Αν έπρεπε κανείς να χαρακτηρίσει τον Γιώργο Γεροντιδάκη με ένα μόνο επίθετο, αυτό θα ήταν «παθιασμένος». Του αρέσει να σκέφτεται πολύ, να μιλάει, να αναλύει. Δεκάδες σκέψεις αναδύονται από το μυαλό του σαν μικρές, ζωηρές εκρήξεις όμως (αξιοθαύμαστο!) δεν χάνει ποτέ το αρχικό νήμα της συζήτησης. Στιλάτος, ιδιαίτερα γοητευτικός, υπέροχος ηθοποιός, όμως δυσκολεύεται να δεχτεί φιλοφρονήσεις για τις θαυμάσιες ερμηνείες του. «Είμαι αυστηρός και με τους άλλους και με τον εαυτό μου», εξηγεί και τον πιστεύω.

Στο τηλεοπτικό «Grand Hotel» έγινε ο Ρήγας Αλεξίου, o κακός με τα πολλά πρόσωπα. Στο σινεμά, όμως, κάνει στροφή προς τη ρομαντική κομεντί- στην κωμωδία, άλλωστε, παίζει “εντός έδρας”, κι ας τον έχουμε συνδυάσει τελευταία με ρόλους σκληρού. Στην ταινία του Βασίλη Μυριανθόπουλου “Ο έρωτας γράφεται”, που βγαίνει στις αίθουσες στις 25 Δεκεμβρίου, μια ανερχόμενη συγγραφέας (Έλλη Τρίγγου) κι ένας ιδεαλιστής δικηγόρος (Γιάννης Ποιμενίδης), δυσκολεύονται να βάλουν τη ζωή τους σε τάξη όταν, ξαφνικά, πρέπει να γράψουν ένα βιβλίο μαζί. Ο Γεροντιδάκης υποδύεται τον λούμπεν κολλητό του κεντρικού ήρωα.

Έχει αρκετό σινεμά στις αποσκευές του. «Οξυγόνο» των Ρέππα-Παπαθανασίου, «Miss Violence» του Αλέξανδρου Αβρανά, «Ταξίδι στ΄αστέρια» του Χρήστου Δήμα, ενώ η κινηματογραφική του διαδρομή ξεκίνησε όταν ήταν παιδί.

Στα 11 σάς είδαμε πρωταγωνιστή στο βραβευμένο “Peppermint” του Κώστα Καπάκα. Αυτή η ταινία σάς άνοιξε την πόρτα για την υποκριτική;

Θυμάμαι ότι είχα νιώσει πάρα πολύ άνετα και γεμάτος. Η ταινία μου έδωσε την ευκαιρία να λειτουργήσω σοβαρά, ως επαγγελματίας- έκανα γυρίσματα ένα ολόκληρο καλοκαίρι. Η «πόρτα» του «Peppermint» με βοήθησε να βρεθώ σε ένα τηλεοπτικό πλατό, μετά σε ένα άλλο. Οι γονείς μου με ρώτησαν αν μου άρεσε. Ναι, το ήθελα κι εγώ πολύ. Να σας πω, βέβαια, ότι προέρχομαι από τον αθλητισμό. Μέχρι σήμερα, ό,τι περιλαμβάνει μπάλα μου αρέσει, από ποδόσφαιρο και μπάσκετ, μέχρι…πινγκ πονγκ. Ποδόσφαιρο ήθελα να παίξω, η υποκριτική λειτουργούσε σε δεύτερο επίπεδο. Όμως στα 17 περίπου, ενώ έπαιζα στη “Βέρα στο δεξί”, το αποφάσισα. Νά ναι καλά ο Δάνης Κατρανίδης, που με πήρε στη σχολή του «Ίασμου», όπου ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής.

Ως ηθοποιός δεν τυποποιείστε. Γίνεστε κακός, ευαίσθητος, αστείος. Στα γυρίσματα του “Grand Hotel” σάς είδαμε να σκαρώνετε διάφορες πλάκες. Μήπως το χιούμορ είναι το κυρίαρχο χαρακτηριστικό σας;

Τον πρώτο αμιγώς δραματικό ρόλο στη ζωή μου, πέραν του θεάτρου, μου τον έδωσε ο Λευτέρης Χαρίτος στις «Άγριες Μέλισσες». Αν απομονώσετε, βέβαια, κάποιες στιγμές του Μελέτη των «Μελισσών», θα βρείτε αρκετά κωμικά στοιχεία. Το ίδιο πιστεύω και για τον Ρήγα Αλεξίου του «Grand Hotel». Σε μια κωμική σειρά, ο σαρκασμός και ο κυνισμός του θα έβγαζαν γέλιο!

Και από τον Ρήγα, περάσατε στον πολύχρωμο ήρωα της ταινίας “Ο έρωτας γράφεται”!

Είπα κατευθείαν “ναι” στην ταινία, επειδή θα συμμετείχαν άνθρωποι που αγαπώ και επειδή διαθέτει την κωμωδία που μου είχε λείψει. Ο Πάνος, που υποδύομαι, ξαλαφρώνει τον φίλο του μέσω του χιούμορ και της σωστής ατάκας. Η δουλειά του είναι να μεταφέρει κρουασάν σε εταιρίες, οπότε είναι γρήγορος, μέσα στην κοινωνία και στον χαβαλέ. Ξέρει να αντιμετωπίζει τις σουρεάλ καταστάσεις.

Και ο ίδιος είναι λίγο σουρεάλ, αν κρίνουμε από τα πουκάμισα και τις φαβορίτες!

Τις φαβορίτες Κόκοτα τις εμπνεύστηκα από ένα ειδησεογραφικό βίντεο στο youtube, από μια λούμπεν φυσιογνωμία, και είναι σαν αφιέρωση σε εκείνον! Όσο για τα πουκάμισα, ας είναι καλά η Δομινίκη, η ενδυματολόγος μας. Μόλις τα φόρεσα, μπήκα κατευθείαν στον χαρακτήρα!

Το «Ο έρωτας γράφεται» συνδυάζει ζωντανή δράση με animation;

Το έργο αφορά τη δημιουργία ενός βιβλίου που με τις πωλήσεις του θα σώσει ένα βιβλιοπωλείο- δηλαδή τη γνώση. Καθώς το δημιουργούν, οι δύο ήρωες νιώθουν την ανάγκη να ζουν και σε ένα παράλληλο, φανταστικό σύμπαν κι εκεί έρχονται κοντά. Κοιτάξτε, σε μια ρομαντική κομεντί είναι λίγο άδικη η βαθυστόχαστη ανάλυση. Το νόημα είναι να παρασυρθείς από το παραμύθι.

Πόσο εύκολη είναι η εποχή μας για παραμύθια, ρομαντισμό, έρωτα;

Δεν αλλάζει ποτέ αυτό. Πριν από 3, 4 χρόνια, είδα ένα βιντεάκι που μου έχει μείνει χαραγμένο στο μυαλό και στην καρδιά. Αργεντινή, τότε που γινόταν ο κακός χαμός, δακρυγόνα παντού κι ένα ζευγάρι χορεύει τανγκό. Ε, λοιπόν, για μένα υπάρχει ρομαντισμός. Απλώς, έχουμε την ανάγκη να τα κάνουμε όλα σοβαρά, για να μη θεωρηθούμε ονειροπόλοι. Φοβόμαστε το συναίσθημα.

Ειδικά όταν είμαστε πολύ νέοι, ίσως;

Ναι, γιατί οι νέοι βρίσκονται ακόμα στη φάση της άρνησης του συναισθήματός τους. Μόλις έρχεται ο πρώτος μεγάλος έρωτας, το συναίσθημα το βαθύ, ο πόνος, η απώλεια… Όλα αυτά μεταλλάσσουν τους ανθρώπους. Είτε τους κάνουν πιο σκληρούς, είτε πιο δραματικούς, είτε πιο χαρούμενους. Ο καθένας παίρνει έναν ρόλο, για να αντέξει. Μέχρι που φτάνει σε μια ηλικία που κάπως ηρεμεί. Θα κάνει και άλλα λάθη, αλλά η αποδοχή του συναισθήματος είναι η αρχή για να καταλάβουμε ποιοι είμαστε.

Οι άνθρωποι είμαστε βασικά καλοί ή κακοί;

Και τα δύο. Άλλωστε, ο καθένας έχει τη δική του σκοπιά. Ο Ρήγας, ας πούμε, δεν θεώρησε ποτέ ότι κάνει κάτι κακό. Οι πράξεις του είναι η επιβίωσή του.

Δεν βρίσκετε ότι η τοξικότητα που ξεχειλίζει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι λίγο απογοητευτική; Στη σελίδα του “Grand Hotel”, μεταξύ άπειρων φιλοφρονήσεων, εντοπίζει κανείς και αγενή σχόλια, ακόμα και για την εμφάνιση των ηθοποιών.

Λέγεται ότι εφόσον επιλέγεις να προβάλλεσαι, θα ανεχτείς και την κριτική. Να συμφωνήσουμε σε αυτό. Αλλά δεν είμαι εδώ για να ανέχομαι τα πάντα. Θα μπω στα social media κάθε σειράς που συμμετέχω, γιατί μπορεί οι θεατές να έχουν εντοπίσει κάτι που δεν έχω σκεφτεί. Θα δω και τα σχόλια περί εμφάνισης των ηθοποιών. Σκέφτομαι, κοίτα να δεις πόση συναισθηματική και πνευματική αμορφωσιά υπάρχει. Υπάρχουν συγκεκριμένα άτομα που σχολιάζουν παντού, που, μάλιστα, δεν πρέπει να έχουν καθρέφτη σπίτι τους. Γιατί πρώτα πρέπει να κοιτάξεις στον καθρέφτη και να αποδεχτείς κάποια πράγματα για σένα. Εγώ έχω αποδεχθεί τα μειονεκτήματά μου και κάνω ό,τι μπορώ για να τα αγαπήσω και να τα κάνω πλεονέκτημα. Θα πάω στο γυμναστήριο, για παράδειγμα, κυρίως για να είμαι υγιής. Μια κυρία γράφει συνεχώς για μένα “Προφανώς για να παίζει αυτόν τον ρόλο, έχει κακία και στη ζωή του”. Τι να πω.

Όταν το τηλεοπτικό κοινό υπερβαίνει τα όρια…

Μα κανείς δεν αμφισβητεί τη δύναμη του κοινού, ίσα -ίσα, στο κοινό απευθυνόμαστε. Όμως αυτό δεν είναι κριτική, αυτό σημαίνει “Δεν περνάω καλά στη ζωή μου και ξεσπάω αλλού”. Υπάρχουν και άντρες που σχολιάζουν, εννοείται, αλλά μου κάνει εντύπωση που οι γυναίκες, ενώ μάχονται για τα δικαιώματα του φύλου τους, είναι οι πρώτες που “θάβουν” τις άλλες γυναίκες για το οτιδήποτε. Και η αδηφαγία που υπάρχει; Έκανα δουλειές στο σπίτι και έβλεπα τηλεόραση χωρίς ήχο. Είναι λοιπόν κάποιος σε αεροδρόμιο, γνωστός, και τον καταδιώκουν με τα μικρόφωνα για δηλώσεις. Και βλέπω έναν άνθρωπο κυριολεκτικά έντρομο! Λοιπόν, αυτό είναι καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τους καταλαβαίνω τους ρεπόρτερ, αλλά πρέπει να βάζουν τα όριά τους. Δεν μπορεί μετά ο άλλος να χρειάζεται ψυχολόγο.

Τα μέσα κατακλύζονται από ειδήσεις για τη σχέση σας. Πόσο βοηθάει ή βλάπτει ένα ηθοποιό όταν η προσωπική του ζωή αποκτά δημοσιότητα;

Δεν συμβαίνει τώρα αυτή η κατάσταση. Αν αναλογιστούμε ότι η Αλίκη Βουγιουκλάκη γέννησε και αμέσως βρέθηκε μια κάμερα στο μαιευτήριο κι έδειχνε το παιδί, σημαίνει ότι υπήρχε ανέκαθεν μια αλληλοσυνεργασία με τα ΜΜΕ. Προφανώς, δεν είναι κάτι που αρέσει σε μένα, αν και αντιλαμβάνομαι ότι οι άνθρωποι κάνουν τη δουλειά τους. Δεν ξέρω αν κάνει καλό ή κακό, πάντως έχει και το χιούμορ του όλο αυτό. Λένε ότι πάσχουμε από καλά σενάρια. Ε, σας λέω ότι κάποιοι συνάδελφοί σας θα ήταν πολύ καλοί σεναριογράφοι!

Ο έρωτας είναι κινητήριος δύναμη ή σας αποσυντονίζει;

Ο έρωτας σε κάνει πιο συγκεντρωμένο. Σου δίνει να καταλάβεις ότι υπάρχει ευτυχία, το πόσο μπορείς να ανθίσεις σε όλα τα επίπεδα χωρίς να κάνεις τίποτα. Σου προκαλεί ηρεμία, όχι αναταραχή, αν και έχουμε μάθει να τον συνδυάζουμε με θυελλώδεις καταστάσεις. Η αγάπη, το μήνυμα, το νοιάξιμο, η απλή σκέψη μέσα στην ημέρα… Όταν είναι ανοιχτό το συναίσθημα αυτό, εκπέμπεται παντού. Όταν είσαι ερωτευμένος, σου λένε “φωτίστηκες!” Γλυκαίνεις, γιατί βγαίνουν προς τα έξω τα ωραία συναισθήματά σου. Επίσης, με τον έρωτα είσαι καλύτερα και στη δουλειά σου. Όταν είσαι ερωτευμένος, ο χρόνος σταματάει και ζεις. Ζεις. Η ένωση δυο ανθρώπων που είναι ερωτευμένοι είναι ζωή. Αυτό είναι έρωτας, και όχι το δέσιμο ενός ανθρώπου από έναν άλλον, η σκέψη “να τον κρατήσω πάση θυσία” -αυτό είναι που σε αποσυντονίζει. Συχνά κολλάμε πάνω σε μια σχέση που μας έχει απορρίψει, θέλουμε να αναστρέψουμε την κατάσταση. Όμως, πρέπει να σεβόμαστε την επιλογή του άλλου και τον εαυτό μας. Χωρίζεις για τον απλούστατο λόγο ότι δεν σου αρέσουν πια αυτά που ερωτεύτηκες. Οι άνθρωποι, είτε σε ερωτικό, είτε σε φιλικό, είτε σε συνεργασιακό επίπεδο, ακολουθούν ενίοτε χωριστές ρότες γιατί, πολύ απλά, δεν συμπλέουν πια. Και είναι φυσιολογικό.

Την υποκριτική δεν την αντιμετωπίζετε ως δουλειά, σωστά;

Σωστά. Σαφώς, υπάρχει το πρακτικό επίπεδο και το άγχος να πετύχει, δεν θέλω να παριστάνω τον ονειροπόλο που κάνει δουλειές τσάμπα. Ωστόσο, αν απομονώσουμε τον λόγο για τον οποίο αποφασίσαμε να κάνουμε τη συγκεκριμένη δουλειά, θα την κάνουμε καλύτερα. Αυτό το συναίσθημα που είχαμε ως παιδιά, όταν παίζαμε “κλέφτες και αστυνόμοι”, αυτό συνεχίζουμε, παίζουμε και γελάμε. Και αν το συνειδητοποιήσουμε, θα γίνει η δουλειά πιο όμορφη και πιο αποδοτική. Και, φυσικά, όταν το “εμείς” ξεπερνά το “εγώ”.

Πόσο εύκολο είναι αυτό;

Δεν είναι, όμως μπορούμε να το κάνουμε. Και ως κοινωνία. Όπως με τα Τέμπη, που κατέβηκε τόσος κόσμος. Δεν εστιάζω στο πολιτικό κομμάτι, αλλά ένιωσα ότι είμαστε ακόμα άνθρωποι, βρε παιδί μου. Ακόμα ανατριχιάζω όταν το θυμάμαι. Το συναίσθημα που ξεχείλιζε ήταν αποστομωτικό, υπερέβαινε ακόμα και την κατάσταση. Αντίστοιχα, υπάρχουν στιγμές στη δουλειά που λέμε “πάμε να κάνουμε κάτι μεγαλύτερο από αυτό που κάνουμε. Είμαστε μια ομάδα”. Αυτά μένουν κι έχουν μεγάλη αξία.

Τι χρειάζεται να έχει ένας άνθρωπος για να γίνει φίλος σας;

Με ενδιαφέρει οι φίλοι μου να έχουν διαφορετικές οπτικές, έτσι φτιάχνεται μια παρέα. Για να περάσεις από τη συνεργασία στη φιλία, το πρώτο στοιχείο είναι το πάθος για τη δουλειά και η αγάπη προς τους συναδέλφους. Μπορώ να συνυπάρξω με κάποιον που δεν σέβεται τους συνεργάτες του, αλλά φίλος μου δεν θα γίνει. Η ασυνέπεια, για παράδειγμα, με ενοχλεί. Προδίδει έλλειψη σεβασμού και ατομικισμό.

Ένας σκοτεινός χαρακτήρας είναι μεγαλύτερη πρόκληση;

Πρόκληση είναι ο οποιοσδήποτε ρόλος. Ως “κακός” είμαι το αντίπαλον δέος του “καλού” και πιστεύω ότι όσο πιο αποτελεσματικά ανταγωνιστικός είμαι, τόσο καλύτερα θα φωτιστεί ο ρόλος του “καλού”. Όσον αφορά την ψυχολογία στο γύρισμα, είναι βαρύ να είσαι μόνιμα κάτι που δεν είσαι στη ζωή σου. Από την άλλη, έχεις ελευθερία. Την ευχέρεια να γίνεις…ο,τι δεν θες. Μεταξύ άλλων, πρόσθεσα κάποιες λέξεις στο λεξιλόγιο του Ρήγα: “άχρηστος”, σκουπίδι”, “βρωμιάρης”. Έτσι ένιωθε καθώς μεγάλωνε, είναι ακριβώς οι λέξεις που πόνεσαν τον ίδιο, γι΄ αυτό και τις χρησιμοποιεί όταν θέλει να πονέσει τους άλλους. Αν παίξεις μονοδιάστατα τον χαρακτήρα, θα καταλήξεις σε καρικατούρα.

Γιατί το κοινό έλκεται τόσο από τους κακούς;

Επειδή έχει την ανάγκη να δικαιολογήσει. Να περιθάλψει. Να ανοίξει την αγκαλιά του, να διορθώσει το κακό που συμβαίνει και στο ίδιο. Έχουμε ανάγκη να διορθώσουμε, γιατί κάνουμε κι εμείς λάθη. Και κάπως τα αποδεχόμαστε όλα αυτά, μέσα από αυτούς τους χαρακτήρες.

Θέατρο;

Πέρσι και φέτος όχι. Μου λείπει αρκετά, αλλά αυτό που έζησα στον “Σασμό”, καθημερινά γυρίσματα και το βράδυ θέατρο, δεν το ήθελα. Αποφάσισα ότι θέλω να ξεκουραστώ και να δω με ηρεμία τι θέλω να κάνω. Προς το παρόν, μου έχει λείψει περισσότερο το σπίτι μου.

Τα φετινά Χριστούγεννα, λοιπόν, τα συνδυάζετε με ξεκούραση και ηρεμία.

Ναι. Γιατί τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου, ζούσα με μια τούρτα γενεθλίων στα παρασκήνια, με Χριστούγεννα στο θέατρο ή έφευγα νωρίς από τα οικογενειακά τραπέζια, για να μην είμαι βαρύς στην παράσταση.

Τι θυμάστε από τα παιδικά σας Χριστούγεννα;

Κάποια τα θυμάμαι με μια καλαθούνα κάτω από ένα αληθινό δέντρο, με ό,τι δώρα μπορείτε να φανταστείτε. Κι ακόμα, θυμάμαι καθαρά το 2000-2001, που το μόνο που πήρα ως δώρο από τη μάνα μου ήταν ένα πολυκαζίνο, με ρουλετίτσες κλπ. Δεν ξετρελάθηκα, αλλά επειδή δεν ήθελα να νιώσει άσχημα, έπαιξα. Σκέφτηκα ότι μάλλον τα πράγματα είχαν αλλάξει οικονομικώς και έγινα λιγότερο απαιτητικός. Άλλωστε, μπήκε και το κομμάτι της δουλειάς, άρχισα να καταλαβαίνω πώς βγαίνουν τα χρήματα. Αργότερα, απέκτησα μια σχετική άνεση, όμως μέχρι και σήμερα, μου αρέσει να ψωνίζω αλλά μέχρι ενός σημείου.

Οι άνθρωποι αλλάζουν;

Ο πατέρας μου μού έλεγε πάντα: “Ο δρόμος έχει πολλά σταυροδρόμια. Δεν θα χαθείς ποτέ, θα φτάσεις στον προορισμό σου. Το θέμα είναι πώς θες να το κάνεις”. Στην πραγματικότητα, είμαστε οι επιλογές μας. Κάποια στιγμή, πρέπει να καθίσουμε απέναντι από τον εαυτό μας και να ρωτήσουμε: Όπα, Γιώργο. Τι θέλεις να κάνεις και γιατί; Από την αρχή το ξέρουμε, απλά φοβόμαστε, μήπως δεν γίνουμε αρεστοί. Φοβόμαστε τα λάθη μας. Τα τελευταία χρόνια, πάντως, προσπαθώ να ξεπερνάω τον φόβο. Υπάρχεις στον χάρτη, λέω στον εαυτό μου. Οι άνθρωποι της δουλειάς σε αναγνωρίζουν, να θυμάσαι πώς ξεκίνησες. Μου επιτρέπω πια να χαλαρώνω. Λίγο, γιατί δεν το έχω συνηθίσει!

Το ότι είστε ένας πραγματικά καλός ηθοποιός δεν μετράει;

Το “καλός ηθοποιός” είναι υποκειμενικό. Αυτό που θέλω είναι να λένε ότι είμαι καλός συνεργάτης. Το μοναδικό ταλέντο που παραδέχομαι αβίαστα, είναι στο ποδόσφαιρο! Δεν παίζω ποτέ για την πλάκα μου, παίζω με στόχο τη νίκη, χωρίς όμως να ξεχνώ την ομάδα. Όταν χρειάστηκε, επέλεξα το θέατρο, όμως ο αθλητισμός με έχει μάθει το ομαδικό πνεύμα, την απόρριψη, την ανάληψη ευθύνης.

Τη σκηνοθεσία τη σκέφτεστε;

Όταν προετοιμάζω έναν ρόλο, κάνω τον σκηνοθέτη, τον σεναριογράφο, τον θεατή και τελευταίο αφήνω τον ηθοποιό. Προς το παρόν, πάντως, νιώθω ότι είμαι κυρίως παίκτης και όχι προπονητής.

Σας εύχομαι να πάει καλά η ταινία!

Το ελπίζω. Πρέπει να πάει καλά, και για μας αλλά και για την επόμενη ταινία της Iconic και της Village. Έχουμε καλύτερους ηθοποιούς από το εξωτερικό, τα μέσα δεν έχουμε. Όμως, ο κινηματογράφος είναι πολιτισμός και πρέπει να υπάρχει. Πρέπει να αγαπάμε όλα τα κομμάτια της Ελλάδας, όχι μόνο το καλοκαίρι και τα νησιά μας.