Γαμήλια ιλαροτραγωδία

Πήγα στου «Κουτρούλη τον γάμο». Δεν έχω περάσει καλύτερα. Δεν έχω γελάσει περισσότερο. Γύρισα τον χρόνο πίσω, τουλάχιστον 175 χρόνια, μπήκα μέσα «σε έναν παράξενο κήπο, σε ένα δάσος μαγεμένο», όπως λέει και η μεγαλομανής, αλλά και τόσο αστεία νύφη, η Ανθούσα (που θέλει να αγοράσει ένα ψέμα, μεταμορφώνοντας τον ράφτη σε υπουργό), και ένιωσα σαν να βρισκόμουν μέσα στο όνειρο καλοκαιρινής νύχτας. Εκεί, έξω από το καφενείο του πατέρα της, κάπου μέσα σε μια χώρα που επαίρεται για την ιδιότητά της να διχάζεται, η πραγματικότητα μπερδεύεται με τη φαντασίωση και ξετυλίγεται το πιο ξέφρενο γλέντι και μάλιστα στην πιο... απογειωτική καθαρεύουσα. Μα πόσα κέφια πρέπει να είχε ο Ραγκαβής όταν έγραφε αυτό το έργο! Με πόση φαντασία έπλασε τον ερωτοχτυπημένο ράφτη από τη Σύρο και όλους τους ήρωες... Αλλά και με πόση γνώση, ευρηματικότητα, τρέλα, παιδικότητα, πάθος και ακρίβεια η Σμαράγδα Καρύδη σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε σε αυτήν την εξαιρετική δουλειά συνόλου! Στον ρόλο της Ανθούσας επιβεβαιώνει το μεγάλο κωμικό της ταλέντο. Αριστοτεχνικά δομημένη παράσταση, με εκρηκτική ενέργεια, με μια ομάδα που σχεδόν αναπνέει στον ίδιο ρυθμό και με την πανέξυπνη, αεικίνητη κι εφευρετική Σμαράγδα να αλωνίζει στη σκηνή (μου θύμισε την απίστευτη ενέργεια και το χιούμορ της Τζένης Καρέζη, στα κωμικά της). Σπουδαίος Κουτρούλης ο Νίκος Κουρής, όπως και όλος ο θίασος. «Το κομμάτι του διχασμού, μέσα μας και γύρω μας, ήταν αυτό που με συγκίνησε περισσότερο», λέει η σκηνοθέτις και συμπληρώνει: «Ομως το έργο είναι κωμωδία. Οπως καταλήγουν όλα στο τέλος!».

Ετσι ακριβώς.