Ανάσταση!

Παρακολούθησα τη λειτουργία της Ανάστασης στην εκκλησία του Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου, στην οδό Σκουφά. Είδα τον πρωθυπουργό κατά τη διάρκειά της να στέκεται με τη λαμπάδα του στο πλατύσκαλο. Υπουργοί δεν υπήρχαν, ούτε άλλοι επίσημοι. Είχε την οικογένειά του δίπλα του, γύρω γύρω οι πιστοί. Μου άρεσε αυτό που έβλεπα. Iσως γιατί πλησίαζε και η στιγμή της άλλης «ανάστασης» με την άρση απαγορεύσεων, που μας αφαίρεσαν επί ένα χρόνο τώρα την «κανονική» ζωή. Oσο δύσκολο κι αν ήταν να σεβαστείς τέτοιες απαγορεύσεις, ο κόσμος εντέλει συμμορφώθηκε, υποβαλλόμενος σε ψυχικό μαρτύριο και ίσως μη αντιλαμβανόμενος τις επιπτώσεις. Φοβισμένος, δεν μπόρεσε καθαρά να σκεφτεί ότι δεν μπορεί να αποτελούν «λύση» προς αντιμετώπιση του κορωνοϊού τα παρατεταμένα lockdowns, οι απαγορεύσεις και τα πρόστιμα, αν δεν υπάκουε σε στέρηση ελευθεριών, που είναι συνυφασμένες με την ίδια τη ζωή. Ελευθεριών που δεν τις «παραχωρεί» το κράτος και γι’ αυτό δεν μπορεί να τις στερήσει, χωρίς να δικαιολογείται επαρκώς το «γιατί». Η όλη εικόνα, πάντως, το Μεγάλο Σάββατο έδειχνε ότι το μέτρο της μεταξύ μας τήρησης αποστάσεων, ως απαγόρευσης γειτνίασης με υποδεκάμετρο, δεν είναι απαραίτητο, οι μάσκες αρκούν. Ουδείς δυσφόρησε κατά την Ανάσταση λόγω εγγύτητας. Ηταν εμφανές, μάλιστα, ότι διά αυτής προκαλείτο ευφορία ψυχής, ότι επανέρχετο η απωθημένη λόγω τέτοιου μέτρου «χαρά» ζωής. Η μη απόσταση σε δημόσιο χώρο έπαψε να αποτελεί ερέθισμα προς ενόχληση ή αφορμή για καβγά. Κανείς δεν αισθάνθηκε ότι ο «άλλος», όσο κοντά και αν βρέθηκε, τον απειλεί. Ουδείς διανοήθηκε να ξεσπάσει στον διπλανό του, να εκδηλώσει έχθρα, να βάλει φωνές για τη δέουσα απόσταση! Ολα έδειχναν ότι γυρίζει ο κόσμος σελίδα. Προς μια ωριμότερη στάση. Οτι είναι θέμα χρόνου να επανακτήσουμε τους ξεχασμένους καλούς μας τρόπους, τη φυσική μας ευγένεια, τον πολιτισμένο μας κώδικα, μετά από τόσο ψυχικό κόστος που καταβάλαμε, πιεσμένοι και αλληλοϋποβλεπόμενοι τηρητές ανελεύθερων μέτρων, επιτέλους Ανάσταση, «πολιτική» Ανάσταση!