Quantcast

Le Monde: Οι Τρεις Ήπειροι της Ρωσικής Στρατηγικής

Σήμερα, αν και ο παραλληλισμός είναι «εντυπωσιακός» μεταξύ της νικηφόρας πολιορκίας της Μαριούπολης και της πολιορκίας του Χαλεπίου το 2016, λίγα επιχειρησιακά διδάγματα έχουν αντληθεί από την ευτελισμό στην Ουκρανία των όπλων και των τεχνικών, που δοκιμάστηκαν κατά τη διάρκεια του συριακού πολέμου.

Αυτό σημειώνει ο Jean-Pierre Filiu, κατά τον οποίον το Κρεμλίνο,  σε περίπτωση που δεν καταφέρει να σπάσει την ουκρανική  αντίσταση, θα μπορούσε να στραφεί προς τη Μέση Ανατολή ή στην αφρικανική ήπειρο για να ανακτήσει  πρωτοβουλία.

Υπογραμμίζοντας την εδραίωση της Ρωσίας στη θαλάσσια βάση Ταρτούς και την απόκτηση προνομίων έξω-εδαφικότητας για τη νέα αεροπορική βάση της στη Λατάκια, θεωρεί, ότι η κλασική συλλογιστική, θα μπορούσε να οδηγήσει  στην πρόβλεψη πιθανών ρωσικών επιθέσεων από αυτές τις στρατιωτικές βάσεις στις δύο ακτές της Μεσογείου, ωστόσο, εκτιμά, ότι η Ρωσία θα μπορούσε με πολύ λιγότερο συμβατικό τρόπο να ασκήσει από τις εκεί βάσεις της έναν εκβιασμό τρομακτικής αποτελεσματικότητας, τόσο στο Ισραήλ όσο και στην Τουρκία.  Οι φόβοι της Άγκυρας για μια νέα ροή προσφύγων στο έδαφός της, καθώς και αυτοί του Ισραήλ λόγω της δεσπόζουσας θέση της Ρωσίας στη Συρία, είναι, κατά την άποψή του,  μια από τις εξηγήσεις για το χαμηλό προφίλ τους  έναντι της Μόσχας, μετά την εισβολή στην Ουκρανία. Όπως σημειώνει, θα ήταν αρκετό για τη Μόσχα να αλλάξει στάση, ώστε τα βόρεια σύνορα του Ισραήλ να γίνουν και πάλι ευάλωτα και ως εκ τούτου, με αποτέλεσμα οι μοχλοί της ρωσικής ισχύος στη Συρία της προσφέρουν σημαντική ισχύ έναντι Ισραήλ και Τουρκίας.

Ως προς την παρουσία της Ρωσίας στην Αφρική, υποστηρίζει, ότι η  «συγκατοίκηση» στο ίδιο στρατόπεδο, μέχρι την άνοιξη του 2020, των γαλλικών ειδικών δυνάμεων και των μισθοφόρων της ομάδας Βάγκνερ αποκαλύπτει μια «κάποια τύφλωση στους κινδύνους του ρωσικού επεκτατισμού σε όλη την ήπειρο». «Η γαλλική Προεδρία προφανώς πίστευε, ότι η στρατηγική του Κρεμλίνου ήταν διαφορετική βόρεια και νότια της Σαχάρας, με αποτέλεσμα το σοκ να ήταν σκληρό, όταν η Ρωσία και οι παράγοντες επιρροής της μπόρεσαν να καυχηθούν, ότι έδιωξαν τη Γαλλία από το Μάλι, αμφισβητώντας τώρα την εξέχουσα θέση της στη Μπουρκίνα Φάσο ή ακόμα και στον Νίγηρα.»

Όμως, θεωρεί, ότι η θεμιτή ανησυχία του Παρισιού στην περιοχή του Σάχελ και πέρα ??από αυτή, δεν πρέπει να επισκιάσει το γεγονός, ότι, για άλλη μια φορά, η Μόσχα ποντάρει περισσότερο στο νότο της Μεσογείου, με την ελπίδα μιας επιστροφής σε επενδύσεις πρωτοφανούς εμβέλειας. Εκτιμά, ότι η αύξηση των εντάσεων μεταξύ Αλγερίας - Μαρόκου, που επιδεινώθηκε από τη διακοπή των διπλωματικών σχέσεων, με πρωτοβουλία του Αλγερίου, τον Αύγουστο του 2021, αφήνει πλέον έδαφος στη Ρωσία, η οποία θα ήταν η πρώτη ωφελούμενη από μια ανοιχτή σύγκρουση μεταξύ των δύο χωρών, εξ ου και πρέπει να γίνουν τα πάντα, για να αποφευχθεί η καταστροφή που θα αντιπροσώπευε ένας Αλγερινό-Μαροκινός πόλεμος.

«Το Κρεμλίνο οδηγεί μια συνεκτική στρατηγική σε τρεις ηπείρους, χωρίς ποτέ να απαγορεύει, στη Μέση Ανατολή όπως και στην Αφρική, προσεγγίσεις που μπορεί να είναι έμμεσες, αλλά όχι λιγότερο γεμάτες κινδύνους», υποστηρίζει ο Jean-Pierre Filiu