Πάλι «πέσαμε από τα σύννεφα»

Το τηλεοπτικό στερεότυπο που χρησιμοποιώ ως τίτλο είναι ίσως η πιο ξεπερασμένη αρχή ενός ρεπορτάζ που θα κάνουν όλοι οι δημοσιογράφοι οι οποίοι μπαίνουν σήμερα στο επάγγελμα, όπως ακριβώς το έκανα και εγώ πριν από 26 χρόνια. Θέμα: Οι πλημμύρες. Τα ερωτήματα τίθενται κατά ριπάς: Γιατί πλημμυρίζουν τα φρεάτια και οι δρόμοι; Σχετίζονται οι αποφραχθέντες αγωγοί ομβρίων; Ηταν ελλιπής η αντιπλημμυρική μελέτη; Είναι λανθασμένη η κλίση του εδάφους που δεν διασφαλίζει την απαιτούμενη απομάκρυνση των υδάτων; Πού ήταν οι πυροσβέστες; Τι έκαναν οι δήμαρχοι; Γιατί η κρατική μηχανή απορρυθμίστηκε και άλλα πολλά. Ολα αυτά τα ρωτάμε σαν να είμαστε Βέλγοι τουρίστες στο κέντρο της Αθήνας που χορεύουν «Μπάλλο» για να αποφύγουν τα νερά από τα διερχόμενα αυτοκίνητα. Ξεχνάμε ότι μέχρι «χθες» οι κακοτεχνίες και η προχειρότητα ήταν κανόνας στις κατασκευές του κέντρου ή της περιφέρειας. Τα σπίτια πολλών εξ ημών οικοδομήθηκαν σε κοίτες εν υπνώσει και ανενεργούς χείμαρρους, με την πολιτεία να τα νομιμοποιεί με λογαριασμούς ΔΕΚΟ και δημοτικά τέλη. Ξεχνάμε ως αξιωματική αντιπολίτευση αυτά που κάναμε (ή μάλλον δεν κάναμε) και ζητάμε από την κυβέρνηση τον «λογαριασμό» γι’ αυτά που ως αξιωματική αντιπολίτευση υποσχόταν ότι θα διόρθωνε. Στο τέλος της ημέρας, ξεχνάμε το πρόβλημα, που είναι η περιβαλλοντολογική κρίση και η ανάγκη συναίνεσης και κοινής στρατηγικής για μια αποτελεσματική αντιμετώπιση.