Μποστ για πάντα

«Πάνε 60 χρόνια ακριβώς από τότε που ο Μποστ παρουσίασε στη στήλη του “Το μποστάνι του Μποστ” τους τρεις χαρακτηριστικότερους ήρωές του, “Μαμά Ελλάς”, “Πειναλέοντα” και “Ανεργίτσα”, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο διατρέχουν το σύνολο του έργου του». Αυτό μου έλεγε ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Μάνος Καρατζογιάννης, υπογραμμίζοντας: 

«Ξεχωριστή μορφή στην ελληνική τέχνη και τα γράμματα, ο Χρύσανθος Μέντης Μποσταντζόγλου, κατά συντομογραφία Μποστ, κατάφερε να δημιουργήσει ένα

εντελώς αναγνωρίσιμο σατιρικό ύφος και μια βαθιά προσωπική σχέση με τις λέξεις, χρησιμοποιώντας την καθαρεύουσα για να υπογραμμίσει την ημιμάθεια της εποχής του. Το έργο του Μποστ τα έχει όλα: χιούμορ, συγκίνηση, πολιτικό στοχασμό, αγάπη για τους ανθρώπους, μα κυρίως δύο στοιχεία συχνά αντικρουόμενα στη νεοελληνική συνείδηση: τη λαϊκότητα και τη λογιοσύνη. Μπορεί να πει με λίγα πολλά και να θίξει με τη φαινομενική αλαφράδα του βαθιά ζητήματα του καιρού μας».

Στα 1982 ο Μποστ γράφει τη σπαρταριστή «Μαρία Πενταγιώτισσα», που σκηνοθετεί τώρα ο Μάνος. Η Πενταγιώτισσα, κατά κόσμον Μαρία Δασκαλοπούλου, ήταν γνωστή στο χωριό της -στους Πενταγιούς Φωκίδας- για τις ερωτικές της περιπέτειες. Με όχημα την ιστορία της, ο Μποστ -και πάντα «σε ζωντανή σύνδεση»- σαρκάζει τους θεσμούς και αμφιβάλλει για τη νέα κοινωνική πραγματικότητα.

«Μαζί με δημοφιλείς ηθοποιούς», συμπληρώνει, «ξεκινήσαμε το μαγικό ταξίδι του Μποστ, περιοδεύοντας ανά την Ελλάδα με μια ευφρόσυνη παράσταση, ανανεωτική θεματικά, αλλά πιστή στο πνεύμα του έργου του».

Τι θα ψήφιζε σήμερα ο Μποστ; Φαντάζομαι κάτι σαν «'Δαγγοτώ στιν Πρώωδω κε τιν Ανάπτικσυ»'!