Δίκαιο έκτακτων συνθηκών

Μετά τη θέσπιση νόμου περί υποχρεωτικού εμβολιασμού του υγειονομικού προσωπικού, μεσοκαλόκαιρο, την κυβέρνηση απασχολεί η επέκταση της υποχρεωτικότητας. Oχι άμεσα, αλλά μόνο αν αποδειχτεί ο κίνδυνος διάδοσης του κορωνοϊού προσεχώς αυξημένος. Φυσικά τυχόν υποχρεωτικός εμβολιασμός προσβάλλει τη νομική υποχρέωση σεβασμού του ανθρώπου να μην υφίσταται επεμβάσεις στο σώμα του χωρίς τη συναίνεσή του. Αλλά ανάλογη έλλειψη σεβασμού εξίσου επεδείχθη με το ξέσπασμα της πανδημίας. Τότε αναιρέθηκε πλήρως η ελευθερία κίνησής μας. Τα lockdowns κρίθηκαν επιβεβλημένα. Αναμφίβολα τούτο αποτέλεσε διεθνή στρατηγική προς αντιμετώπιση της πανδημίας, γι’ αυτό και η εκτεταμένη «πρακτική» των lockdowns. Η κυβέρνηση αναμένει να δει αν ο υποχρεωτικός εμβολιασμός θα αποτελέσει νέα διεθνή στρατηγική και πρακτική. Δεν πρόκειται να πορευτεί μόνη της. Αν η πανδημία δεν υποχωρήσει, θέτει από τώρα το ερώτημα «τι άλλο μένει προς προστασία του πληθυσμού;». Σε περιόδους «κρίσεων», καθώς οι συνθήκες θεωρούνται έκτακτες, οι ηγέτες έχουν τη νομική ευχέρεια να αποφασίζουν σχεδόν τα πάντα. Μάλιστα, καθώς οι κρίσεις διαδέχονται την τελευταία δεκαετία η μία την άλλη, μία «θεμιτή» υπό αυτή την έννοια περιστολή ελευθεριών μας είναι εύκολο να επιβληθεί. Η ελληνική κοινωνία, αφού διχάστηκε αρχικά σε υποστηρικτές του εμβολιασμού και αρνητές, αντιλαμβάνεται τώρα ότι οι αντιρρήσεις σε σχέση με την υποχρεωτικότητα εμβολιασμού δεν βρίσκουν πρόσφορο έδαφος ούτε στα δικαστήρια. Παρόλο που η υποχρεωτικότητα προσβάλλει τον πυρήνα σεβασμού του ανθρώπου ως αξίας αυθύπαρκτης. Γιατί και οι δικαστές τέτοιο «δίκαιο έκτακτων συνθηκών» καλούνται να εφαρμόσουν. Οταν ο κόσμος έχει «μάθει» πια να διοικείται μέσω αλλεπάλληλων κρίσεων υπό δίκαιο έκτακτων συνθηκών, το να καταστεί ο εμβολιασμός υποχρεωτικός για όλους είναι το πιθανότερο. Θα αρκεί μια έξαρση διάδοσης του κορωνοϊού για να καταστεί ο εμβολιασμός αναγκαίος και υποχρεωτικός.