Εύλογη ασυλία

Οι κινήσεις της καγκελαρίου Μέρκελ δείχνουν ότι, αποχωρώντας, θέλει να διαμορφώσει ένα σταθερό, ελεγχόμενο και ασφαλές (όπως η ίδια αντιλαμβάνεται και τις τρεις έννοιες) σκηνικό στην Ευρώπη και στη Γερμανία. Η μακροβιότερη καγκελάριος, με αναμφισβήτητη ικανότητα διοίκησης, αντιμετωπίζοντας προβλήματα που δεν κατονομάζονται, προχωρεί σε κινήσεις προσωπικής επιλογής χωρίς να βρίσκει αντιστάσεις. Από την αρχή δεν ήθελε τον Μάνφρεντ Βέμπερ στην ηγεσία της Ευρώπης και όταν εκδηλώθηκε δυσαρέσκεια, ακόμα και μέσα στους συντηρητικούς των χωρών-μελών της Ε.Ε., είχε έτοιμη τη λύση της εκλεκτής της Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν, υπουργού Αμυνας της Γερμανίας έως τότε. Αμέσως μετά τοποθετεί στη θέση της την έμπιστή της Ανεγκρέτ Κραμπ-Καρενμπάουερ (ήδη αρχηγό του CDU), θέλοντας να είναι βέβαιη για τη λειτουργία κρίσιμων τομέων στη χώρα της. Οι όποιες αντιδράσεις έχουν τη διάσταση που προσομοιάζει στη δημόσια υπόσταση και εικόνα της Μέρκελ. Ηπιες και ευπρεπείς αντιδράσεις, μιας και οι αντίπαλοί της ακόμα αντιλαμβάνονται ότι από τους υπάρχοντες ηγέτες των χωρών-μελών της Ε.Ε. είναι η μόνη που θυμίζει προηγούμενες ηγετικές προσωπικότητες που έχτισαν αυτή την Ενωση. Ετσι, απέκτησε και διατηρεί μια σχεδόν εύλογη ασυλία.