«Παλιγγενεσία»

Μόνο όταν θα υπάρχουν εμβόλια για όλους και η δυνατότητα να επιλέγουμε το εμβόλιο που θα κάνουμε, με βάση το ανοσολογικό μας προφίλ, θα κερδηθεί η μάχη με τον φόβο. Οσο δεν υπάρχουν εμβόλια και οι πολίτες στερούνται αυτή την επιλογή δεν πρόκειται να απαλλαγούμε. Είναι, μάλιστα, τραγικό το δίλημμα που τίθεται σε πολίτες με βεβαρημένο ιατρικό προφίλ, αν πρέπει να κάνουν ή να μην κάνουν εμβόλιο. Για όλα αυτά η «γερμανική» Ε.Ε. έχει τεράστιες ευθύνες. Γιατί δεν φρόντισε να εξασφαλίσει επάρκεια εμβολίων, όπως και το να διατίθενται στους πολίτες με γραπτή λεπτομερή πληροφόρηση από πλευράς φαρμακοβιομηχανιών για ύπαρξη τυχόν επιπλοκών. Νοείται λοιπόν να συνιστούν αυτά δέοντα προγραμματισμό κοινωνικής πολιτικής προστασίας μας από τον κορωνοϊό; Κατ’ αυτόν τον τρόπο, όμως, πέτυχαν οι «κρατούντες» την Ε.Ε., το άτομο να πάψει να αντιμετωπίζεται ως έχον αυθύπαρκτη αξία και η ύπαρξή του να οριστεί μέσω της συλλογικότητας. Το άτομο είναι τίποτα, η κοινωνία και η προστασία της είναι τα πάντα! Παρόλο που κάτι τέτοιο μεταμορφώνει τον καθένα σε απλό μέσο προς προώθηση σκοπού και παύει έτσι ο άνθρωπος να είναι η αρχή και το τέλος κάθε κοινωνικής οργάνωσης, όπως δηλαδή προβλέπεται να είναι στα συντάγματα και στους νόμους. Η «ανοργανωσιά» περί την προμήθεια των εμβολίων, που «Γερμανοί» χειρίστηκαν για λογαριασμό όλης της Ε.Ε., πάντως δεν κρύβεται, όπως και η «αμέλειά» τους να δεσμεύσουν τις φαρμακοβιομηχανίες για έγκαιρη παράδοση. Το ότι η Μέρκελ έφτασε στο σημείο να αντιταχθεί στην πρόταση Μπάιντεν προς απελευθέρωση των πατεντών για τα εμβόλια, γιατί μεσοπρόθεσμα, αν υιοθετείτο αυτή, θα επιταχυνόταν η έξοδος από την κρίση, αλλά θα επερχόταν μείωση κερδών στους φαρμακευτικούς κολοσσούς, αποκαλύπτει σκοπιμότητες. Η «απελευθέρωσή» μας πάντως από σωρεία ανελεύθερων μέτρων συνιστά πολιτική «παλιγγενεσία». Παραείχαμε αφεθεί να υπακούμε στη «διοίκηση» των Βρυξελλών και του Βερολίνου, η οποία δεν λάμβανε υπ’ όψιν της, ούτε λογάριαζε τον άνθρωπο. Καιρός ήταν!