– «ΣΤΗ ΖΩΗ μόνο οι πρόκλησεις, αυτό που ονομάζουμε “δυσκολίες”, σε δυναμώνουν», είπε ο Στράτος Τζώρτζογλου υπερασπιζόμενος την επιλογή του να διαβάζει καθημερινά. «Για 38 χρόνια διαβάζω ανελέητα». Μεγάλη κακουχία, μην το συζητάς.
– ΕΥΤΥΧΗΣ ΜΠΛΕΤΣΑΣ: «Στο πρώτο ραντεβού με τη γυναίκα μου ήπιαμε ένα χυμό και πήγαμε σε κάτι κούνιες και κάτσαμε». Φάνης Λαμπρόπουλος: «(Σ.σ. Σιωπή). Επέτειο πού κάνετε, σε λούνα παρκ;».
– «ΠΟΙΑΝΟΥ το καλάμι έχω κλέψει, θέλω να μου πείτε… Είναι δικό μου και ό,τι θέλω θα το κάνω! Μπορώ να το καβαλήσω, να φτάσω στον Αρη, ‘νταξει; Δικό μου είναι!». Μπορεί το καλάμι να είναι της Ζενεβιέβ, αλλά τα καυσαέρια του αφορούν άπαντες.
– «ΑΛΛΟΙ έχουν μεγαλύτερη και άλλοι μικρότερη επαφή με τα σκοτάδια τους. Δεν νομίζω ότι μέσα μας κατοικεί περισσότερο φως σε κάποιους και περισσότερο σκοτάδι σε κάποιους άλλους. Νομίζω ότι όλοι μας είμαστε γεμάτοι φως και σκοτάδι, νομίζω ότι το ίδιο το φως είναι σκοτάδι – όταν του βάλεις κάτι μπροστά, κάνει σκιά… Δεν ξέρω τι σημαίνουν αυτές οι δυνάμεις, του αρνητικού και του θετικού, του φωτεινού, του σκοτεινού, του τοξικού, του μη τοξικού. Ολα αυτά δεν τα πολυκαταλαβαίνω». Εξηγεί, δηλαδή, ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος ότι το φως και το σκοτάδι δεν μας χωρίζουν, μας αποκαλύπτουν εναλλάξ. Και επί της ουσίας το φως δεν είναι η έλλειψη σκοταδιού, αλλά η στιγμή που το σκοτάδι βρίσκει το νόημα του.
– «ΕΙΝΑΙ πολύ λιγότερα τα πράγματα που μας χωρίζουν», διαπιστώνει κι ο Γιώργος Καπουτζίδης. «Και τελικά αυτό που μας χωρίζει δεν είναι ο διαφορετικός σεξουαλικός προσανατολισμός, αυτό το οποίο μας χωρίζει είναι η απύθμενη βλακεία, όταν υπάρχει. Αυτή μπορεί να είναι πάρα πολύ διχαστική».
– «ΘΕΩΡΩ ότι το να προσέχεις την εμφάνισή σου είναι πολιτισμός, όχι κοκεταρία», τόνισε η Κατερίνα Λέχου. Βέβαια, πολιτισμός είναι και να μη σε αφορά η εμφάνιση του άλλου.
– ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ την παράσταση «Φάουστ», όπου πρωταγωνιστεί, ο Χάρης Φραγκούλης σημείωσε: «Κάποια κλασικά έργα είναι σα να είναι μήτρα πολλών έργων. Ουσιαστικά είναι η αιώνια πάλη του ανθρώπου ανάμεσα στο σώμα και στο πνεύμα, ανάμεσα στο μικρό και στο μεγάλο… Σε τραβάει κάτι προς τα πάνω και σε τραβάει και κάτι προς τα κάτω. Κι αυτό είναι κάθε μέρα, δεν είναι μόνο στα μεγάλα ζητήματα. Είναι και στο “καλά μου τα λες, αλλά κατουριέμαι και δεν μπορώ να σε ακούσω”. Ενώ μπορεί να μου λες κάτι πάρα πολύ σοβαρό. Αλλά εγώ κατουριέμαι».
