«Σκληρό ροκ»

Ξαφνικά «σκληρό ροκ» παίζεται «επί σκηνής». Η σκανδαλολογία έχει την πρώτη θέση στην ατζέντα κυβέρνησης - αντιπολίτευσης, καθώς αναδείχθηκε ότι επιχειρηματίας, διεκδικήσας τηλεοπτική άδεια στον διαγωνισμό χορήγησης τηλεοπτικών αδειών του 2016, μπόρεσε να συμμετάσχει σε αυτόν γιατί η τότε κυβέρνηση τον προέτρεψε και τον βοήθησε να δανειοδοτηθεί. Αν πράγματι βοηθήθηκε, όπως ο ίδιος αποκαλύπτει, και δεν υπήρχαν κατά τη δανειοδότησή του αξιόπιστες εγγυήσεις, πρόκειται για καταγγελία μεγατόνων. Ομως και ο επιχειρηματίας είναι άμοιρος οιασδήποτε ευθύνης; Η σημερινή αντιπολίτευση σθεναρά αντέδρασε στην καταγγελία αυτή, με το επιχείρημα ότι δεν ευσταθούν όσα ο επιχειρηματίας όψιμα διατείνεται. Γιατί αυτός και όσοι προβάλουν αυτήν την εκδοχή του επιχειρηματία ξεχνούν επιλεκτικά και κατ’ επέκταση σκόπιμα ότι είναι αυτή η οποία ως κυβέρνηση το 2016 απέκλεισε τελικά αυτόν από τον διαγωνισμό τηλεοπτικών αδειών, λόγω αφερεγγυότητας. Μετά όμως και τις προηγηθείσες αποκαλύψεις διά μαγνητοταινιών και από άλλον επιχειρηματία ότι συνομιλούσε και αυτός με την τότε κυβέρνηση για να του παρασχεθούν διευκολύνσεις επί άλλου ζητήματος, το όλο «σκηνικό» μας έχει αφήσει εμβρόντητους. Το «κακό» είναι ότι παγιώνεται η αντίληψη ότι η προηγούμενη κυβέρνηση συνομιλούσε με άτομα που επεδίωκαν να κάνουν δουλειές και να προωθήσουν τα συμφέροντά των κατά παράκαμψη κανόνων δικαίου κι ότι κάποιος ή κάποιοι θέλησαν να τους ευνοήσουν. Εντέλει, όμως, τα άτομα αυτά δεν ευνοήθηκαν και γι’ αυτό την καταγγέλλουν! Οταν, όμως, η κοινωνία έχει καταστεί πλήρως καχύποπτη για ύπαρξη συναλλαγών μεταξύ επιχειρηματιών και πολιτικών, που λειτουργούν ως «διαμεσολαβητές» σε δουλειές προς χάριν συμφερόντων επιχειρηματιών, είναι δύσκολο ξαφνικά να διακρίνει λεπτομέρειες σημαντικές, όπως η ανωτέρω. Μια σκιά απαξίωσης της πολιτικής απλώνεται λοιπόν και μόνο για τον «λόγο» ότι «πολιτικοί» κατέστησαν «επιχειρηματίες» συνομιλητές των. Φυσικά και ευθύνονται επειδή δεν κράτησαν τη δέουσα απόσταση, πιστεύοντας αφελώς ότι μπορούν να συνομιλούν και να διευκολύνουν επιχειρηματίες, ως να πρόκειται περί «φίλων». Εντούτοις, το κύριο συμπέρασμα είναι ότι υπάρχουν επιχειρηματίες που πιστεύουν ότι μπορούν να πιέσουν τους πολιτικούς με σκοπό τη χειραγώγησή των και οι πολιτικοί πέφτουν στην παγίδα! Γιατί δεν συνειδητοποιούν έγκαιρα ότι κατά κανόνα οι «επιχειρηματίες» δεν είναι «φίλοι». Κάθε επιχειρηματίας επιδιώκει το στενό συμφέρον του, ενώ ο πολιτικός καλείται να εξυπηρετήσει το δημόσιο συμφέρον. Ανάμεσα σε αυτά τα δύο συμφέροντα καμία άμεση διαπραγμάτευση δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Μόνο κανόνες δικαίου, εξίσου ισχύοντες για όλους.