Υγιαίνετε, υγιαίνετε

Αναμενόμενο ήταν από την περασμένη άνοιξη ότι θα είχαμε έξαρση διάδοσης του κορονοϊου το φθινόπωρο κι ότι μαζί θα επέστρεφαν μέτρα αντιμετώπισής του. Η Ελλάδα δεν θα μπορούσε ν’ αποτελέσει εξαίρεση. Το Ισραήλ ήδη πήρε μέτρα, η Μ.Βρετανία επίσης. Πάντως δεν πρόκειται να ξανακλείσουν οι κυβερνήσεις τις κοινωνίες των στα σπίτια, όπως έγινε όταν εμφανίστηκε η πανδημία. Η οικονομία δεν το αντέχει. Το πρώτο «σοκ» απ’ ότι ζήσαμε όλοι οι λαοί διεθνώς κατεγράφη στην συλλογική μας μνήμη. Το καλοκαίρι πλήθυναν οι φωνές «ειδικών» που υποστήριζαν ότι πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τον κορονοϊό, πιθανόν δεν θα εξαφανιστεί ποτέ. Αυτό δήλωσε κι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας. Αναμενόμενο λοιπόν ήτο, ότι ο πρωθυπουργός μας θα έπαιρνε μέτρα, όπως ήδη πήρε για την εξ αποστάσεως εργασία. Γι’ αυτό και μας προειδοποίησε. Θα πάρει κι άλλα, βέβαιο είναι. Φταίμε κι εμείς που δεν συμμορφωνόμαστε. Σε πάρκα, πλατείες καλά κρατούν συνάξεις - «πανηγύρια». Από όσα είπε ο πρωθυπουργός κρατώ πάντως ότι είπε πως θ’ αλλάξει η καθημερινότητά μας! Άραγε όμως κατά πόσο και σε σχέση με ποιές εκφάνσεις της; Μήπως θα υπάρξουν αλλαγές σ’ όλες τις εκφάνσεις της οικονομικής και κοινωνικής δραστηριότητας λόγω υγειονομικής κρίσης; Κατ’ επίκληση της ανωτέρω κατάστασης ανάγκης προς συλλογική αυτοπροστασία; Ποιά μέτρα λοιπόν; Η δήλωση αυτή προϊδεάζει για ριζικές πάντως αλλαγές! Ο λαός σε τέτοιες περιπτώσεις κάνει υπομονή, καθώς πιστεύει πως όλα αργά ή γρήγορα θα επιστρέψουν στην κανονικότητα, στο φυσιολογικό, ενώ τα πάντα γύρω μας με αιτία μια κρίση όπως αυτή μπορούν να μετασχηματιστούν! Ισχύει ότι σε τέτοιες περιπτώσεις η εκτελεστική εξουσία μπορεί να λάβει σχεδόν κάθε μέτρο, εν κατακλείδι να κάνει ότι θέλει. Οπότε ο ρόλος της αντιπολίτευσης καθίσταται ακόμα πιο σημαντικός στο να ελέγχει την κατάσταση από υγειονομικής άποψης σε σχέση με τα μέτρα, ειδικά υπό το πρίσμα πολιτικών επιπτώσεων σε ελευθερίες και δικαιώματα νομοθετημένα. Κύρια προτεραιότητα όλων βέβαια συμπολίτευσης - αντιπολίτευσης θα πρέπει να είναι η νίκη στην μάχη με τον κορονοϊό άμεσα αυτό το φθινόπωρο. Αλλά, αν όπως λένε, θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τον κορονοϊό και καθώς το εμβόλιο αργεί, το «υγιαίνετε, υγιαίνετε» μπορεί να καταλήξει μόνιμη δικαιολογία και επωδός για κάθε δραματική αλλαγή της καθημερινότητάς μας. Όπως και του ψυχισμού μας. Γιατί κι αυτός ο ήπιος φόβος, χαμηλής έντασης, φόβος λογικός και επίμονος αρκεί για να συμβεί κάτι τέτοιο. Οπότε το «υγιαίνετε, υγιαίνετε» σε ζωή υπό διαρκή φόβο και επιβολή μέτρων σε ποιόν θα αρκεί, ποιόν θα ικανοποιεί;