Τι ανάπτυξη θέλουμε;

Με την ψήφο τους την περασμένη Κυριακή, οι Ελληνες -εμμέσως πλην σαφώς- έδωσαν απάντηση σε καίρια ερωτήματα για την επόμενη ημέρα στην οικονομία. Εστειλαν μήνυμα προς τους διεκδικητές της εξουσίας για το μοντέλο ανάπτυξης που προτιμούν έτσι ώστε -μετά από 10 εξαιρετικά δύσκολα χρόνια- η χώρα μας να εξέλθει από τη στενωπό της κρίσης, να επουλώσει τις πληγές των μνημονίων και να επιστρέψει σε τροχιά ευημερίας.

Δύο εβδομάδες πριν από τις κάλπες, η κυβέρνηση ανακοίνωσε μια σειρά από μέτρα ανακούφισης της κοινωνίας, τα οποία, όμως, ούτε άλλαξαν τα δημοσκοπικά ευρήματα μέχρι τις εκλογές ούτε επηρέασαν το τελικό εκλογικό αποτέλεσμα.

Οι πολίτες δεν έδωσαν στις παροχές την ψήφο εμπιστοσύνης που είχε ζητήσει ο πρωθυπουργός.

Αποδοκίμασαν ή δεν στήριξαν μια οικονομική πολιτική διαχείρισης της φτώχειας που βασίζεται στην εξάντληση της φοροδοτικής ικανότητας και των αντοχών του μεγαλύτερου και πλέον παραγωγικού τμήματος της κοινωνίας, με στόχο την επιστροφή ψιχίων στο ασθενέστερο κομμάτι της.

Μια οικονομική πολιτική που στοχεύει μόνο στην παροδική και ευκαιριακή τόνωση της οικονομίας μέσω της κατανάλωσης.

Στον αντίποδα, οι πολίτες έκλεισαν το μάτι στο μοντέλο που επαγγέλλεται η σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση, το οποίο βασίζεται στην προσέλκυση επενδύσεων, στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, στη μεταρρύθμιση και στην ανασυγκρότηση κράτους και οικονομίας, στη δημιουργία νέου πλούτου για τη χώρα και την κοινωνία.

Το αίτημα των πολιτών υποβλήθηκε στην κάλπη και είναι ξεκάθαρο. Η υλοποίησή του, από όποια πολιτική δύναμη αναλάβει τα ηνία μετά την αναμέτρηση της 7ης Ιουλίου, προϋποθέτει σχέδιο και σκληρή δουλειά.