Ως πότε lockdown;

Από το 2008 δομήθηκε μια ιεραρχία στην Ε.Ε., αν και, κατά τρόπο εντελώς αντιφατικό, θεωρείται εξίσου αυτή ότι αποτελεί συνομοσπονδία ισότιμων μεταξύ των κρατών-μελών. Εκτοτε είναι η Γερμανία αυτή που άρχει και η Γαλλία. Ο πολύς κόσμος, βέβαια, συνεχίζει να πιστεύει ότι οι λοιποί ηγέτες, μεταξύ των οποίων οι δικοί του, έχουν ακόμα ισχύ να διαφοροποιηθούν. Πρόκειται για ψευδαίσθηση. Γι’ αυτό και σε αυτήν την κρίση ό,τι επιβάλλει η Γερμανία θα γίνει, όπως και το 2010 έγινε, όταν υποδούλωσε χώρες και χώρες με μνημόνια. Μέτρα στέρησης των ελευθεριών μας λίγο πολύ ίδια παντού θα εφαρμοστούν. Λίγη σημασία θα έχουν οι διαφοροποιήσεις ανά χώρα των επιδημιολογικών δεδομένων. Αφού, λοιπόν, η Μέρκελ ανακοίνωσε lockdown για τις επόμενες 8-10 βδομάδες στη χώρα της, και εδώ το lockdown θα παραταθεί. Οι αντοχές και οι ανοχές μας βέβαια όλο και εξαντλούνται. Η μελαγχολία διαχέεται κατά πλάτος και βαθύτερα στην κοινωνία. Στέρηση ελευθερίας κίνησης με απαγορεύσεις κυκλοφορίας μετά από κάποια ώρα, όπως κι εκτός της περιοχής που διαβιούμε, ακόμα και σε πόλεμο θα ήταν αδιανόητες, εκτός αν τις επέβαλαν κατοχικές δυνάμεις. Στέρηση ελευθερίας, όπως η οικονομική, απαγορεύοντας στον κόσμο να δουλεύει για να έχει εισόδημα να ζήσει και σε πόλεμο ακόμα θα ήταν αδιανόητη. Η οικονομική ελευθερία του ανθρώπου, πάντως, αποτελεί νομικά κατοχυρωμένο δικαίωμα. Τώρα για κάποιους αυτή ισχύει και για κάποιους όχι, για άλλους λιγότερο, για άλλους περισσότερο. Σκοπός, πάντως, όλων αυτών των μέτρων που μας επιβάλλονται είναι να γίνονται όλα στη ζωή μας φριχτά, ζοφερά και απροσπέλαστα. Περιορισμοί λοιπόν εφαρμόζονται, αν και επιφέρουν διακρίσεις μεταξύ επαγγελμάτων, αν και προκαλούν ψυχικά τραύματα και οικονομική φρίκη σε κάθε υγιή. Μπορεί, λοιπόν, να θεωρηθούν θεμιτοί περιορισμοί των ελευθεριών μας; Μήπως ήρθε η ώρα να αναρωτηθούμε για το ποιος αποφασίζει για τη ζωή μας και να σκεφτούμε ως πολίτες ότι έχουμε δικαιώματα;