Η δύναμη της μουσικής

«Η σιωπή και οι κραυγές θα είναι το τέλος του τραγουδιού μου...».

Αυτές οι λέξεις ενός μισοτελειωμένου ποιήματος βρέθηκαν στις τσέπες του δολοφονημένου από τη χούντα του Πινοσέτ μυθικού Χιλιανού μουσικού Βίκτορ Χάρα, το 1973. Στο κορμί του, 44 σφαίρες και έντονα τα σημάδια του φρικτού βασανισμού του. Τα χέρια και οι παλάμες του είχαν θρυμματιστεί. Τα θηρία που πρωταγωνίστησαν στη θηριωδία ήταν μέλη του στρατιωτικού πραξικοπήματος εναντίον του Αλιέντε, το οποίο σχεδίασαν και χρηματοδότησαν η αμερικανική κυβέρνηση και η CIA. Τα επικίνδυνα «όπλα» του Χάρα ήταν οι στίχοι, η φωνή, η κιθάρα του.

Ο χιλιανός λαός σήμερα διαδηλώνει με τα μεγάλα τραγούδια του που στοιχειώνουν ακόμη τους φασίστες. Πάνω από ένα εκατομμύριο κόσμου κατήγγειλε την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης Πινιέρα, τραγουδώντας Χάρα.

Οι μουσικοί που είχαν ξεκινήσει την πρωτοβουλία «Χίλιες κιθάρες για τον Βίκτορ Χάρα» κάλεσαν τον κόσμο στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Σαντιάγκο, να παίξουν όλοι μαζί μουσική. Η ανταπόκριση ήταν θερμή και μαζική. Οι στιγμές που ακολούθησαν, ανατριχιαστικές.

Οι «Χίλιες κιθάρες» έπαιξαν και οι διαδηλωτές τραγούδησαν τον «El aparecido» (Ο εξαφανισμένος), το «El derecho de vivir en paz» (Το δικαίωμα να ζεις ειρηνικά), την «Plegaria a un labrador» (Προσευχή σε έναν εργάτη) και το «Te Recuerdo Amanda» (Σε θυμάμαι Αμάντα).

Οι εικόνες της Χιλής στο ίντερνετ δείχνουν τον δρόμο της επανάστασης, του παλλαϊκού ξεσηκωμού που γράφει ιστορία. Η Χιλή δε σκύβει το κεφάλι, ξεσηκώνεται, έστω και με θρυαλλίδα την αύξηση των εισιτηρίων των ΜΜΜ, και αγωνίζεται τραγουδώντας κατά της φτώχειας, της σκληρής φορολογίας και των ιδιωτικοποιήσεων.