Το ζητούμενο για την πολιτεία είναι πλέον να δικαιώσει τη μνήμη των πέντε γυναικών και να φροντίσει να μη χαθεί άλλος εργαζόμενος, οικοδομώντας ένα ρεαλιστικό πλαίσιο για να καταστήσει οποιαδήποτε αβλεψία ή παρανομία ασύμφορη για επικίνδυνες επιχειρήσεις. Το κλίμα των τελευταίων ημερών σπρώχνει (ξανά) τη συζήτηση που πρέπει να γίνει στη λάθος κατεύθυνση. Τα κόμματα περιχαρακώνονται στον ρόλο του καταγγέλλοντος (ακόμα και αυτά που κυβέρνησαν και επομένως τους αναγνωρίζεται de facto συνυπαιτιότητα) και, με εκπεφρασμένη έστω και υπονοητικά την κατηγορία της ηθικής αυτουργίας στην κυβέρνηση, νοιάζονται μόνο για τα μικροπολιτικά οφέλη από την τραγωδία.

Η κυβέρνηση αναζητεί να βρει ποιες υπηρεσίες δεν λειτούργησαν (πάλι) και αν το θεσμικό πλαίσιο επαρκεί για να διορθώνει τις παρατυπίες. Ομως η συζήτηση που πρέπει να γίνει δεν γίνεται. Και αυτή έχει να κάνει με την άμεση λειτουργία μιας ανεξάρτητης Αρχής, η οποία θα στελεχωθεί από επιστήμονες, μηχανικούς, πολεοδόμους, πυροσβέστες και δικηγόρους για να ολοκληρώνει αυτοτελείς ελέγχους σε εργοστασιακές μονάδες. Να έχει την αρμοδιότητα επιβολής προστίμου, να αφαιρεί άδειες λειτουργίας και να μη δέχεται εξωγενείς παρεμβάσεις για ευνοϊκή μεταχείριση όσων δεν συμμορφώνονται. Η παρούσα σύγκρουση αρμοδιοτήτων, το χαλαρό νομοθετικό πλαίσιο και η ανεπάρκεια των κλιμακίων ελέγχου κανονικοποιούν την αμέλεια και την αδιαφορία. Και όλα αυτά συμβαίνουν ενώ το κράτος τα τελευταία πέντε χρόνια αύξησε τους ελέγχους κατά 100%. Φανταστείτε σε ποιο επίπεδο βρισκόμασταν πριν από αυτά τα πέντε χρόνια…