Ανάγκα και θεοί πείθονται

Η ελληνική κοινωνία έχει περάσει από τρεις φάσεις όσον αφορά την αντιμετώπιση της πανδημίας. Η πρώτη ήταν την άνοιξη του 2020, όταν ο τρόμος το αγνώστου ακινητοποίησε τη νοοτροπία του «αντί». Η δεύτερη φάση ήταν η χαλαρότητα της α) αλαζονείας του άτρωτου των Ελλήνων και β) η ημιμάθεια που κάνει όλους σε αυτή τη χώρα ξερόλες. Η τρίτη φάση είναι, δυστυχώς, η μακροβιότερη, όπου μέσα στο «καζάνι» της δεύτερης φάσης έπεσε και η άκρατη καχυποψία απέναντι στα εμβόλια, όπου κάποιοι τα παίρνουν, θέλουν να μας ελέγχουν και να μας χαλάσουν το «μονάκριβο DNA».

Παρ’ όλα αυτά, αρχίζει να δημιουργείται μια βολική εικόνα για την κυβέρνηση για να προχωρήσει περισσότερο αποφασιστικά στην υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού. Τον Ιούνιο 2021 τα τρία δομικά ποσοστά περί τον εμβολιασμό ήταν: Υποχρεωτικός για όλους (27%), υποχρεωτικός για ειδικές κατηγορίες (29%) και για κανέναν υποχρεωτικός (42%). Τα αντίστοιχα ποσοστά τον Δεκέμβριο του 2021 είναι 38% - 27% και 33%. Η υποχρεωτικότητα για όλους ανέβηκε κατά 11%, κάτι που αποτελεί τεράστιο άλμα μέσα σε έξι μήνες.

Το ενδιαφέρον είναι ότι και οι πολιτικοί χώροι που εξ ορισμού είναι φανατικά υπέρ της «δικαιώματος της αυτοδιάθεσης» αύξησαν τα ποσοστά υπέρ του υποχρεωτικού εμβολιασμού από τον Ιούνιο 2001 ως εξής: ΣΥΡΙΖΑ από 19,3% στο 32,5%, ΚΚΕ από 28,6% στο 29,1% και αναποφάσιστοι από 13,6% στο 25,5%. Συνεπώς, τώρα μένει η αποφασιστικότητα της κυβέρνησης.