Θλίψη, στον καλλιτεχνικό χώρο και όχι μόνο, προκάλεσε ο θάνατος του Χρήστου Πολίτη. Ο καταξιωμένος ηθοποιός, το πραγματικό όνομα του οποίου, ήταν Χρήστος Πιατουλάκης, που αγαπήθηκε από το τηλεοπτικό κοινό ως «Γιάγκος Δράκος» στην τηλεοπτική σειρά «Λάμψη», έφυγε τη Δευτέρα 5 Ιανουαρίου σε ηλικία 83 ετών. Ωστόσο, η είδηση του θανάτου του έγινε γνωστή το βράδυ της Τετάρτης 9/1.
Πρωταγωνιστής του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου ο Χρήστος Πολίτης εργάστηκε στο θέατρο από το 1966-1967 έως το 1997-1998, σε περισσότερες από 45 θεατρικές παραγωγές, ενώ στον κινηματογράφο, κυρίως, από το 1968 έως το 1974, συμμετέχοντας σε 18 ταινίες. Στην τηλεόραση εργάστηκε από το 1973 έως το 2005, πρωταγωνιστώντας σε 8 τηλεοπτικές σειρές.
Ο ηθοποιός που σφράγισε μια ολόκληρη εποχή στην ελληνική τηλεόραση και τον κινηματογράφο, ζούσε τα τελευταία χρόνια αποτραβηγμένος, αρνούμενος πεισματικά οποιαδήποτε βοήθεια στο σπίτι που έμενε τα τελευταία χρόνια στη Νέα Σμύρνη.
Παρά την αρχοντική του παρουσία, η καθημερινότητα του Χρήστου Πολίτη ήταν επιβαρυμένη από σοβαρά προβλήματα. Σύμφωνα με μαρτυρία του γείτονά του Χρήστου Παρτσαλάκη ο οποίος διατηρεί παντοπωλείο στην γειτονιά, ο ηθοποιός είχε εξασθενήσει σημαντικά τον τελευταίο χρόνο. Ο γείτονας οποίος τον έβλεπε καθημερινά, μίλησε στην εκπομπή «Το Πρωινό» του ΑΝΤ1 και περιέγραψε μεταξύ άλλων μια περιπέτεια με τους πνεύμονες (πιθανότατα λόγω κορωνοϊού) τον προηγούμενο χρόνο τον είχε οδηγήσει στο νοσοκομείο για μέρες.
Ο Χρήστος Παρτσαλάκης είπε μεταξύ άλλων στην εκπομπή:
«Ήταν κύριος, πολύ καλό παιδί. Είχε έρθει ψώνισε, του τα πήγε ο συνάδελφος, εγώ έλειπα εκείνη την ημέρα. Συνήθως τα πήγαινα εγώ για να βλέπω αυτά που έχει εκεί μέσα. Αν δείτε το σπίτι του είναι έργο τέχνης. Είναι εξαιρετικός. Μόλις το μάθαμε, γιατί εμείς το μάθαμε την επόμενη ημέρα. Μου λέει ο συνάδελφος “του πήγα πράγματα το πρωί”. Τελευταία είχε πέσει πολύ, είχε αρρωστήσει και του είχε στοιχήσει πάρα πολύ αυτό στην υγεία του. Μου έλεγε “Δημήτρη έχω χάσει όλο μου το μυικό ιστό”. Εντάξει έκανε οξυγόνο και είχε αυτή την κατάληξη την άσχημη.
Πέρυσι είχε πάθει κάτι με τα πνευμόνια του, κορωνοϊός πρέπει να ήταν και είχε μπει στο νοσοκομείο για αρκετές ημέρες, τον είχαμε χάσει για αρκετό καιρό. Μου έλεγε “Δημήτρη στο τσακ την γλίτωσα, παραλίγο να πεθάνω”.
Είχε οξυγόνο και τον μάλωνα γιατί κάπνιζε, του έκρυβα και τσιγάρα, αλλά κάπνιζε. Ο Χρήστος ο Πολίτης είχε αυτό το αρχοντικό το στυλ, ερχόταν στο μαγαζί σχεδόν κάθε μέρα και ο κόσμος του μίλαγε, περνούσε ωραία.
Ο κύριος Πολίτης ήταν σταθερός, δεν ήταν πολύ ανοιχτός άνθρωπος, δεν νομίζω ότι το έκανε επειδή ήταν κακός άνθρωπος. Αυτή η υπερηφάνεια του ήταν το στυλ του, γι’ αυτό ίσως και έμεινε και μόνος του δεν ήθελε κάποιον να τον φροντίζει.
Ήταν υπερήφανος πολύ σαν άνθρωπος. Κάποια στιγμή η ανιψιά του είχε βάλει κάποια κοπέλα, αλλά έφυγε, δεν ήθελε άνθρωπο γιατί ήθελε να φροντίζει μόνος του τον εαυτό του. Περπατούσε, ήταν μια χαρά, απλά είχε αδυνατίσει αρκετά τον τελευταίο χρόνο».
«Είχε κάποια προβληματάκια»
O αδελφός του ηθοποιού, Γιώργος Πιατουλάκης, μίλησε στο STAR, θέλοντας να αποκαταστήσει την αλήθεια γύρω από τις συνθήκες του θανάτου του ηθοποιού και να βάλει τέλος σε ανακρίβειες που, όπως είπε, αναστάτωσαν την οικογένεια.
Όπως τόνισε ο αδελφός του, ο Χρήστος Πολίτης αντιμετώπιζε κάποια αναπνευστικά προβλήματα. Δεν ήταν ένας άνθρωπος αποκομμένος από τους δικούς του. Αντιθέτως, διατηρούσε στενή επαφή με την οικογένειά του, οργάνωνε ταξίδια με τα ανίψια του και είχε έντονη επικοινωνία μαζί τους, απλώς είχε επιλέξει συνειδητά να αποσυρθεί από τα φώτα της δημοσιότητας.
«Του άρεσε η αναγνώριση από το κόσμο. Πάντα ήταν σεμνός άνθρωπος. Ήταν επιλογή του, ήθελε να μένει μόνος του, ήθελε να αποτραβηχτεί… Είχε κάποια προβληματάκια, είχε ένα αναπνευστικό πρόβλημα εκεί, ταλαιπωρήθηκε λίγο. Έφυγε τη Δευτέρα. Είχαμε επικοινωνία. Πάντα ήμασταν δεμένη οικογένεια. Εγώ και τα ανίψια του, δηλαδή. Τα οποία τα είχε ως παιδιά του».
Ο ίδιος ο αδελφός του ήταν εκείνος που τον αναζήτησε και τον εντόπισε στο σπίτι του, όπου και τον βρήκε νεκρό. Με σεβασμό στη μνήμη του, η οικογένεια ζήτησε δημόσια η κηδεία να γίνει σε στενό οικογενειακό κύκλο, χωρίς παρουσία κόσμου.
Το «πλούσιο» βιογραφικό του Χρήστου Πολίτη
Ήταν απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου (1965).
Πρωτοεμφανίστηκε στον θίασο Γιάννη Φέρτη – Ξένιας Καλογεροπούλου στο έργο Δέκα μικροί νέγροι (1965-1966). Έπειτα έπαιξε στον θίασο Τιτίκας Νικηφοράκη – Νίκου Χατζίσκου στα έργα Πολύ κακό για το τίποτα (1968) και Τσάι και συμπάθεια (1969)[3]. Ακολούθησαν συνεργασίες με το θέατρο του Κώστα Μουσούρη και με το Εθνικό Θέατρο[4]. Στο πλαίσιο της συνεργασίας του με το Εθνικό Θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην αρχαία τραγωδία, στα έργα Χοηφόροι – Ευμενίδες του Αισχύλου και Ιππόλυτος του Ευριπίδη. Παραστάσεις με τις οποίες συμμετείχε σε διεθνή φεστιβάλ στο εξωτερικό. Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του Απλού Θεάτρου (1974-1990).
Θίασος που είχε στόχο την θεατρική αποκέντρωση, αρχικά με περιοδείες σε όλη την Ελλάδα και στη συνέχεια, από το 1982, με τη δημιουργία και λειτουργία ενός θεάτρου στις παρυφές του θεατρικού κέντρου της Αθήνας, στην Καλλιθέα. Το Απλό Θέατρο επικεντρώθηκε κυρίως σε δραματολόγιο ρεπερτορίου, ανεβάζοντας έργα των Άρθουρ Μίλερ, Τενεσί Ουίλιαμς, Ο. Γκόλντσμιθ, Λούλας Αναγνωστάκη κ.ά.. Υπήρξε το θέατρο που παρουσίασε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε ένα ευρύτερο κοινό, τα έργα του Τζο Όρτον. Ο κύκλος του Απλού Θεάτρου για τον Χρ. Πολίτη ολοκληρώθηκε το 1990, με τη διάλυση του ομώνυμου θιάσου.
Ο Χρήστος Πολίτης αγαπήθηκε από το τηλεοπτικό κοινό με τον ρόλο του «Γιάγκου Δράκου» στη Λάμψη.
Παράλληλα με το έργο του στο Απλό Θέατρο, συνεργάστηκε με άλλους θεατρικούς δημιουργούς και θιάσους, όπως η Αντιγόνη Βαλάκου, η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ο Αλέκος Αλεξανδράκης, ο Αλέξης Μινωτής, ο Αλέξης Σολομός, το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κρήτης, το Άρμα Θέσπιδος κ.ά.. Μετά την αποχώρηση του από το Απλό Θέατρο, συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο αλλά και με αρκετούς θιάσους του ελεύθερου θεάτρου. Στο χώρο του αρχαίου δράματος επέστρεψε το 1986, στο πλάι του Αλ. Μινωτή με το Οιδίπους επί Κολωνώ του Σοφοκλή και το 1992 με την Αντιγόνη του Σοφοκλή. Τελευταία θεατρική παράσταση στην οποία συμμετείχε, υπήρξε Το λιοντάρι του χειμώνα του Τζ. Γκόλντμαν, κατά την θεατρική περίοδο 1997-98.
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά με ένα πολύ μικρό ρόλο το 1968, στην ταινία του Νίκου Φώσκολου Λεωφόρος του μίσους και με πρωταγωνιστικό ρόλο το 1969 στις ταινίες Άγιος Νεκτάριος: Ο προστάτης των φτωχών. Το 1969 κέρδισε και το βραβείο Β’ Αντρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, για την ερμηνεία του στην ταινία Το κορίτσι του 17. Στη συνέχεια συνεργάστηκε κυρίως, με τον κινηματογραφικό παραγωγό Τζέιμς Πάρις. Επανεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 2022, έπειτα από πολλές δεκαετίες αποχής, συμμετέχοντας στην ταινία Broadway του Χρήστου Μασσαλά.
Στην τηλεόραση εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1973, στη σειρά Τα δίχτυα του τρόμου. Μεταξύ άλλων, συμμετείχε στις σειρές Βασίλισσα Αμαλία μαζί με την Αλ. Βουγιουκλάκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ (1975) και Αφροδίτη με τη Νόρα Βαλσάμη (1977).[9] Την δεκαετία του 1980 είχε ελάχιστες συμμετοχές σε τηλεοπτικά προγράμματα. Το 1991, επανεμφανίζεται στην τηλεόραση με την καθημερινή σειρά του Ν. Φώσκολου Η λάμψη,[10] συνεργασία που τον καθιέρωσε στη συνείδηση του τηλεοπτικού κοινού ως “Γιάγκο Δράκο”, ρόλο που ερμήνευσε για 14 χρόνια, έως το καλοκαίρι του 2005. Η συμμετοχή του στη Λάμψη υπήρξε μία από τις τελευταίες καλλιτεχνικές του δραστηριότητες.
Επιπλέον, κατά τις δεκαετίες 1970 και 1980, συμμετείχε σε αρκετές θεατρικές παραγωγές για το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, καθώς και σε δύο παραγωγές για βίντεο, στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Κατά τη δεκαετία του 1990, υπήρξε για μια διετία, δάσκαλος στη Δραματική Σχολή Αθηνών του Γ. Θεοδοσιάδη. Τέλος, περιστασιακά ασχολήθηκε και με την πολιτική. Το 1998, εκλέχθηκε νομαρχιακός σύμβουλος Αθηνών με τον συνδυασμό του Θεόδωρου Κατριβάνου.[11] Θέση από την οποία αποχώρησε σε σύντομο χρονικό διάστημα, ενώ συμμετείχε και ως υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο επικρατείας της Πολιτικής Άνοιξης για τις βουλευτικές εκλογές του 1996.
