«Χλεύη» ή «θυμικό»

Η εμπλοκή του Γιώργου Παπανδρέου στον αγώνα της διαδοχής στο ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ έχει οξύμωρα δεδομένα. Υπήρξε ξανά αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, υπήρξε πρωθυπουργός με νίκη με διαφορά 10% από τη Ν.Δ. του Κώστα Καραμανλή, με την επικοινωνιακή προσέγγιση «Λεφτά υπάρχουν». Υπήρξε τολμηρός πολιτικός με έντονα «μοντέρνες» τοποθετήσεις «πράσινων» ιδεών, ψηφιακών ιδεών και πολλών άλλων καινοτομιών.

Παρ’ όλα αυτά, η ζωή και οι προσωπικές του αντιλήψεις τον έσπρωξαν στο ΔΝΤ, τη χώρα στο πλήγωμα της εικόνας της και τους πολίτες της στα μνημόνια, που καταρράκωσαν τη ζωή πάρα πολλών ανθρώπων στην Ελλάδα.

Σήμερα ο Γιώργος Παπανδρέου επανέρχεται, παρά τις μεγάλες ήττες του, ταράζοντας το τοπίο, σχεδόν από το πουθενά. Ολη η πολιτική ιστορία του ακροβατεί ανάμεσα σε ένα δίπολο. Είτε θα επικρατήσει η χλεύη για τις αποτυχίες του -προσωπικές, εικόνας και πολιτικές- είτε θα επικρατήσει η λάμψη του θυμικού της πρώην ιδιοκτησίας του ΠΑΣΟΚ από την οικογένεια Παπανδρέου, έλκοντας πάλι πίσω στο συγκεκριμένο κόμμα ψηφοφόρους από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ταυτόχρονα, αυτή η υποψηφιότητα, όπως και να το κάνουμε, έχει ένα μέγεθος και εκτόπισμα, φυσικά σαν ένα νόμισμα με δύο ετερόκλητες όψεις, που συμπιέζει τα μεγέθη των υπόλοιπων υποψηφίων μικραίνοντάς τους.

Και το μεγάλο δίλημμα είναι αν θα επικρατήσει η χλεύη ή το θυμικό, που θα διαπεράσει ολόκληρο τον προεκλογικό αγώνα όλων των υποψηφίων. Ωστόσο, το όραμα για την Ελλάδα παραμένει από όλους ένα ερώτημα.