Quantcast

Λευτέρης Ζαμπετάκης: «Δεν είμαστε πάντα έτοιμοι να νοσταλγήσουμε κάτι»

Ο δημοφιλής ηθοποιός μιλά στο Real.gr καθώς προετοιμάζεται για μια θεατρική κωμωδία σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη και ενώ μόλις έχει κυκλοφορήσει η δεύτερη ποιητική του συλλογή, «Έρωτες θερίζουν».

Γεννημένος στο Νιου Τζέρσεϊ των ΗΠΑ τον Ιούλιο του 1977, ο Λευτέρης Ζαμπετάκης σπούδασε, μεν,  οικονομικά, όμως λαχταρούσε το θέατρο. Το 2003, λοιπόν, αποφοίτησε με άριστα από τη δραματική σχολή του Εθνικού και, αμέσως μετά, βρέθηκε στη Νέα Υόρκη με υποτροφία του Ωνάσειου ιδρύματος για σπουδές υποκριτικής κινηματογράφου και χοροθεάτρου στο περίφημο «Stella Adler Studio», όπου υπήρξε μαθητής του θρυλικού σκηνοθέτη και χορογράφου Ρόμπερτ Γουίλσον.

Ο ίδιος επιμένει ότι αγαπάει τη ρουτίνα, όμως είναι αεικίνητος: εργάζεται ως ηθοποιός στο θέατρο, στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση - το βιογραφικό του κοσμούν, μεταξύ πολλών άλλων, τα «Σμύρνη μου αγαπημένη», «Το δαχτυλίδι της φωτιάς», «Γη της Ελιάς», «Κάνε ότι κοιμάσαι» και «Ψυχοκόρες».

Επίσης, είναι ραδιοφωνικός παραγωγός και το άλλο μεγάλο πάθος του είναι το γράψιμο. Είναι ευγενής, πηγαίος και απρόσμενα ειλικρινής. Έχει μιλήσει ανοιχτά για το bullying και την κατάθλιψη που έχει βιώσει, ενώ η έντιμη κατάθεση ψυχής του στην πρώτη του ποιητική συλλογή, «Ψυχής μου κύματα» ανταμείφθηκε με το Βραβείο Κοινού. Η δεύτερη συλλογή με ποιήματά του μόλις κυκλοφόρησε και εστιάζει στον έρωτα.

Μέσα από την πρώτη ποιητική σας συλλογή, ο εσωτερικός σας κόσμος βρέθηκε για πρώτη φορά εκτεθειμένος στα μάτια του κοινού. Τώρα, με το «Έρωτες θερίζουν», σας ήταν πιο εύκολο;

Πράγματι, η πρώτη αποκάλυψη ψυχής ήταν πιο δύσκολη, επειδή τα ποιήματα αφορούσαν μια πολύ προσωπική κατάσταση που είχα βιώσει για μεγάλο διάστημα. Ωστόσο, όταν είδα την αποδοχή και την αγάπη και το πόσοι άνθρωποι ταυτίστηκαν με αυτά που έγραφα, συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν και τόσο προσωπικά, τελικά. Μάλλον καθολικά ήταν. Ένιωσα, λοιπόν, μεγάλη απελευθέρωση. Και το «Έρωτες θερίζουν» είναι σαν προσωπικό ημερολόγιο, ερωτικό.

Μέσα από τα ποιήματά σας αναδύεται μια πολύ δοτική προσωπικότητα. Δείχνετε να παραδίδεστε σε αυτό το συναίσθημα, είτε πηγαίνει καλά είτε όχι. Πιστεύετε ότι για να ζήσει κανείς έναν έρωτα πρέπει να αφεθεί;

Δεν το προτείνω. Θα έλεγα σε κάποιον να αντισταθεί και να προφυλαχτεί, αν μπορεί. Όμως εγώ δεν γνωρίζω άλλον τρόπο, έτσι έμαθα. Έχω μεγαλώσει σε ένα σπίτι όπου το συναίσθημα είναι πολύ γενναιόδωρο και εκφράζεται με εξάρσεις και εντάσεις. Και ο θυμός και η αγάπη-αυτή, μάλιστα, πολύ περισσότερο, γιατί είμαστε μια οικογένεια που αγκαλιαζόμαστε. Ο μπαμπάς μου είναι ερωτευμένος με τη μητέρα μου 50 χρόνια, και το βλέπω. Για κάποιους ανθρώπους η παράδοση στον έρωτα είναι μονόδρομος. Καθώς ωριμάζεις, αποφασίζεις ότι έτσι είναι, έτσι θα πορεύεσαι. Αν το αποδεχτείς γρηγορότερα, θα αναρρώνεις και πιο σύντομα.

Παρόλο που ο έρωτας «θερίζει», μέσα από τα ποιήματά σας διακρίνεται θετική διάθεση απέναντι στον άλλον. Ούτε οργή, ούτε πικρία, μόνο φως.

Χαίρομαι που το λέτε. Ξέρετε, όταν ξεκίνησα να γράφω το «Έρωτες θερίζουν», μέσα από τις σκοτεινιές και τον πόνο, που ανήκαν πια στο παρελθόν, άρχισα να θέλω να γράψω και ποιήματα για την ομορφιά αυτού που κυνηγούσα και ζούσα πριν πονέσω. Παρασύρθηκα σε ειδυλλιακές καταστάσεις που θα ήθελα να ζήσω- ή να ξαναζήσω. Το αναζήτησα το φως. Έτσι κι αλλιώς, ο έρωτας είναι πηγή έμπνευσης και δημιουργίας. Όπως είχε πει και η Λίνα Νικολακοπούλου, «στα υπόγεια και στα μεγαλύτερα σκοτάδια γεννιούνται τα πιο ωραία πράγματα».

Η ποίηση είναι, με έναν τρόπο, ψυχοθεραπευτική. Η ερμηνεία ρόλων είναι;

Όχι πάντα. Για μένα, παρόλο που δεν το περίμενα, η ποίηση έχει σταθεί πιο θεραπευτική. Όσο για την ερμηνεία...Όταν παίρνεις να διαβάσεις ένα θεατρικό κείμενο ή ένα σενάριο, το θέμα είναι σε ποια ανάμνηση θα σε ρίξει. Και δεν είμαστε πάντα έτοιμοι να νοσταλγήσουμε κάτι.

Οι «κακοί» χαρακτήρες, οι κόντρα ρόλοι δηλαδή, τι επίδραση έχουν μέσα σας;

Σε κάποια φάση που κλήθηκα για έναν τέτοιο ρόλο, δυσκολεύτηκα πολύ. Λόγω μιας προσωπικής φάσης, ένιωθα ότι δεν μπορούσα να αγγίξω κάτι τέτοιο. Ωστόσο, ήμουν αποφασισμένος να δουλέψω τον εαυτό μου και να πάω ένα βήμα παραπέρα.

Ποιος ήταν ο ρόλος-κλειδί, αυτός που σας έδωσε την αυτοπεποίθηση ότι φτάσατε κάπου καλά; 

Ίσως σας εκπλήξω, αλλά δεν το έχω νιώσει ακόμα. Αισθάνομαι ότι κάνω βηματάκια, ότι δεν έχει έρθει το σημείο καμπής, ώστε να πω ότι κατέκτησα κάτι. Όμως, ξέρετε, πάντα έτσι ήμουν: δεν είχα ποτέ κάποιον συγκεκριμένο στόχο, μια ορισμένη κορυφή να κατακτήσω. Δεν μπορώ ακόμα να πω «αυτή η στιγμή της καριέρας μου ήταν η πιο σημαντική». Αφήνω τα πράγματα να κυλήσουν και πορεύομαι αναλόγως. Μέσα από δουλειά χρόνων με τον εαυτό μου έμαθα ότι πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη και στο ένστικτο και στα πράγματα. Η ζωή μας δείχνει τους δρόμους, το θέμα είναι να είμαστε ανοιχτοί να επιλέξουμε.

Θα λέγατε ότι υπάρχει πραγματική φιλία στον χώρο σας;

Θα είμαι απόλυτα ειλικρινής. Για πολλά χρόνια δεν το πίστευα. Εγώ μπήκα στο θέατρο λόγω ρομαντισμού. Είναι, όμως, ένα πολύ σκληρό επάγγελμα, με τους ανταγωνισμούς, με τα ωράρια, με το συναισθηματικό δόσιμο που απαιτείται... Και είχα πάψει να πιστεύω στις φιλίες. Διατηρούσα, απλώς, καλές συναδελφικές σχέσεις. Τα τελευταία χρόνια, όμως, νιώθω αλλιώς. Στην επίσημη παρουσίαση του βιβλίου, ας πούμε, ήρθαν άνθρωποι με τους οποίους έχω έρθει κοντά χωρίς να έχω συνεργαστεί. Με κάποιους από το επάγγελμά μου έχω βαθιά φιλία. Τελικά, λοιπόν, δεν έχει να κάνει με τον χώρο, αλλά με τον άνθρωπο.

Τι σχεδιάζετε με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη;

Κάνουμε πρόβες για την παράσταση “Για όνομα”, την οποία θα σκηνοθετήσει. Την είχε σκηνοθετήσει και το 2015 στην Αθήνα, τώρα όμως πρόκειται για καινούρια παραγωγή, η οποία θα ξεκινήσει από την Κύπρο, στις 5 Ιουνίου. Τον εκτιμώ πολύ τον Κωνσταντίνο. Έχει φοβερή παιδεία και χιούμορ, είναι ευφυής, ένας ολοκληρωμένος καλλιτέχνης. Επίσης, είναι ενεργός ηθοποιός και αυτό κάνει τη διαδικασία της σκηνοθεσίας πολύ πιο εύκολη. Το «Για όνομα» είναι μια καταπληκτική γαλλική κωμωδία, πολύ αστεία. Θα είμαστε με τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη, τη Ρένια Λουζίδου, τη Ντόρα Μακρυγιάννη και τον Κρατερό Κατσούλη.

Τι σας έχει χαρίσει και τι σας έχει στερήσει η διαδρομή σας στον χώρο της υποκριτικής;

«Μου έχει χαρίσει εμπειρίες. Καθημερινές, ασταμάτητες και ανεξάντλητες. Είσαι συνεχώς μπροστά σε κάτι καινούριο. Παράλληλα, βέβαια, αυτό σου στερεί μια συναισθηματική ηρεμία διαρκείας. Είσαι σε αναβρασμό. Και επειδή αγαπώ τη σταθερότητα και τη ρουτίνα, αυτό με έχει δυσκολέψει. Πέρασα, κάποτε, μια περίοδο τριών, τεσσάρων χρόνων που δεν ήθελα να ξαναπατήσω στη σκηνή. Δεν ήμουν σίγουρος ότι μπορούσα να αντέξω. Ευτυχώς, το άλλο που έχω κερδίσει είναι η προσαρμοστικότητα. Πλέον, αποδέχομαι πιο εύκολα τις καινούριες καταστάσεις.

Έχετε υποστεί bullying και έχετε μιλήσει ανοιχτά για αυτό. Συμφωνείτε με τη διάχυτη αίσθηση ότι και το bullying και η παραβατικότητα των νέων έχουν αυξηθεί; Έχει αγριέψει η εποχή μας;

Μιλάω και για το bullying και για την κατάθλιψη που έχω βιώσει για να βοηθήσω, όπως με βοήθησαν εκείνοι που μίλησαν πριν από μένα. Το πρόβλημα αντιμετωπίζεται μόνο αν παραδεχτείς την ύπαρξή του. Πάντως, νομίζω ότι πάντα υπήρχαν αυτά, το ίδιο σκληρά, απλώς τώρα τα βλέπουμε, λόγω των social media. Ελπίζω, λοιπόν, να αφυπνιστούν λίγο περισσότερο οι γονείς. Γιατί οι ρυθμοί έχουν αλλάξει και τα παιδιά τα «παρκάρουμε» και τα ξεχνάμε. Πριν από δυο χρόνια που έκανα τη σειρά «Κάνε ότι κοιμάσαι» ο κόσμος σοκαρίστηκε, δεν πίστευε αυτά που δείχναμε για τα σχολεία. Τελικά, νομίζω ότι η σειρά λειτούργησε πολύ αφυπνιστικά.

Θα σας δούμε και στις «Ψυχοκόρες», που προβάλλονται τώρα στον ελεύθερο ΑΝΤ1. Ο χαρακτήρας που υποδύεστε είναι καλός ή κακός;

Ημίκακος!