Εσύ είχες likes;

«Είναι ανησυχητικό το γεγονός ότι, όσο περνά ο καιρός, τα likes μετατρέπονται σε ένα είδος “μεταμοντέρνου χειροκροτήματος” των μοναχικών θεατών του διαδικτύου. Είναι το νέο κριτήριο επιτυχίας ή αποτυχίας», έγραφε πριν από λίγες ημέρες στο parallaximag.gr ο Σάββας Πατσαλίδης, από τους σημαντικότερους δασκάλους του θεάτρου.

Τόνιζε, μάλιστα, ότι δύο μεγάλα φεστιβάλ στη Βόρεια Αμερική αποφάσισαν να προσκαλούν μόνο κριτικούς και ιστοσελίδες με τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα/αναγνωσιμότητα. Ο ενδιαφερόμενος είναι υποχρεωμένος να παρουσιάζει τον όγκο των likes και shares, ώστε να κρίνουν οι υπεύθυνοι κατά πόσο τα νούμερα δικαιολογούν την πρόσκληση. Είναι σαν να λένε, σε κριτικούς και sites, «κόψτε τον λαιμό σας να γράφετε με τρόπο που να εισπράττει την αποδοχή (τα likes) των πολλών». Και, βέβαια, οι επισημάνσεις αυτές του κ. Πατσαλίδη δεν αφορούν μόνο το θέατρο. «Τα likes, ως κριτήριο αξιολόγησης (και στάτους), ωθούν τα πράγματα προς μία κατεύθυνση: τη συγκατοίκηση με το σύστημα και τους θεσμούς, δηλαδή σε μια ομογενοποίηση στο όνομα μιας απόλυτα εσφαλμένης αντίληψης περί δημοκρατίας». Και όπως συμπεραίνει: «Πρόκειται για μια εξέλιξη που κάθε άλλο παρά συμβαδίζει με το πνεύμα της υγιούς καλλιτεχνίας, είτε αφορά μια παράσταση είτε την κριτική της, η ιστορία της οποίας δείχνει ότι, για κάθε βήμα μπροστά, κινητήρια δύναμη ήταν οι “αιρετικοί”, οι πιο ανήσυχοι, αυτοί οι οποίοι με σημερινούς όρους θα είχαν τα λιγότερα “likes”.

Ο Ευριπίδης, ο πρώτος μέγας αιρετικός, είναι ένα καλό πρώτο παράδειγμα». Ο νέος νόμος της επιβίωσης είναι σαφής: να είσαι «αιρετικός», αλλά με το βλέμμα στραμμένο στο θεσμοθετημένο κέντρο. Σαφές;