Απονες εξουσίες!

Ηταν εντυπωσιακή η ψυχραιμία του, αλλά και πολύ απλή η απάντησή του, όταν ζήτησα τη γνώμη του:  

«Εκανα τη δουλειά που διάλεξα και από αυτήν πήρα σύνταξη, συνεχίζοντας να καταθέτω σε αυτήν, όποτε μου κάνει κέφι ή όποτε υπάρχει λόγος. Αν με ρωτούσαν για ποιο πράγμα είμαι ευτυχής από όσα έζησα μέχρι σήμερα, θα έλεγα: Είμαι ευτυχής γιατί ήξερα να παραιτούμαι. Ηξερα πότε έπρεπε να φύγω πριν μου το υποδείξουν, κυρίως όταν συνεργαζόμουν με δημόσιους οργανισμούς και, επίσης, όταν η συνεργασία υπογείως είχε σχέση με θέση που ενείχε και πολιτική επιλογή».

«Η ζωή», συνέχισε, «κάνει κύκλους και στον χώρο της τέχνης. Τους κύκλους πρέπει να τους ανοίγουμε και να τους κλείνουμε όσοι την υπηρετούμε. Οταν μας τους έχουν ανοίξει ‘‘συνθήκες’’, πρέπει να ξέρουμε πως κάποιες άλλες ‘‘συνθήκες’’ θα μας ζητήσουν να παραδώσουμε. Και, βέβαια, αυτό που θα παραδώσουμε, αφού άλλωστε δεν μας ανήκει και είμαστε περαστικοί, υπηρετούντες μια θητεία, σε τίποτα δεν μειώνει την αξία μας. Την καλλιτεχνική μας αξία, αν ασκούμε καλλιτεχνικό επάγγελμα. 

Διοικητικοί θώκοι και διευθυντικές θέσεις μόνο φθορά και ανάσχεση μπορούν να επιφέρουν στο έργο που έχει να καταθέσει ο καλλιτέχνης. Γι’ αυτό και θεωρώ απελευθέρωση την απαλλαγή από καθήκοντα, που οι γνώστες και παροικούντες την Ιερουσαλήμ ξέρουν πως είναι φθοροποιά και ολέθρια. Ο απελευθερωμένος καλλιτέχνης δεν αποκεφαλίζεται, αποκτά εκ νέου το αληθινό ανάστημά του».