Βαλκάνια

Είναι σημαντικό ότι η Σερβία δέχθηκε να συζητήσει εδαφικές και άλλες διευθετήσεις με ένα κρατικό μόρφωμα το οποίο δεν αναγνωρίζει ως χώρα. Οι διεθνείς συνθήκες, πιέσεις, προσφορές, ισορροπίες συχνά μετατοπίζουν τις αρχές, χωρίς να τις καταργούν. Πόσο, όμως, μια τέτοια εξέλιξη ευνοεί την ενίσχυση της ομαλότητας στα Βαλκάνια; Το Κόσοβο ή Κοσσυφοπέδιο αποτέλεσε κομμάτι της Σερβίας, με περιορισμένη αυτονομία για πολλά χρόνια, έως ότου το κύμα διάλυσης της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας (1990) γέννησε σταδιακά (έως το 2008) επτά νέες χώρες στη θέση της: Σερβία, Κροατία, Σλοβενία, Βοσνία, Μαυροβούνιο, Βόρεια Μακεδονία και Κόσοβο. Το τελευταίο δεν ήταν καν ομόσπονδη οντότητα της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, αλλά αυτόνομη επαρχία της Σερβίας. Η αμερικανική (πολεμική) παρέμβαση έφερε την ανεξαρτησία του Κοσόβου, που επισημοποιήθηκε το 2008. Από εκεί και μετά, ξεκίνησε μια συζήτηση επαναχάραξης συνόρων με ανταλλαγή εδαφών μεταξύ Σερβίας και Κοσόβου. Κάτι σύνθετο, που δεν αφορά μόνο τους δύο, αλλά και άλλες βαλκανικές χώρες. Για παράδειγμα, η Αλβανία, που θεωρεί το Κόσοβο φυσική της προέκταση, ευνοεί κάθε ενέργεια που θα οδηγούσε σε κινητοποίηση και άλλων αλβανόφωνων πληθυσμών στα Βαλκάνια. Εξέλιξη που δεν βλέπουν με κακό μάτι και άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις που επιθυμούν απίσχναση και όχι ισχυροποίηση υπαρχουσών χωρών.