Αν δεν υπάρξει κάποιος απρόβλεπτος παράγοντας για να ανατρέψει τα «δεδομένα» στον πρωθυπουργικό σχεδιασμό (ή στις προθέσεις), η χρονιά που ήδη διανύει τα πρώτα της εικοσιτετράωρα θα είναι προεκλογική. Και όχι εκλογική.

Αυτό το «αν», σε συνδυασμό με το κοινωνικό – πολιτικό σκηνικό που μοιάζει με κινούμενη άμμο, προσδίδει αρκετή ασάφεια και σίγουρα δεν παρέχει ακλόνητη ασφάλεια στην εκπόνηση στρατηγικών. Με απόλυτη σαφήνεια «μιλούν» και οι δημοσκοπήσεις οι οποίες -ασχέτως των ποσοστών- δείχνουν να συμφωνούν σε τρία κομβικά σημεία: στο ποιο κόμμα θα είναι πρώτο (και με σημαντική διαφορά), στα συναισθήματα των πολιτών (οι οποίοι είναι αρνητικά φορτισμένοι) και στην απήχηση πιθανών νέων πολιτικών κινήσεων (που ακολουθεί πτωτική πορεία). Αρα, φαίνεται ότι αφενός τα κατεστημένα πολιτικά σχήματα, αλλά και οι επίδοξοι μελλοντικοί «παίκτες», δεν πείθουν, αφετέρου οι πολίτες είναι σε αναζήτηση, αναμένοντας «κάτι». Κάπως έτσι, δίνεται η εντύπωση ότι υπάρχει μια ισορροπία δυνάμεων στο «σύστημα». Αλλωστε, στα μαθηματικά του χάους η ισορροπία είναι το αποτέλεσμα της συνύπαρξης πολλών μεταβλητών.

Στην αντίστοιχη στιγμή πριν από έξι-επτά χρόνια, και μετά τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, κυρίως ο Κυριάκος Μητσοτάκης -και κατ’ επέκταση η Ν.Δ.- είχε δύο χαρακτηριστικά που διατάραξαν την τότε ισορροπία και τα οποία εξασφάλισαν τη νίκη το 2019: «ταύτιση» (των πολιτών με ένα νέο πρόσωπο που «κάτι» υπόσχεται και λέει) και «προοπτική» (να αλλάξει η χώρα και να γίνει «Ευρώπη»). Στην επικράτηση του 2023, σε αυτά τα δύο χαρακτηριστικά προστέθηκε και η αίσθηση της «καλής διαχείρισης κρίσεων» την περίοδο 2019-2023.

Πλέον τα πράγματα είναι αρκετά διαφορετικά και οι αναμφισβήτητα θετικές εικόνες –π.χ. μακρο-οικονομικές επιτυχίες, σπουδαίες συμφωνίες και διεθνής αναβάθμιση της χώρας- συγκρούονται… μετωπικά με την αδυσώπητη καθημερινότητα της πλειονότητας των πολιτών.

Το επόμενο έτος, η κυβέρνηση, η Ν.Δ. και προφανέστατα ο πρωθυπουργός είναι υποχρεωμένοι να αναζητήσουν τη νέα… μεταβλητή που θα αλλάξει την εκλογική εξίσωση η οποία «δείχνει» επικράτηση μεν, αλλά με δυσκολία «κυβερνησιμότητας».

Στην αναζήτηση της μεταβλητής χρειάζεται να κινηθούν σε δύο άξονες: να (ξανα)εμπνεύσουν πίστη (σε «κάτι») και να επιλέξουν θέματα με τα οποία θα «κερδίσουν» τους πολίτες, όχι δημαγωγικά, αλλά δίνοντας λύσεις. Και τα δύο είναι δύσκολες… ασκήσεις: η πίστη των πολιτών έχει κλονιστεί, η δε κυβέρνηση από καλός διαχειριστής κρίσεων έγινε παραγωγός αυτών!

Αν δεν γίνουν τα παραπάνω για να βρεθεί η μεταβλητή, σοβεί ο κίνδυνος να εμφανιστεί η… παράφρων μεταβλητή που θα ανατρέψει εντελώς την ισορροπία δυνάμεων. Και τότε δεν θα μιλάμε απλά για μαθηματικά του χάους αλλά για το… ίδιο το χάος αυτό καθαυτό.