Πολιτική παρακμή και κορωνοϊός

Χώρες που σέβονται τις κοινωνίες τους, όπως ΗΠΑ και Βρετανία, αποφάσισαν, παρά τον κορωνοϊό, να άρουν τα μέτρα στέρησης «φυσικών» ελευθεριών των πολιτών τους, μέτρα που θυμίζουν «περιοριστικά μέτρα» που επιβάλλονται σε υπόλογους στη Δικαιοσύνη. Σημειωτέον, ούτε εκεί έχει επιτευχθεί ανοσία στον πληθυσμό, όμως προχώρησαν στο αυτονόητο. Ηραν τα μέτρα απαγόρευσης στην κίνηση, όπως και στις δράσεις των πολιτών, μέτρα που δεν δικαιολογούνται σε ελεύθερες κοινωνίες, όταν η ισχύς τους παρατείνεται. Εγινε κατανοητό ότι η υγειονομική κρίση έθετε διά της «περιστολής» της εργασίας ζήτημα οικονομικής περιθωριοποίησης εκατομμυρίων πολιτών και ότι μετεξελίσσετο επιπλέον σε κρίση κοινωνική και δημοκρατική. Στην Ε.Ε., πάντως, εξαιτίας της Γερμανίδας καγκελαρίου που αποφάσισε να παρατείνει τέτοια μέτρα στη χώρα της, βρισκόμαστε, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει εκτός Ε.Ε., να συζητάμε αν καλώς ή όχι στερούμεθα ελευθερίες! Υπό τον φόβο μη μας πλήξει το «κακό», αναρωτιόμαστε αν θα έπρεπε ή όχι να κάνουμε Πάσχα στο χωριό και αν είναι σωστό που θα ανοίξουν η εστίαση και το λιανεμπόριο. Εχει χαθεί από τα μάτια μας η ολόπλευρη διάσταση του ανθρώπου ως όντος ελεύθερου. Εχουμε απολέσει την ικανότητα να ερμηνεύουμε την καταπίεση που κρύβουν τέτοιου τύπου απαγορεύσεις. Η συζήτηση περιορίζεται σε διαξιφισμούς μεταξύ πλειοψηφίας και αντιπολίτευσης για την αποτελεσματικότητα ή μη των μέτρων και για το ποιο θα είναι το δημοσιονομικό τους κόστος και αν εν τέλει θα οδηγηθούμε ως χώρα σε «έλλειμμα». Αν δούμε, όμως, τις εξελίξεις υπό πολιτικό πρίσμα, τι βλέπουμε; Κοινωνίες εκτός Ε.Ε., που αποτελούν φάρους πολιτικού φιλελευθερισμού, να είναι πιο ελεύθερες και ίσοι οι πολίτες τους στην κρίση αυτή από ό,τι εμείς στην Ε.Ε. «Πώς», λοιπόν, παράγονται άλλες συνθήκες κατ’ αποτέλεσμα εκτός Ε.Ε. και άλλες εντός Ε.Ε.; Αναρωτιόμαστε; Αν όχι, μήπως «πολιτικά» παρακμάζουμε; Γιατί η κρίση αυτή μετέθεσε το όριο που διακρίνει την ελεύθερη κοινωνία από την ανελεύθερη. Οπότε, μήπως συνειδητά δώσουμε «τέλος» στην παρακμή;