Οποτε υπάρχει υποψία κοινωνικής αναταραχής στην τουρκική επικράτεια, εμφανίζονται πολωτικοί τίτλοι στον συμπολιτευόμενο του Ερντογάν Τύπο και διαγωνισμός εχθροπάθειας από τις αντιπολιτευόμενες εφημερίδες. Σε επίπεδο συμβολισμού, για τον μέσο Τούρκο στα ενδότερα της χώρας η Ελλάδα είναι πλέον ο δράκος του κυβερνητικού παραμυθιού ή ο κακός μιας εύπεπτης τουρκικής σαπουνόπερας. Δηλαδή το σκηνικό της απόλυτης προπαγάνδας με τον φιλοκυβερνητικό Τύπο να εντάσσει την Αθήνα σε έναν ομοαξονικό συνασπισμό σκοταδιστών απέναντι στον «ήρωα» γιαλαντζί σουλτάνο!

Επομένως, όταν Τούρκοι αξιωματούχοι διατυπώνουν απειλές για στρατιωτική επίλυση διαφορών, αυτές ακούγονται στα αυτιά του μέσου Τούρκου πολίτη ως απολύτως δίκαιες! Ταυτόχρονα, ο αντιπολιτευόμενος Τύπος πιέζει για ακόμα περισσότερη «ηθική» στην πολιτική της κυβέρνησης, αποδυόμενος σε έναν διαγωνισμό εχθροπάθειας απέναντι στην Ελλάδα. Τώρα το αφήγημα του Ερντογάν έχει δράκο, άλλοθι και το κοινό μαζί του. Μπορεί η αλήθεια να θυσιάζεται στον βωμό του παραμυθιού, αλλά ποιος ενδιαφέρεται για την πραγματικότητα στην Αγκυρα; Σίγουρα, πάντως, όχι ο Ερντογάν…