Ποδόσφαιρο: Προσομοίωση ζωής!

Η φράση του Γάλλου αναλυτή Κριστιάν Μπρομπερζέ είναι αξεπέραστη: «Ποδόσφαιρο: το πιο σημαντικό ασήμαντο πράγμα του κόσμου». Ή, όπως έλεγε ο Μπιλ Σάνκλι, αυτή η μεγάλη μορφή του αγγλικού ποδοσφαίρου και αναμορφωτής της Λίβερπουλ, «το ποδόσφαιρο δεν είναι ένα απλό ζήτημα ζωής και θανάτου. Είναι κάτι πολύ ανώτερο»!

Η μπάλα είναι ο τελευταίος ίσως συλλογικός μηχανισμός ταύτισης του «εγώ» με το «εμείς». Κανένα άλλο παιχνίδι δεν μετατράπηκε σε οικουμενική γλώσσα όπως το ποδόσφαιρο.

Μια τόσο δημοφιλής υπόθεση δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη από εκείνους που θέλουν να καθορίζουν τις ζωές των ανθρώπων. Εταιρείες, κυβερνήσεις, κοινωνικοί σχηματισμοί προσπαθούν, αξιοποιώντας τον μηχανισμό της ταύτισης με την άλφα ή βήτα ποδοσφαιρική ομάδα, σε συλλογικό ή εθνικό επίπεδο, να κερδίσουν προσεταιριζόμενοι την «πελατεία» του αθλήματος.

Αυτό που ξεχνούν μέσα στην απληστία τους είναι ότι ο «πελάτης» έχει ψυχή. Κι ότι χωρίς οπαδούς, χωρίς φιλάθλους, χωρίς την κερκίδα, ποδόσφαιρο δεν υπάρχει. Οι «12», που επεδίωξαν να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη της ήδη υφιστάμενης ποδοσφαιρικής «παράγκας» του πλανήτη, το διαπίστωσαν με πολύ οδυνηρό για τα σχέδιά τους τρόπο.

Γιατί στην μπάλα, όπως και στη ζωή, «όλα είναι δυνατά»! Ακόμα και η νίκη επί όσων μαγαρίζουν και την μπάλα και τη ζωή μας. Αυτό είναι που δεν κατάλαβε ποτέ ο «ποδοσφαιροφάγος» Ουμπέρτο Εκο. Ευτυχώς το κατάλαβαν ο Ρίτσος, ο Χατζιδάκις και ο Αναγνωστάκης, ο Παζολίνι, ο Τσε Γκεβάρα, ο Βιμ Βέντερς, ο Μονταλμπάν και ο Γκαλεάνο. Το κατάλαβε ο Καμί όταν έλεγε πως «όσα έμαθα στη ζωή περί τιμής και καθήκοντος μου τα δίδαξε το ποδόσφαιρο».  

Ας φανταστεί κανείς τι θα μπορούσε να συμβεί αν οι άνθρωποι, όπως συνασπίστηκαν για να υπερασπιστούν το παιχνίδι τους, το ποδόσφαιρο, έβγαιναν στο προσκήνιο ενωμένοι για να αποτρέψουν πραξικοπήματα ενάντια στο μεροκάματό τους, στη δημόσια υγεία, στα ατομικά και κοινωνικά τους δικαιώματα.