Quantcast

Καθημερινότητα

Συνηθίσαμε τον πόλεμο; Εντάξαμε το ρωσο-ουκρανικό ζήτημα στην καθημερινότητά μας; Φαίνεται πως ναι. Κυρίως όσοι ζουν αρκετά μακριά από τα πολεμικά μέτωπα απορροφούν τους (αρχικά μεγάλους) κραδασμούς με σχετική ευκολία. Οσο ο πόλεμος δεν επεκτείνεται και μένει στα ουκρανικά σύνορα, νοείται από τη Δύση ως μια «τοπική υπόθεση», όσο κι αν η επιθυμία των δυτικών είναι να χάσει η Ρωσία και να δικαιωθεί η Ουκρανία. Και αυτό όχι από λατρεία προς την Ουκρανία. Αλλά από τον φόβο ότι μια ρωσική νίκη και επέκταση των συνόρων της αποτελεί μια δυνάμει απειλή για χώρες πρώην μέλη της Σοβιετικής Ενωσης ή του Συμφώνου της Βαρσοβίας και σήμερα φανατικά μέλη του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ομως, η ενόχληση και ο φόβος των δυτικών δεν είναι στοιχεία αρκετά για να δοθεί ο υπέρ πάντων αγώνας κατά της Ρωσίας (και υπέρ της Ουκρανίας), αφού τέτοια επιλογή θα οδηγούσε σε παγκόσμια σύρραξη. Ετσι, βλέπουμε τη «δημοκρατία των αγορών» να προσαρμόζεται σε νέα δεδομένα, τις συναλλαγές να σταθεροποιούνται και τις χώρες που «ξαναβλέπουν» το ζήτημα να πληθαίνουν. Ηδη αρκετές κυβερνήσεις θεωρούν ότι οι ειρηνευτικές διαδικασίες μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας είναι η μόνη λύση, νομιμοποιώντας εμμέσως και τις διμερείς επαφές με τη Ρωσία.