«Θρίαμβος» (πάλι)...

Ο Κ. Μητσοτάκης πήγε στις ΗΠΑ και, σε συνθήκες που οι ΗΠΑ βάζουν μπουρλότο στη Μέση Ανατολή και η Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο, εκείνος έσπευσε να συνταχθεί με τη δολοφονία που είχαν διαπράξει οι ΗΠΑ λίγες μέρες πριν και να καταγράψει την Ελλάδα όχι μόνο ως τον πιο «αξιόπιστο», αλλά και τον πιο «προβλέψιμο» (!) σύμμαχο των Αμερικανών στον κόσμο. Το περίφημο… «αντάλλαγμα» είναι να έχει αναλάβει η χώρα μας μελλοντικό χρέος περίπου 3 δισ., αυτή τη φορά για τα F-35, και ουδείς να αμφιβάλλει πια για την περίφημη «ουδετερότητα» των ΗΠΑ όσον αφορά την επιθετικότητα της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας. Πρόκειται για θαυμάσια «συνέχεια» του κράτους, αν θυμηθεί κανείς την εξ ευωνύμων πλευρά του ίδιου νομίσματος. Αναφερόμαστε στην προηγούμενη επίσκεψη, εκείνη του Τσίπρα στον Λευκό Οίκο το 2017, όταν ο τότε πρωθυπουργός, αφού ανακήρυξε «διαβολικά καλό» τον Τραμπ, έφερε στις αποσκευές του από την Ουάσιγκτον μια αμερικανονατοϊκή συμφωνία για τη Βόρεια Μακεδονία, μια ακόμα «ουδετερότητα» που εξαργυρώθηκε όταν η τουρκική ακταιωρός εμβόλισε το «Γαύδος» στα Ιμια τον Φεβρουάριο του 2018, και ένα χρέος άλλων 2 δισ., αυτή τη φορά για F-16. Είναι προφανές: Η επίσκεψη του κ. Μητσοτάκη στον Λευκό Οίκο και η συνάντησή του με τον Τραμπ επέφεραν -πράγματι- έναν θρίαμβο. Μόνο που αυτός ο θρίαμβος δεν ήταν άλλος από τη θριαμβευτική επισημοποίηση της χρεοκοπίας της πολιτικής του ευρωατλαντισμού. Θα πρόσθετα ότι υπήρξε και ένας δεύτερος θρίαμβος. Η θριαμβευτική, από άποψη έλλειψης προσχημάτων, επίδειξη χαμηλής αυτοεκτίμησης των κομμάτων που υπηρετούν τον ευρωατλαντισμό στο εσωτερικό της χώρας, τα οποία έφτασαν να «μαλώνουν» για το αν οι δικές τους υποκύψεις είναι… καλύτερες και… εθνοφελέστερες από του πολιτικού τους αντιπάλου.