Γερμανική συνταγή

Μια χαρά συνεννοήθηκαν τα τρία κόμματα στη Γερμανία και σχημάτισαν κυβέρνηση, αναγνωρίζοντας το ένα στο άλλο το δικαίωμα των απόψεων και των αρχών του. Χωρίς αυτή την αντίληψη, η όποια προσέγγιση θα ήταν τεχνητή. Πράσινοι και Σοσιαλδημοκράτες δέχθηκαν ότι οι Φιλελεύθεροι πρέπει να πάρουν το υπουργείο που χαράζει και εφαρμόζει οικονομική πολιτική, έχοντας σημαντικό λόγο και στα ευρωπαϊκά ζητήματα οικονομικής συνύπαρξης των χωρών. Αλλωστε, η οικονομία ήταν και το σημείο αναφοράς των Φιλελευθέρων. Δύσκολα θα θυμηθεί ο πολίτης τις θέσεις τους για την παιδεία π.χ. ή την εξωτερική πολιτική. Με τη σειρά τους, Φιλελεύθεροι και Σοσιαλδημοκράτες αναγνώρισαν ότι το υπουργείο Περιβάλλοντος πρέπει να πάει στους Πράσινους, μιας και αυτό ακριβώς είναι η καρδιά της πολιτικής τους οντότητας, ακόμα κι αν υπουργικές τους αποφάσεις ίσως δυσκολέψουν ανοίγματα των Φιλελευθέρων προς βιομηχάνους και ανάπτυξη. Και, βέβαια, Φιλελεύθεροι και Πράσινοι αναγνώρισαν ότι τα υπουργεία Εσωτερικών και Αμυνας, που καθορίζουν τεράστια κομμάτια της κεντρικής πολιτικής, πρέπει να πάνε στο πρώτο κόμμα, που ήταν οι Σοσιαλδημοκράτες. Πιθανώς ο επερχόμενος καγκελάριος Ολαφ Σολτς να μπαίνει συχνά σε ρόλο διαιτητή μεταξύ στελεχών των τριών κομμάτων που θα συγκυβερνήσουν. Η ικανότητά του αλλά και η μακροημέρευση της κυβέρνησης (θα) είναι σε δημόσια, παγκόσμια θέα.