Δεν φοβόμαστε

Oταν ο Πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος αποφάσισε να εκμεταλλευτεί η Κύπρος ως χώρα κυρίαρχη τον υποθαλάσσιο πλούτο της, πίστευε ότι θα αποκτούσε μέσω εταιρειών-ενεργειακών κολοσσών, οι οποίες θα αναλάμβαναν το έργο εξόρυξης, συμμαχίες με κράτη ισχυρά. Η Τουρκία, η οποία από το 1974 παρανόμως κατέχει ένα τμήμα της Κύπρου, εκτίμησε τότε ο Πρόεδρος, δεν θα μπορούσε να υποστηρίξει «κόντρα» στους διεθνείς νόμους ότι έχει δικαίωμα να εκμεταλλευθεί τέτοιους πόρους ανεξάρτητου και κυρίαρχου κράτους. Απέφυγε, παρά τις ασκηθείσες τότε πιέσεις, ο Τάσσος Παπαδόπουλος την υπογραφή του κατάπτυστου σχεδίου Ανάν, που στόχευε μεταξύ άλλων στη συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων, με τη δήλωση «παρέλαβα κράτος, δεν θα παραδώσω κοινότητα». Οπότε δεν απέμενε στην Τουρκία παρά να ανακοινώσει ότι έχει αυτή η ίδια δικαιώματα επ’ αυτού του πλούτου και ότι προτίθεται να τον εκμεταλλευτεί. Ο νυν Πρόεδρος, Νίκος Αναστασιάδης, κατ’ επίκληση του οφειλόμενου σεβασμού προς την Κύπρο ως κυρίαρχη κρατική οντότητα, βάσει των κανόνων Διεθνούς Δικαίου και των κοινοτικών, ζήτησε παρέμβαση της Ε.Ε. υπέρ του κράτους του και πέτυχε να αναγνωριστεί ότι η Τουρκία με μια τέτοια διεκδίκηση καταστρατηγεί κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου. Το ίδιο πέτυχε, ήτοι να αναγνωριστεί η τουρκική παραβατικότητα, η Ελλάδα. Πρόσφατα, όμως, ο Πρόεδρος Ν. Αναστασιάδης σάλπισε υποχώρηση. Δήλωσε ότι, αν η αντιπαράθεση με την Τουρκία συνεχιστεί, «κινδυνεύει ο κυπριακός Ελληνισμός με αφανισμό»! Αυτή τη δήλωση δεν μπορείς να τη χαρακτηρίσεις «καλή». Γιατί θέτει υπό το πρίσμα φόβου την ισχύ των νόμων που εξ ορισμού ως κοινής αποδοχής διασφαλίζουν έναν κοινό τόπο συνεννόησης μεταξύ κρατών προς αποφυγή συγκρούσεων, όπως και προστασία σε εμφάνιση τέτοιας. Κύπρος και Ελλάδα, μέχρι τώρα, είχαν κοινή στρατηγική περί οχύρωσής των πίσω από τέτοιους κανόνες διεθνούς νομιμότητας. Δεν άνοιγαν διάλογο με την Τουρκία για ζητήματα κυριαρχίας, στα οποία συγκαταλέγονται η οικονομική εκμετάλλευση τέτοιων κοιτασμάτων. Μετά, όμως, από αυτή την «ηττοπαθή» δήλωση του Ν. Αναστασιάδη, μάλλον η Τουρκία θα επιδιώξει να φοβίσει κι εμάς, μήπως και σαλπίσουμε υποχώρηση και καταγράψει «κέρδη». Δεν κινδυνεύουμε λοιπόν τόσο από το τουρκολυβικό μνημόνιο, που ξέρουμε ότι είναι «πρόσχημα» για να ιδιοποιηθεί η Τουρκία μέρος του υποθαλάσσιου πλούτου μας, όσο από το αν εκφοβιστούμε. Ο Ελληνισμός δοκιμάστηκε κι άλλοτε με αφανισμό, αλλά επέζησε.