Μόλις βγαίνει από τη φυλακή, ο Άρης (Γιάννης Στάνκογλου) κατευθύνεται στην Τρούμπα του Πειραιά για να αναζητήσει εκδίκηση. Εκεί συναντά ξανά την αγαπημένη του, τη Λόλα (Έλλη Τρίγγου), η οποία είναι πλέον τραγουδίστρια σε καμπαρέ και βρίσκεται υπό την προστασία του αρχιμαφιόζου Στέλιου (Γιώργος Γάλλος). Ήταν η Λόλα μπλεγμένη στη συνωμοσία που τον οδήγησε στη φυλακή; Είναι διατεθειμένος ο Στέλιος να την αφήσει να επιστρέψει στην αγκαλιά του Άρη; Ποιος είναι, άραγε, ο ρόλος του ηλικιωμένου, μοναχικού δεσμοφύλακα; Και ποιο θα είναι το αποτέλεσμα της αναπόφευκτης, παθιασμένης σύγκρουσης;
Δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι να παρακολουθήσει κανείς την παράσταση «Λόλα» στο θέατρο «Παλλάς» χωρίς να κάνει ασυναίσθητες, έστω, συγκρίσεις με τη θρυλική ταινία του 1964. Ωστόσο, πρέπει να το προσπαθήσει, ώστε να καταφέρει να αφεθεί (και να χαρεί) την παράσταση που σκηνοθέτησε ο Χρήστος Σουγάρης, ο οποίος, μαζί με τους Γιάννη Στάνκογλου, Έλλη Τρίγγου, Γιώργο Γάλλο, Νίκο Αρβανίτη και τους πολλούς καλούς ηθοποιούς που τους πλαισιώνουν, έχτισαν ένα νέο, έγχρωμο, σύγχρονο, καλαίσθητο σύμπαν γύρω από τον ασπρόμαυρο μύθο των ΄60’ς.
Η ομάδα της παράστασης σεβάστηκε το στόρι που έγραψε τότε ο Ηλίας Λυμπερόπουλος, ακόμα και αν, σε έναν σημερινό θεατή, η ιδέα ότι μια γυναίκα χρησιμοποιείται ως μήλο της έριδας ανάμεσα σε δύο σκληροτράχηλους άντρες (και, κυρίως, ως ιδιοκτησία του ενός) φαντάζει ελαφρώς παλαιολιθική. Αυτή είναι η συνθήκη και, όταν πηγαίνεις να δεις το συγκεκριμένο έργο, τη γνωρίζεις εκ των προτέρων-μάλιστα, σε κάποια σημεία, αυτή ακριβώς η μάτσο αισθητική προκαλεί χαμόγελα, ενώ ταυτόχρονα λειτουργεί και ως σχόλιο για την πατριαρχία που, δυστυχώς, ακόμα δεν μας έχει αφήσει χρόνους. Όπως, επίσης, γνωρίζεις ότι η αύρα του ονειρεμένου καστ της ταινίας του Ντίνου Δημόπουλου (Κούρκουλος, Καρέζη, Παπαγιαννόπουλος, Ζερβός, Καλογήρου) θα αιωρείται σχεδόν μόνιμα πάνω από τη σκηνή του «Παλλάς».
Όμως, η προσέγγιση του Σουγάρη είναι ενδιαφέρουσα και οι ηθοποιοί την υπηρετούν καλά. Οι κάμερες που ακολουθούν τα πρόσωπα αδιάκοπα, προβάλλοντας τα συναισθήματά τους σε close up σε μια μεγάλη οθόνη πάνω από τη σκηνή, προσφέρουν στον θεατή μια διπλή εικόνα των τεκταινόμενων-μια μακρινή και πιο συνολική, και μια κοντινή. Ίσως, στην αρχή, βρεθεί σε δίλημμα (πού να πρωτοκοιτάξει;) όμως γρήγορα θα συνηθίσει και μάτι και εγκέφαλος θα προσαρμοστούν σε αυτό το σμίξιμο θεάτρου και σινεμά.
Οι ίδιοι οι ηθοποιοί μεταφέρουν τα μεταλλικά σκηνικά σε κάθε αλλαγή σκηνικού, μια μοντέρνα προσέγγιση που, μαζί με τα κοστούμια και τον φωτισμό, προσδίδει έντονη εικαστικότητα στη «Λόλα». Έχεις διαρκώς την αίσθηση ότι παρακολουθείς μια κινούμενη σειρά πινάκων, που ο επόμενος αντικαθιστά τον προηγούμενο, χορταίνοντας το βλέμμα με καλαισθησία. Η ζωντανή μουσική επί σκηνής, με εκτέλεση πνευστών, η live ερμηνεία κάποιων τραγουδιών και οι συγκινητικές πινελιές του ιστορικού άσματος «Δεν έχει αρχή» συμβάλλουν στη δημιουργία της ατμόσφαιρας.
Το μεγαλύτερο ατού της παράστασης είναι η κίνηση, υπογεγραμμένη από την Άντι Τζούμα, ενώ τις σκηνές μάχης επιμελήθηκε ο Χάρης Γεωργιάδης. Οι ηθοποιοί, σε δυάδες, τριάδες ή και στο σύνολό τους, “ρέουν” επί σκηνής με τη βοήθεια απίθανων (και, το σημαντικότερο, αβίαστων) χορογραφιών, που γοητεύουν και κρατούν το βλέμμα καθηλωμένο στις φιγούρες τους.
Σημαντικό, επίσης, ότι η παράσταση δεν κάνει κοιλιά. Χωρισμένη σε μικρά, συνοπτικά κεφάλαια, κυλά αρμονικά, χωρίς να κουράζει στιγμή.
Και, φυσικά, η αειθαλής φράση του μαχαιροβγάλτη Μαύρου «Πολλά τα λεφτά, Άρη» δεν λείπει.
