας κρατήσουν στη ζωή. Για να χειροκροτήσουν την τελευταία ελπίδα της «αγέλης», όπως χαρακτηριστικά μας βάφτισε η επιστήμη. Μιας «αγέλης» όπου κυριαρχεί η υποκρισία!

Επίσης, είναι ένα ηχηρό καμπανάκι και προς όσους πριν από λίγες ημέρες μιλούσαν με θαυμασμό για τους αστυνομικούς που βρέθηκαν στα σύνορα του Εβρου, αντιμετωπίζοντας τις προκλήσεις του Ερντογάν. Τους ίδιους ίσως αστυνομικούς που προηγουμένως έβριζαν και κατηγορούσαν για χρήση βίας και παράνομες συμπεριφορές σε άλλες δράσεις τους.

Με την ελπίδα ότι και αυτή η δοκιμασία θα περάσει χωρίς να αφήσει πίσω της καμένη γη και κυρίως ότι δεν θα ξεχαστεί την επόμενη μέρα, η νέα κοινωνία που θα προκύψει πρέπει να είναι διαφορετική, απαλλαγμένη από τα λάθη της προηγούμενης. Μια κοινωνία που δεν θα μοιάζει με «αγέλη», αλλά θα είναι της αλληλεγγύης και του αλληλοσεβασμού. Οπου ο ένας δεν θα προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τον άλλον, όπου δεν θα αποτελεί «εξυπνάδα» η εξαπάτηση του κράτους, όπου δεν θα απαξιώνονται ο δημόσιος τομέας και οι υπηρεσίες του, όπως για παράδειγμα το Εθνικό Σύστημα Υγείας στο οποίο σήμερα όλοι στρεφόμαστε για βοήθεια, ακόμα και αυτοί που υποστήριζαν την κατάργησή του, επικροτούσαν την υποστελέχωσή του και την υποχρηματοδότησή του, προβάλλοντας άλλα μοντέλα που αν είχαν εφαρμοστεί, σήμερα κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί το τι θα γινόταν.

Τα χειροκροτήματα και τα μπράβο προς τα στελέχη της κρατικής μηχανής δεν πρέπει να είναι μόδα της κρίσιμης στιγμής, της ώρας του απόλυτου φόβου, αλλά και της ώρας της «νηνεμίας», απομονώνοντας βέβαια όλους εκείνους που χρησιμοποιώντας την ομπρέλα του κράτους θέλουν να κινούνται με γνώμονα το προσωπικό τους όφελος και όχι εκείνο της κοινωνίας.