Εγκληματικότητα

To τελευταίο διάστημα η δολοφονική δράση του οργανωμένου εγκλήματος στη χώρα εντείνεται. Φαίνεται ότι εκείνο το προεκλογικό «νόμος και τάξη» της Ν.Δ. αφορούσε τα… Εξάρχεια και τις διαδηλώσεις. Ομως, μαζί με την έξαρση της εγκληματικότητας έχουμε και την αξιοποίησή της από τους θύλακες του ρατσισμού και του εθνικισμού, που παραποιώντας την πραγματικότητα επιχειρούν να διασπείρουν το δηλητήριό τους.

Ας το ξεκαθαρίσουμε: Η σύνδεση της εγκληματικότητας με φυλετικά ή εθνικά χαρακτηριστικά είναι αυθαίρετη, είναι ιδεοληπτική και κυρίως είναι επικίνδυνη. Αυτοί που αποδίδουν τα εγκλήματα βίας στη μετανάστευση θα πρέπει να εξηγήσουν πώς δράστες ειδεχθών εγκλημάτων (π.χ. υπόθεση Τοπαλούδη) είναι Ελληνες. Κάποιοι, δε, μαγειρεύουν τα στατιστικά στοιχεία για να «νομιμοποιήσουν» τα δυσώδη συμπεράσματά τους. Αλλά η μόνη στατιστική που έχει αξία εδώ είναι ότι, όταν διαπράττονται εγκλήματα, π.χ., κατά της ιδιοκτησίας, αυτό συνδέεται με τη στέρηση βασικών για τη διαβίωση μέσων των κοινωνικών στρωμάτων απ’ όπου αντλεί μέλη το έγκλημα, ή ότι όσο περισσότερο διακυβεύεται η επιβίωση στρωμάτων σε μια κοινωνία τόσο λιγότερο μπορεί να αποκλειστεί η κορύφωση της επιθετικότητας ή της βιαιότητας εκ μέρους μελών τους.

Τα ανωτέρω χαρακτηριστικά προφανώς και δεν δικαιολογούν το έγκλημα. Αλλά άλλο τόσο, όμως, και δεν συνδέονται με την καταγωγή του δράστη ή με την κουλτούρα της χώρας από την οποία προέρχεται, αλλά με τις συνθήκες κοινωνικής του διαβίωσης. Οποιαδήποτε άλλη προσέγγιση θα μπορούσε «ευχερώς», όπως πολύ σωστά τονίζει σε σχετικό της άρθρο η κυρία Αικατερίνη Μάτση, αντιεισαγγελέας Εφετών και αντιπρόεδρος β’ της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, «να χαρακτηριστεί ξενοφοβική και ακραία».